Στο μηχανάκι

Ένα γνέψιμο είναι αρκετό για να σου κόψει τα ύπατα.

Φορούσε κράνος από εκείνα τα μεγάλα, όχι τα μανιταρέ. Σφιχτοδεμένο με πλαστική ασφάλεια. Επένδυσε στο κράνος. Το μηχανάκι χωρίς ήχους και καπνούς σαν αυτά με τα κλεμμένα εξώστ. Φανερά νόμιμο. Οδηγούσε με πενήντα, άκρη δεξιάς λωρίδας, δείκτη στη στροφή. Στο καλάθι έχει τσαντάκι αντρικό των σουβενίρ.

Είμαι πίσω περίπου εφτά αυτοκίνητα. Πέρασαν μηχανάκια, ψηλότερα, ακριβότερα, πουκαμισάτοι, με κουτί στη σέλα, γυαλιά Balenciaga, κυπριακότατοι. Ο αστυνομικός, έξω από το βουλγάρικο discount market, του γνέφει, γνέφει με άφατη ικανοποίηση. Περιμένω να προχωρήσουν οι μπροστινοί να δω τι στο καλό είδε παράνομο. Έφτασα. Είχα ενάμιση λεπτό, όσο κρατά το κόκκινο.

Ο νεαρός από το Νεπάλ είχε ύφος κουνουπιού πριν το κτυπήσει παντόφλα. «Άδεια ρε my friend». Ανοίγει τσάντα, πέφτουν όλα από το άγχος. Γέρνει να μαζέψει, γέρνει η μηχανή στο πόδι του αστυνομικού. Στραβοκοιτά ψαρωτικά, ύφος ρόμποκοπ.
«I am sorry, I am sorry», βρίσκει άδεια.
«Εγώ Κύπρο legal, πάει δουλειά, μάστρο περιμένει όι αργήσω, νομίσει κάτι έπαθα, ποτέ ντεν αργεί εγώ».
Αστυνομικός σκυφτός ψάχνει μυστικό του κράτους. Το μόνο που είχε να δει ήταν όνομα, ημερομηνία έκδοσης, νούμερα.

Καμιά χρωματική απόκλιση, ο αστυνομικός είχε το χρώμα του καμένου τραχανά στον πάτο κατσαρόλας. Χρώμα Κυπριαζέ, -δεν ξέρω γιατί νομίζουμε είμαστε της λευκής φάρας- ωραίος στα Κυπριακά στάνταρ, το ωραίο που σε κάνει η ματσίλα μιας στολής ρόμποκοπ.
«Ρε, πουν’την άδεια παραμονής σου, φγάλ’την». Πράσινο, διαολίζομαι, στραβοτιμονιάζω, παρκάρω.

«Καλημέρα, έχουμε κανένα πρόβλημα με το παιδί;»
«Να πάτε στο καλό κυρία».
Ξαναρωτώ αν υποψιάζεται κάτι και επιμένει μέχρι ντε και καλά να βρει. Ο νεαρός αγχώνεται,
«Madam, don’t worry, ego legal».
«Κυρία μου να πάτε στο καλό, να κάμουμε τη δουλειά μας».
Και εγώ τη δουλειά μου κάνω απαντώ, τι δουλειά ρωτά, σηκώνω ψαρωτικό φρύδι, σιωπώ μισογελώ σαν να επιφυλάσσομαι.
«Να δω και την άδεια σας μιας και σταματήσατε».
«Μόλις τελειώσετε με το παιδί».

Ο μελαχρινότατος καλτ Κύπριου ρόμποκοπ, χαμογελά λίγο πλέον όταν μένουμε μόνοι. Ένας ερμηνευτικός σχολιασμός θα μπορούσε να ήταν ότι ήθελε απλά να ξεμπερδέψει μαζί μου.

Με βρήκε στα σόσιαλ το απόγευμα, έψαχνε με κουβέντα να καλύψει το μέσο κενό μας, «άσε να ξέρω παραπάνω, δεν μπορώ να πω, αλλά τούτοι όλοι που γεμίσαμε, δεν είναι τόσο αθώοι όσο νομίζεις». Κοινωνικά αμόρφωτο δάσκαλο, δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπω.

Ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να επιθυμεί να γίνει θεός και καταδικασμένος να αποτυγχάνει στις προσπάθειες του, λέει ο Σαρτρ και το συνοψίζει το τσατ αυτό.

Η ελευθερία να λειτουργούμε, μπορεί να είναι η αρχή της απόλυτης τάξης ή του απόλυτου χάους.
Απαντώ για την κατάχρηση εξουσίας με συνομωσιολογικές θεωρίες αλιμονικές του ρατσισμού.

Του γράφω μπας και συγκινηθεί για το Νεπαλέζικο μωρό που φιλοξενεί με τη μάνα του μια φίλη, που το κουνούσαμε στο ριλάξ και γελούσε και το ρωτούσαμε, τι θα σε κάνουμε όταν μεγαλώσεις; Λογιστή, προγραμματιστή; Θα μιλάμε αγγλικά, ελληνικά, νεπαλέζικα, θα λένε άραγε ακόμα γεμίσαμε από τούτους; Εσύ θα τους τρως τις δουλειές στα αλήθεια. Τις δουλειές που καταδέχονται. Τις άλλες δεν τις καταδέχονται έτσι κι αλλιώς, δεν ξέρω γιατί μοιρολογούν.

https://dialogos.com.cy/haravgi/ta-anthi-toy-kakoy-85/

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s