Fdg82IMA_400x400

 

Έμαθα πως τον Ζακ τον έθαψαν στο χωριό, ντυμένο γαμπρό. Αποχρωματίζοντας την σεξουαλική του αμεροληψία, την απαζάρευτη επιλογή ζωής που επέλεξε ν’αγνοήσει. Γαμπρός νεκρός ενίκα. Για να εκπληρώσουν το κοινωνικό του ξεχρέωμα. Αν δεν περάσεις στην πίστα του οικογενειάρχη, δεν υλοποιήσεις διαδόχους, δεν ζυγίζεις το ίδιο.

Ο Ζακ τους περίσσευε δημογραφικά εφόσον ήταν μη επερχόμενος οικογενειάρχης. Όταν τον δολοφόνησαν, τα σχόλια που ακολούθησαν, ήταν πως αδιαφορούσε αν πεθάνει, αφού η ζωή του ήταν μπερδεμένη, ήταν γκέι, δεν είχε παιδιά, ήταν οροθετικός. Άρα αφού δεν θα διαιώνιζε το είδος, δεν είχε το ίδιο βάρος και αξία η δικιά του ζωή. Ο κοσμηματοπώλης δικαιούται να φτάσει σε φόνο, έλεγαν, γιατί κινδύνεψε το ψωμί της Οικογένειας. Ο κοσμηματοπώλης αν πέθαινε ήταν Πατέρας. Ανδραγαθούσε. Θα ήταν άδικο.

Γιατί αν δεν έχεις οργανωμένες ευτυχίες σε τάπερ, ολοκληρωμένα σετ πιατικά, ασορτί σετ σεντόνια, σπάιντερμαν για αγόρια, μπαρμπι για κορίτσια, ελεμένταρι να τρέξεις τα παιδιά, η αξία της ζωής σου αποτιμάται και βγαίνει λίγη.

 

Η βαθύτατη περιφρόνηση  σε όσους δε συμμετείχαν στο baby-boom και τα μανιοκαταδιωκτικά κοινωνικά κιτς, τους κατατάσσει σε κενές μορφές. Η ζωή τους, καρμίρικη, κενή υποχρεώσεων και θαυμάτων, με άδειο χρόνο, δεν έχει χρησιμότητα, ευθύνες, πάσχει από ματαιότητα. Ο οικογενειάρχης ενθρονίζεται, άρχει εικονικά.  Φετιχοποιώντας την ιδιότητα του. Οι άλλοι, οι αταξινόμητοι έχουν το αλάθητο σημάδι της υποαξίας.

 

Παίρνει τηλέφωνο η άλλη, «Είμαι στο πάρκο με έναν αστυνομικό, βρήκαμε  έγκυο που κοιμάται στα σκουπίδια». Της λέω, πάρ΄την ΄τωρα νοσοκομείο ή  στο γραφείο ευημερίας. Μου λέει κάνε εσύ κάτι, εγώ με τι ιδιότητα να την μαζεύω. Του ανθρώπου, του πολίτη της απαντώ, είμαι δουλειά αδύνατον να φύγω, αφού είσαι εκεί πάρ’την γυναίκα κάπου για βοήθεια. Η απάντηση ήταν «Ρε Ανθή εγώ έχω δυο παιδιά».

 

Προσπαθώ να πιάσω το ρεζουμέ. Εγώ δεν έχω παιδιά άρα αν κινδυνέψω δεν πειράζει; Εγώ δεν έχω παιδιά άρα ούτε υποχρεώσεις; Αυτή είναι μάνα άρα εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις, την προσφορά στην ανθρωπότητα, εγώ όχι; Από όπου και να το έπιανα, μια μου έμοιαζε εξαιρετικά περιποιημένη ξεδιάντροπιά, μια οριοθέτηση κοινωνικής απόστασης, μια μου ακουγόταν προσέγγιση αποκαθαρμένη από τις οφειλές των οικογενειαρχών σε κάθε άλλη κοινωνική βελτίωση, μια μου θύμιζε πως η πρόφαση της μητρότητας σου δίνει κάρτα εισόδου στην συλλογική ή κοινωνική απραξία. Αυτό ήταν. Επέλεξε να αποσύρει το βλέμμα της από την ευθύνη με το πρόσχημα της οικογενειάρχισας και άρα αυτής που είτε δεν είχε χρόνο να ταλαιπωρηθεί, είτε να κινδυνέψει.

 

Ήθελα να της πω πόσο τέτοιες ζωές χορταριάζουν, πόσο χάνουν χρησιμότητας, ουσίας, πως μας ζυγίζω και βγαίνει λιγότερη σε αξία κι ουσία απ’όσες/ους και χωρίς παιδιά ακόμα, η ζωή τους είναι πιο γεμάτη ακτιβιστικά και κινηματικά από τις υπόλοιπες  Stepford-wives.

 

Πως μπορεί ο Ζακ να μην έκανε διαδόχους, μα η ζωή του έχει το ίδιο βάρος με κάθε οικοάρχοντα. Πως όλα τα οικογενειακά εφευρήματα είναι ασθενικές δικαιολογίες. Πως το κοινωνικό μας ξεχρέωμα, η προσωπική αυτοπραγμάτωση δεν παύει μόλις ξεγεννήσεις κουτσούβελα. Πως τα κοινωνικά μας ένστικτα δεν αφορούν όλους τους άλλους. Πως οι ζωές είναι ατόφιες, ακέραιες, ισάξιες, συχνά χρησιμότερες, πιο γεμάτες,  ακόμα κι αν είναι άφυλες, άτεκνες, ανύπαντρες, ασυμβίβαστες, άναρχες, αταξινόμητες.

Έμαθα πως τον Ζακ τον έθαψαν στο χωριό, ντυμένο γαμπρό

ateknos zak

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s