Το στραβάντερο

69765954_2327483404026360_3388414379736170496_n-696x433

Τσακωμένος με το σύμπαν και με τα ίδια του τα έντερα.

Ψυχωτικός μέχρι να αποδειχθεί υπεράνω, καταφέρνει τελικά να μοιάζει κακομοίρης.

Νομίζει τον αντιπαθούν, επιδιώκει να τον θαυμάσουν, αλλά προφασίζεται πως δεν τον αφορά καθόλου. Τον αφορά υστερικά αφού ζει από την αναμονή των «λαθών» τους. Νευρώσεις εκφρασμένες ανήθικα.

Τα στραβάντερα είναι κυρίως πάνω του μετρίου έξυπνοι. Μυαλά που μπορούσαν να προσφέρουν, αντί να αφαιρούν από την κοινωνία. Παραλληρούν για να εξορύξουν διαφωνίες.

Το στραβάντερο, ονομάζει τις προσβολές, γνώμη χωρίς εξαρτήσεις, αντί αγένεια. Ονομάζει τη μοναξιά, πνευματική ελευθερία, αυτάρκεια, ενώ είναι απλά η απόσυρση των υπολοίπων. Δεν ξέρω αν νιώθει ενοχές, λύπη, χαρές για τους άλλους, ή συμπόνια, στα σίγουρα δεν τα εκφράζει. Κατάψυξη κρεοπωλείου.

Δεν ζει έρωτα, ξέρει όμως να σου επιβάλει αναπαράσταση, ώστε να εξευτελίσει ό,τι ζεις εσύ. Έχει εμμονές με πολλούς, κυρίως όμως με τις νέες και χαριτωμένες, ή όσες ντύνονται με ρούχα θηλυκά, τις υποβιβάζει. Θεωρεί γελοιότητα να επιζητούν έρωτα, ως πολύ ζωώδη ανάγκη στη ζωή του ανθρώπου. Είναι ο τρόπος να πείσει πως ο ίδιος δεν τον έχει, από αυτάρκεια. Του φταίνε οι φωτογραφίες κοριτσιών, τα βιβλία που διαβάζουν, τα βιβλία που προβάλλουν, τα πόδια στις παραλίες, οι εκστρατείες καθαριότητας της παραλίας, η κάθε προσπάθεια να εκφραστούν, οι άγουρες αφετηρίες τους, η ναζιάρικη φωνή τους, το ροζ κραγιόν, τα σουφρωμένα χείλη, η μουσική που ακούνε, η γνώμη τους να απομακρυνθεί ο Μόρφου, είναι όλες ρηχές, ανίκανες, ανεπαρκείς, ποταπές. Βρίσκει ηλίθιο και όποιον δει να τις εκτιμά. Φροντίζει να το πει. Δημόσια. Ακόμα και οι δικοί τους άνθρωποι, χρειάζονται μεγάλα διαλείμματα από το στραβάντερο.

Πουλούν συνταγές ύπαρξης. Δεν έχει διαφορά η θεωρία τους από τη θεωρία άριας φυλής. Έχουν στάνταρ εισόδου στη φάρα τους, αλλά να ξέρεις δεν τα καταφέρνεις. Δεν αναγνωρίζουν καλές προθέσεις. Αγνοούν διάλογο με απουσία προσωπικών επιθέσεων. Προσωπικές επιθέσεις μόνο όταν τις εκφράζουν αυτοί, όχι όταν είναι οι δέκτες. Δεν εξασφαλίζεις ανωτερότητα αν δεν παρουσιάσεις τον άλλο ως βλάκα. Κράζουν όποιον κάνει έστω κάτι, θεωρώντας ανώτερο δείκτη να έμεναν να λουστούν την καταστροφή, η λύση είναι μόνο στη θεωρία και το ιδεολογικό υπόβαθρο, σε μια αόριστη φιλοσοφία. Είναι μόνιμοι εισηγητές μηδενισμού. Τα μικρά λιθαράκια χλευάζονται.

Ξεροσταλιάζουν να ξεζουμίσουν λάθος σε ό,τι πεις, θα σε διαπομπέψουν. Στην καλύτερη τους μέρα, θα προσθέσουν στις προσβολές ένα «με όλη τη συμπάθεια». Δεν ξέρουν τη συγγνώμη, το μπράβο. Στην καλύτερη τους μέρα ίσως πουν ένα, «αξιοπρεπής προσπάθεια». Πάντα θα ακολουθεί μια εισήγηση βελτίωσης ωστόσο. Για λίγο καλοί, πάντα κάφροι. Σαν να βάζεις άρωμα χωρίς λούσιμο και αποσμητικό. Τα αστεία τους πικρόχολα σαν λουλούδια κηδείας. Η ιδεολογική τους διαδρομή η μόνη ανώτερη. Οι άνθρωποι τους αντέχουν για τις ελάχιστες ήρεμες στιγμές τους. Δεν είναι κυνικοί, ούτε καυστικοί, είναι αγενείς. Μίζεροι. Υπεροπτικοί σαν εγκαταλελειμμένοι. Ισοπεδωτικοί σαν ανέραστοι. Ψευτοζούν. Στη σχολαστική αλαζονεία ως απόλυτοι κάτοχοι αλήθειας και σωστής αντίδρασης. Όλοι έχετε λάθος αντιδράσεις. Θα σας τα πουν.

Αν έχει εικόνα η κόλαση, είναι μια καθημερινότητα με αυτούς. Δεν είναι άτρωτοι. Αντίθετα είναι πολύ τρωτοί. Ο πρώτος που χωρίς να καταπιεί το σάλιο του οκτώ φορές, ψελλίσει κάτι, τους αναστατώνει. Ζητούν από κοινούς να τον συνετίσουν, να υποβληθεί σε απολογία. Αν απολογηθείς, εξασφαλίζεις διαχρονικές ειρωνείες για την τότε γνώμη σου. Έχουν κι αναδρομικά νεύρα εκτός από τα καθημερινά. Καμιά αναστολή στις σερί προσβολές. Είναι εμμονικοί και θα εμφανίζονται όπου σε εντοπίζουν να σου υπενθυμίσουν πόσο λίγος είσαι. Η ζωή τους μαυσωλείο. Περιμένουν την κοινωνία με τη ρίγα, δεν ξέρω αν πρακτικά κάνουν κάτι να τη βελτιώσουν πέραν από σωφρονισμό.

Αν βλέπεις τον εαυτό σου εδώ μέσα, μάθε πως καμιά πνευματική τάχα επιβολή δεν παίρνει μακριά, ούτε εσένα ούτε την κοινωνία -που τάχα προφασίζεσαι- παρά χώνει πιο βαθιά στη μισανθρωπία.

Τα άνθη του κακού

2 thoughts on “Το στραβάντερο

  1. Στην κανονική μου ζωή δεν τους κοντεύκω καν. Στην διαδικτυακήν τραβώ τους γυρόν μου σαν τον μαγνίτην. Τον τελευταίον χρόνον δεν τους απαντώ. Έχει, ή καλλύττερα είχεν τουλάχιστον 3 που ως που δεν τους απάντουν εσπάζαν. Ήταν ένας που τους λόγους που εξαπόλυσα το φέιζπουκ. Δεν άντεχα να θωρώ τέθκοια άλλον.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s