xaravgi anthi

Αυτό δεν είναι ένα κείμενο πολιτικό. Είναι ένα κείμενο που πραγματεύεται το νόημα της ανθρώπινης μοίρας, ή τη ματαιότητα της. Η σκέψη μου ήταν διαφορετική πριν μήνες. Είχα τη βεβαιότητα ότι, όταν η ζωή κάποιου ανθρώπου είναι ανελέητη από τη φτώχια, δεν έχει περιθώρια να σκέφτεται την ευτυχία, ή την ολοκλήρωση, τον νοιάζει μόνο να φτάσει στο να μην πεινά. Πια συνειδητοποιώ πως όταν λύνεις ένα-ένα τα προβλήματα, το μέσα σου ζητούμενο δεν είναι πώς να χορτάσεις, να βρεις δουλειά, να ξεκουραστείς. Θες να λύσεις όλα αυτά ένα-ένα για να μπορείς απελευθερωμένα να σκεφτείς την πάρα πέρα ευτυχία. Η υπαρξιακή ολοκλήρωση είναι κάτι πέραν αυτών (αν υπάρχει κάτι τέτοιο που να ονομάζεται ολοκλήρωση).

Όλοι οι άνθρωποι πάσχουμε από την ίδια αγωνία. Αν θα ευτυχίσουμε. Το ερώτημα είναι αν η ευτυχία είναι κάτι αισθητικό. Και αν τελικά είναι κάτι αισθητικό, πόσο έγκυρο είναι; Το ταξίδι προς τα εκεί μπορεί να έχει συναρπαστικές συνθήκες, να παρουσιάσει αμφιβολίες σπαρακτικές, ή να αναδείξει μια απόλυτη ματαιότητα. Μπορεί να σου δώσει τα πάντα ή τίποτα. Ειδικά όταν η συσσώρευση γνώσης στενοκοπιέται στο όριο της θνητότητας. Και κυρίως, όταν ξεπερνά το όριο των αντοχών σου σε γνώση.

Το ταξίδι αυτό μπορεί να σκοντάψει στον ίδιο του τον παραλογισμό. Και στο παράλογο της ανθρώπινης ύπαρξης. Εκεί που όλα θεωρούνται καλώς προσδιορισμένα, η αβεβαιότητα για το περιεχόμενο του σε φοβίζει. Δεν είναι λίγο να ζεις ολόκληρη ζωή για μια ιδέα που τελικά σε προδίδει. Ιδέες που ήρθαν από τα αποφάγια της γνώσης των άλλων. Όμως, η δημιουργικότητα μας, γεννιέται από την αντιπαράθεση με την εργοστασιακή μας γνώση. Από μια αγριεμένη ελπίδα να δώσουμε νόημα στον κόσμο, την πολιτική, την τέχνη, τον έρωτα, τον εαυτό μας. Ωστόσο πρέπει να θυμάται κανείς, πως η γνώση δεν είναι παρηγοριά. Η απλοϊκή εκλογίκευση είναι. Τα κενά μας συντηρούνται από μια επίφαση πληρότητας από γνώση, σχεδόν ναρκισσιστική. Κυρίως όμως μένουμε εντός των τειχών του λογικού, για να μην ξεβολευτούμε.

Χρησιμοποιούμε την πρόφαση της αξιοπρέπειας στην οικεία, την προκαθορισμένη λογική. Κάτι που έχει άνεση, δεν έχει ξεβόλεμα. Τι σημαίνει όμως τελικά αξιοπρέπεια; Να είσαι άξιος του πρέπει; Η αξιοπρέπεια δεν ενέπνευσε και δεν γέννησε ποτέ καμία συγκίνηση.

Ο άνθρωπος σκέφτεται τον κίνδυνο που κουβαλά το ξεβόλεμα. Καταδικάζεται να μένει στα σελοφάν. Προφυλαγμένα. Επειδή είναι μακριά από τον κοινό νου ότι, κίνδυνος δεν υπάρχει. Κίνδυνος είναι μόνο ό,τι νιώθεις στα δευτερόλεπτα πριν το άλμα.

Αυτό τον καθηλώνει, τον μυεί στη νόρμα, τον προσκολλά σε μια αφηρημένη πίστη, τον οδηγεί σε επιλογές χωρίς ερωτική έμπνευση, χωρίς λυτρωτικές αρνήσεις, μια ζωή που δεν υπαινίσσεται, δεν δοκιμάζεται, μόνο ανταποκρίνεται, συνοψίζεται, διαφυλάσσεται. Σε μια ζωή οριστικά στερημένη. Η ανθρώπινη ύπαρξη ταπεινώνεται με απαγωγικά εφευρήματα και έτσι δεν παράγει τέχνη, φιλοσοφία, έρωτα, πολιτική κοινωνιολογημένη. Δεν μεγαλουργεί σε αυτά.

Γινόμαστε όλοι ομοφωνικά θύματα της σμικρότητας μας. Διατεθειμένοι σε καρμίρικα κάρματα. Η έλξη στην επανάληψη, προηγείται της μοιραίας πλήξης. Πάσχουμε όλοι από την ίδια αγωνία. Να γνωρίσουμε, να νιώσουμε, να ευτυχίσουμε;

Έχουν και τα τρία άνισους μηχανισμούς. Και επειδή ο άνθρωπος φοβάται, δεν θα μπει στον πυρήνα καμίας από τις τρείς εμπειρίες. Μένει στους τοίχους που τον περικλείουν.

Τα άνθη του κακού

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s