Ο ρουφιάνος που θέλετε να είστε

darakis apergia

Πρώτη του αποβολή στο σχολείο, έρχεται σπίτι μας το λέει, γενικά σπασίκλας και απορούμε. «Τι έγινε μεγάλε;» «Γύρισε πάνω μου να πω ποιον είδα να το κάνει, είπα δεν είδα». «Είδες;» «Είδα» «Και σε απέβαλε;» «Με απέβαλε». Αυτές οι προσκρούσεις των εικόνων, ο μελετηρός που τους βοηθούσε στις γιορτές και η άρνηση να γίνει ο ρουφιάνος τους, έκανε ντόρο. Καλείται στη Βοηθό, πες τώρα που δεν ακούν οι συμμαθητές σου, αλλιώς θα αποβληθείς. «Αφού είσαστε έτσι, θα πω την αλήθεια, πριν σας είχα πει ότι δεν είδα, αλλά είδα και δεν θα σας πω». Αγόρι μου, δεν έχεις καταλάβει ακόμα τι συντελέστηκε από εκείνη τη στιγμή. Τι κοινωνία οικοδομούσες. Μείνε στο μέτρο του ρόλου για πάντα και απόλαυσε την εκπαιδευτική κατάπληξη που σε ήθελε χαφιέ και δεν έγινες. Continue reading “Ο ρουφιάνος που θέλετε να είστε”

Starting price αθώωσης.

ανθη-κακού

Οι μαύροι φίλοι μου, στέλνουν μηνύματα «Think possitive». Οι μαύροι μου, που μένουν Λουξεμβούργο, αναρτούν στο γκρουπ νερόβραστα θετικολόγια. Το γκρουπ που συνεργαστήκαμε δυο χρόνια σε ένα πρόγραμμα ένταξης αποκλεισμένων, στη Σαρδηνία, την Πολωνία, το Λουξεμβούργο, τη Ρουμανία, με διαφορετικές ηλικίες, με διαφορετικές καταβολές ο καθένας μας, μιλάμε ακόμα, τουλάχιστον μια τον μήνα. Αρχίζει η πανδημία, στέλνει κάποιος από εμάς αν είναι όλοι καλά. Πολωνές, Ρουμάνοι, Ιταλοί, λευκότατοι λευκοί, δυτικότατοι του γκρουπ, εξιστορούμε δραματουργικά το δράμα, λέμε για ανθρώπους που δεν μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν στον εγκλεισμό, την πείνα των πια ανέργων από τα lock downs, αριθμούμε νεκρούς της χώρας μας. Ρωτώ το Δαυίδ τον μαύρο Σενεγαλέζο αν είναι καλά αυτός, η Κέουι, πως είναι στο Λουξεμβούργο. Σπουδαία, όλα υπό έλεγχο και δώς΄του τα «Think possitive». Νόμισα πως δεν επηρεάστηκαν εκεί ιδιαίτερα. Βλέπω Εuronews την επομένη, Λουξεμβούργο, νεκροί, πολλά κρούσματα, lock down. Περιγραφική νιρβάνα ο μαύρος μου Δαυίδ.

Εμείς οι στρέιτ λευκοί που κανένα ιδιαίτερο δράμα δεν κουβαλούμε στο γενετικό μας browser αποζητούμε το δράμα στο γύρω μας. Βάζουμε υπερβάλλουσες ακρίβειες στις αφηγήσεις μας. Γκροτέσκο αισθημάτων αλλιώς δεν ξεχαρμανιάζουμε. Μαύρο λεξιλόγιο. Ηθικής, ή, εντελώς ανήθικης τεχνοτροπίας λεξιλόγιο. Ασθματικές αφηγήσεις, πάντα σαρκοβόρες, πάντα εποπτικές. Μας αρέσει να περιγράφουμε τις κηλίδες αίματος που βρέθηκαν, τις ρήξεις υμένα, την παρθενιά του θύματος για να ηθικοτυπήσουμε αλλιώς δεν το αθωώνουμε. Πρέπει να εξιλεώσουμε το θύμα πριν τιμωρήσουμε θύτες. Πρώτα όμως, Σαμαρείτες θύματα. Μακροσκελείς περιόδους χήρας μάνας, «δεν έβαλε ποτέ άλλον στο σπίτι». Θυσιασμένη μάνα αλλιώς όχι μάνα-μάνα. «Ξέρω από γνωστή γνωστού μου  την έγκυρη εξαθλίωση της οικογένειας, το γάλα που έχει να πιεί τρεις μέρες το μωρό, κλαμένο μωρό, φαίνονταν τα κόκαλα. Το είδε». Μας αρέσει να μιλάμε για μώλωπες, να δείχνουμε μώλωπες, εν πάση περιπτώσει δεν θα μιλήσουμε για σκέτη σπρωξιά που δεν έχουμε να δείξουμε φωτογραφία με τούμπανο μάτια. Θέλουμε εικόνα της κόλασης, αμερικανιές και ριάλιτι, αγγελίες πένθους επιδαυρικού, άρα εμπορεύσιμες. Θύματα με κοτσιδάκια αλλιώς ακατάλληλα για εικόνα θύματος. Γιατί φιλημένες παρθένες ίσον απούλητα θύματα.

Continue reading “Starting price αθώωσης.”

Η κατάθλιψη

2A8251CB00000578-3168234-Splicing_shots_In_some_of_the_photos_Christian_juxtaposes_images-a-82_1437407334719

«Κάποτε μου μοιάζει λίγο νάρκισσος, ότι όλη η εικόνα της είναι πόζα. Ότι είναι άψυχη, στημένη». Μιλώ με παλιό κοινό μας φίλο. Δεν του απάντησα κάτι για να μην παραβιάσω το βίωμα της. Στο σχολείο ήμασταν παραπάνω από αδελφές, έτσι ακολούθησε και στις σπουδές. Σε άλλες πόλεις, μακριά, αλλά παίρναμε τρένα να βρεθούμε. Ποτέ σε πόζα.

Έχασε έπειτα πολλά κιλά. Αρνιόμουν να δω την ανορεξία, δεν ήξερα να αντιμετωπίσω. Δεκαεννιά χρονών. Μετά είδα το κόκαλο του θώρακα κάτω από το κολλημένο πετσί του. Δεκαεννιά ξι-δεκαεννιά, όταν βλέπεις έναν που αγαπάς πεθαμένο-ζωντανό, ξυπνάς. Πονούσα μαζί της κάθε μέρα, μέρα προς μέρα. Καθόμουν ατέλειωτες ώρες στα αμίλητα δίπλα της. Είμαι σίγουρη πως τίποτα από αυτά δεν θα θυμάται. Τέτοιες περιόδους τις διαγράφεις αν θα συνεχίσεις να ζεις, έτσι κι αλλιώς είναι θολές.

Continue reading “Η κατάθλιψη”

Ανάλατοι

Lucian-Freud-1

Παίζει η διαφήμιση για την τελευταία εκπομπή που θα κάνει από το σπίτι και θα «πνάσει» η σκύλα γυναίκα του που τη φοβάται, πίσω φωνάζει ο γιός «παπά σβήσ’το, σβήσ’το έρχεται, έρχεται η μάμα», παίζουν διαφημίσεις πλυντηρίου χαλιών σε ακραία Κυπριακά, με ρα Ππινού και ρε Ττοουλή μου, με διάλεκτο χωριών του 1950. Τα επιτεύξιμα της φαντασίας μας σε αυτό το νησί, όπως και το επίπεδο του χιούμορ μέχρι εκεί φτάνουν από τον ψυχαγωγό του ενεστώτα. Τόση κακογουστιά. Η αισθητική όμως, εφόσον είναι αποτέλεσμα της τριβής με την τέχνη και τον πολιτισμό, εμείς σακατέψαμε κάθε δεκανίκι να εκπολιτιστούμε. Continue reading “Ανάλατοι”

Εγώ μόνο από έρωτες συγκινούμαι

95309129_2592140221107394_8152395982814838784_n

Δεν έχω όσφρηση. Καμιά δεκαπενταριά χειρουργεία από μωρό, τότε που σχεδόν δεν άκουγα, δεν ανέπνεα από τη μύτη και δεν μυριζόμουν. Μυρίζομαι περίπου το 5% του όλου του κόσμου. Θυμάμαι όταν πρωτοπήγα για σπουδές, στο διαμέρισμα με τη Νατάσα αποφασίσαμε να βγούμε την πρώτη νύκτα που έφυγαν οι μανάδες μας αφού μας επίπλωσαν το σπίτι. Τότε την προ-λέϊζερ εποχή, αποτριχώσεις μουστακιών κάναμε με ένα τηγανάκι που έβραζες στο μάτι της κουζίνας, έλιωνε το μέλι, το άπλωνες στο χείλος του χείλους και το τραβούσες βασανιστικά, απότομα και με δύναμη. Το τηγάνι στη φωτιά και εμείς χωμένες στις γκαρνταρόμπες να πετάμε φουστάνια. Πήρε φωτιά η κουζίνα, η κουρτίνα στην παραθυρόπορτα δίπλα από το μάτι, δεν μυρίστηκα τίποτα. Κατάλαβα μόνο όταν έκαιγαν τα μάτια μου. Continue reading “Εγώ μόνο από έρωτες συγκινούμαι”

τα μίνιμουμ

1
Με παίρνει τηλέφωνο περίπου μια το εξάμηνο, ποτέ πιο συχνά. Αν γινόταν πιο συχνά θα είχε άλλη ζωή. Αραιά και ασφαλισμένα. Θυμίζει λίγο ηγεσίες που δεν πολυεπισκέπτονται κομματικές ομάδες όπου οι κουβέντες ξεβγάζουν ελλείψεις, για να μην χρειαστεί να ανακινήσουν τη στασιμότητα. Τον θυμάμαι που κάποτε είπε ότι δεν την ερωτεύτηκε ποτέ, δεν έχει ανατριχιάσει ποτέ για χάρη της, αλλά την αγάπησε, και αγάπησε και τη νηφαλιότητα της σχέσης με τον καιρό. Όμως το εκκρεμές του ατέλειωτου από πάνω του, ο αποσπασματικός εαυτός του τον σπρώχνει να το σηκώνει και να με παίρνει κάποτε τηλέφωνο. Είμαι κάτι σαν τις παρενθέσεις. Κάτι σαν ένα δείγμα preview του αμπεπαμπλόμ που θεωρεί ότι κάποτε θα κάνει. Μιλά και έχει πάντα ύφος προσδοκίας. Όλες οι κουβέντες μεταξύ μας έχουν ύφος μιας μη προσδιορισμένης προσδοκίας. Ρωτώ τι κάνει, τον ρωτώ για τη σχέση του. «Καλά είμαι, ήρεμα, είναι καλή ακροατής, δεν φεύγουν πιάτα». Αισθητοποιεί μια σχέση που ήδη χασμουρήθηκε. Εξωραΐζοντας το ακλόνητο. Πλήττω.
Λες κι αν ντύσει το κατσάβραχο με δαντέλες, αυτό ανατιμάται.

Continue reading “τα μίνιμουμ”

S&M σύνδρομα

commecicommeca
Η απαγόρευση κυκλοφορίας, η προτροπή γίνε παρατηρητής-χαφιές όποιου δεις να κυκλοφορεί, η επίδειξη ταυτότητας αν πιαστούμε παραέξω του οικιακού προαυλίου, είναι κάτω από την υγεία; Να μας προβληματίσουν ποσταρίσματα ρουφιανιζέ φωτογραφιών των ανθρώπων σε τράπεζες που στέκονται κοντά κοντά; Τόλμα να αναρωτηθείς γιατί ηδονιζόμαστε στο ρόλο του αστυνομικού ζωών και των ταυτόχρονα αστυνομευόμενων; Πόσο ηδύγλωσσο, πόσο μοιάζει με βίτσιο μαζοχισμού, το «είμαστε αμπάλατοι, να μας κλείσουν μέσα και κανεί» που λέμε λέμε σαν τη μέγιστη εξυπνάδα; Γιατί οντοποιείται σαν νοικοκυραίικο ένστικτο; Δεν βλέπουμε τη διακειμενικότητα λουτρού χούντας; Από τις λέξεις που λέμε ώς τη σκέψη που διακινούμε, κοινοποιείται η τελικά ουδέποτε κερδισμένη χειραφέτησή μας. Ακονίζουμε φασισμούς.
Ένας ιός μάς φεύγει από την ειδική σφαίρα της ασφάλειας και μας πηγαίνει σε κάτι εξίσου σοβαρό, αγνοώντας την ουσιαστική σύγκρουση. Ένας λαός που αν δεν έχει επιτήρηση, δημιουργεί ανάγκες επιτήρησης. Νιώθει αποικιοκρατική διέγερση. Κυβερνήσεις που ξέρουν από καλό πολιτικό marketing, ξέρουν να προσαρμόζονται στο physique των λαών τους. Θα παίξουν με την ψυχολογία σου με τρόπο που θα σαρώσουν ζητήματα νόησης και λογικότητες ανθρώπινων δικαιωμάτων. Θα νιώσεις πως εσύ φέρεσαι με επιπολαιότητα, σου αξίζει λουρί. Ευτυχής δυστυχισμένος, Ευτυχής φυλακισμένος. Προβληματικές τέρψεις.

Continue reading “S&M σύνδρομα”