104169732_3017873615000877_540994518805520768_n

Μιλούσαμε χθες για το κλείσιμο της καριέρας του Αλωνεύτη και πόσο οι ταξικές σου καταβολές ορίζουν συμπεριφορές. Τις επιστροφές που κάνεις. Για κάποιο λόγο θυμήθηκα τον κύριο Κλεάνθη στο νοσοκομείο. Ήμουν με αφόρητους πόνους από χειρουργείο σε τετράκλινο. Νοσοκομείο δεν σημαίνει πολυτέλεια. Δυσανασχετούσα με τους άλλους τρεις που μούγκριζαν, πονούσα, μιλούσα με απαίτηση στο προσωπικό. Απέναντι ήταν η Μάρω. Αλτσχάιμερ προχωρημένο, δεν επικοινωνούσε, δεν αναγνώριζε, δεν μπορούσε να εξηγήσει πού πονούσε. Ο μόνος που κατάλαβε πού πονούσε ήταν ο επί δεκαετίες σύζυγος, ο Κλεάνθης. Την έφερε από τα βουνά που έμεναν, εξηγούσε στον γιατρό πού πονούσε επειδή την ήξερε σαν σώμα δικό του.

Έκαναν επέμβαση στο αφτί, σφάδαζε ασταμάτητα μέρα νύκτα. Είκοσι τέσσερις ώρες της κάθε ημέρας που ήμασταν εκεί, καθόταν στην ξερή καρέκλα δίπλα της κι αυτή ούτε τον αναγνώριζε. Είκοσι τέσσερις ώρες της κάθε ημέρας τής κρατούσε το χέρι ή της χάιδευε τα μαλλιά. Την κτένιζε και την έπλενε με μωρομάντιλο. Το επισκεπτήριο έκλεινε επτά. Προσπαθούσε να ξεγελάσει τους νοσηλευτές και κρυβόταν «τυχαία» στην τουαλέτα όποτε ερχόταν η ώρα που φώναζαν στους επισκέπτες να φεύγουν. Έμενε μέχρι να τον πάρουν είδηση. Ξεκινούσε βράδυ αργά για το σπίτι στο χωριό και ήταν ήδη έξω από την πόρτα έξι το πρωί περιμένοντας πότε θα ανοίξει ξανά το επισκεπτήριο.

Πάντα κουβαλούσε τσάντες φρούτα, κυρίως πορτοκάλια να μοιράσει στους γιατρούς του δημοσίου για το πεντάλεπτο που έδιναν στη γυναίκα του στην εφημερία των δωματίων, σαν να ήτανε χάρη που του έκαναν. Η Μάρω συνέχεια φώναζε γιατί προφανώς μέσα στην ασθένειά της δεν αναγνώριζε ποιος ήταν ο άγνωστος που την άγγιζε. Κάθε φορά τον έπιανε ένα σιωπηλό παράπονο αυτό που τρέμουν τα χείλη σου, έβρισκε συγκρότηση και της έδειχνε φωτογραφίες των παιδιών τους στην Αυστραλία. Είμαι αρκετά αδιάκριτη για να τον ρωτήσω πώς μπορεί να ζει με κάτι τέτοιο κάθε μέρα. Μου είπε για τον τρόπο που ερωτεύτηκαν όταν δούλευαν σε υπεραγορά, πόσα δύσκολα και όμορφα έζησαν, πως κάθε πρωί ξυπνά νωρίς, την μετακινεί να βλέπει θέα και έπειτα προσπαθεί να την φορτώνεται να πάνε όσα βήματα μπορεί στο μονοπάτι για να μη λιώσει στην ακινησία. Δεν ξέρω τι σημαίνει να φορτώνεσαι μια ακίνητη γυναίκα κάθε μέρα, ξέρω πως μια στο τόσο που μετακινώ τη γιαγιά μου στο μπάνιο, αυτό είναι φορτίο ασήκωτο.

Αυτό το ζευγάρι που δούλεψε σκληρά, έκτισε σπίτια των παιδιών τους, ήρθε στο δημόσιο νοσοκομείο και ένιωθε και μεγάλη υποχρέωση στον καθέναν του προσωπικού. Και σε μένα που διαβάζαμε μαζί εφημερίδες. Ως πριν δυο χρόνια όποτε ερχόταν στην πόλη για γιατρό με έπαιρνε και μου κατέβαζε ολόκληρο μανάβικο φρούτα. Επειδή οι άνθρωποι που έζησαν το μηδέν εκτιμούν αλλιώς και επιστρέφουν διπλά. Δυο χρόνια τώρα έχασα το τηλέφωνό του. Και επειδή διαβάζει τη «Χαραυγή» ελπίζω τώρα να με πάρει. Για να του επιστρέψω τα σερί μαθήματα που πήρα και που τώρα αντιλαμβάνομαι. Να μιλώ με ευγένεια σε κάθε εργαζόμενο και να αφαιρώ το υφάκι. Επίσης πόσο παροδική είναι αυτή η πνευματική μας ανωτερότητα. Και ότι η συμπόνια δεν έρχεται μόνο από χριστιανικές υποχρεώσεις με όρους ανταμοιβής παραδείσου, έρχεται και από έρωτα.

Tα άνθη του κακού

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s