darakis apergia

Πρώτη του αποβολή στο σχολείο, έρχεται σπίτι μας το λέει, γενικά σπασίκλας και απορούμε. «Τι έγινε μεγάλε;» «Γύρισε πάνω μου να πω ποιον είδα να το κάνει, είπα δεν είδα». «Είδες;» «Είδα» «Και σε απέβαλε;» «Με απέβαλε». Αυτές οι προσκρούσεις των εικόνων, ο μελετηρός που τους βοηθούσε στις γιορτές και η άρνηση να γίνει ο ρουφιάνος τους, έκανε ντόρο. Καλείται στη Βοηθό, πες τώρα που δεν ακούν οι συμμαθητές σου, αλλιώς θα αποβληθείς. «Αφού είσαστε έτσι, θα πω την αλήθεια, πριν σας είχα πει ότι δεν είδα, αλλά είδα και δεν θα σας πω». Αγόρι μου, δεν έχεις καταλάβει ακόμα τι συντελέστηκε από εκείνη τη στιγμή. Τι κοινωνία οικοδομούσες. Μείνε στο μέτρο του ρόλου για πάντα και απόλαυσε την εκπαιδευτική κατάπληξη που σε ήθελε χαφιέ και δεν έγινες.

Σκέφτηκα να στείλω στο Υπουργείο, να τους γράψω πως καμιά κοινωνία δεν πρέπει να δημιουργεί ρουφιάνους. Δεν το έκανα, ήταν πλεονασμός. Με το «δεν θα σας πω» ο μαθητής έβγαλε μόνος τις μπαταριές του τηλεκοντρόλ. Τηλεφώνησαν να ενημερώσουν για την αποβολή. Κάναμε τους ανήξερους. «Γιατί αποβλήθηκε;» Λέγαν, λέγαν. Κρατήσαμε ψύχραιμο ύφος, μπουφονικό, γελούσαμε πίσω από τη γραμμή. Ένα ορθό σχολείο θα αντάμειβε αυτή την ανυπακοή, αυτή την ακεραιότητα. Ζούμε όμως σε κοινωνίες που θρέφουν ρουφιάνους. Ταυτοχρόνως διπολικοί, καίμε στη λαμπρατζιά τον Ιούδα, στοιχειώνει τη διδακτέα ιστορία μας ο προδότης του Αυξεντίου, πολεμάμε την κάρτα οπαδού, προσθέτουμε εννέα σελίδες στο λεξιλόγιο της χυδαιολογίας για τον προδότη γκόμενο, στην εταιρική κουζίνα φτύνουμε στο τάπερ του ρουφιάνου του αφεντικού. Μετά γινόμαστε οι καλύτεροι του συνεργάτες, βγαίνουμε μαζί για τσιγάρο.

Υπήρχε γραμμή καταγγελιών. Όντως, κόσμος έπαιρνε τηλέφωνο να πει ότι είδε κάποιον που δεν φορούσε μάσκα. Πως γίνεται να υπάρχει μια οποιαδήποτε αρχή, που πολίτης να τηλεφωνά να γίνει καταδότης; Αυτές δεν είναι εποχές που που παλεύαμε να ξεχάσουμε; Νιώθει κάποιος, με τέτοια μηδενική ταυτότητα, ότι κερδίζει κάποια εθνική αναγνώριση αν καρφώσει; Νομίζει ότι κτίζει προφίλ εθνικής αφοσίωσης; Το αντίθετο κτίζει. Είναι ο πιο αναξιόπιστος της ιστορίας, ο για πάντα ενδεχόμενος χαφιές. Ένας γλείφτης είναι που εξασφαλίζει την ανούσια μοίρα του.

Η δικιά μου είχε ένα μικρό κομμωτήριο που συντηρούσε με νύχια και με δόντια. Κλείνει με την πανδημία, περιμένει ενάμιση μήνα να πάρει ανεργιακό να επιβιώσουν, έρχεται ένα €320άρι, πανικοβάλλεται, την παίρνουμε τηλέφωνο, να έρθουμε σπίτι σου να μας κουρέψεις, να κάνουμε ρίζα, να σε πληρώσουμε, αρνείται, λέει έχω παιδιά ας μην ρισκάρουμε. Αστυνομία στη γειτονιά. «Έχει καμιά κομμώτρια σε γκρίζο σπίτι που δουλεύει από εδώ παράνομα;» Ιδανική γειτονιά και είπαν δεν υπάρχει καμιά κομμώτρια, να πάτε στο καλό. Μια μόνο κρυφοκοιτούσε στο μπαλκόνι. Μόλις έφυγαν οι αστυνομικοί, έτρεξε στο τηλέφωνο. Να τους προλάβει να τους εξηγήσει πως έκαναν λάθος να γυρίσουν. Πήγαμε το επίπεδο της ρουφιανιάς σε άλλη πίστα. Τώρα καρφώνουμε και χωρίς να έχουμε κάτι να κερδίσουμε. Παρόλο που βρίσκω το πρώτο πιο άξεστο, πιο ανήθικο από το πρώτο. Αυτά τα ανθρωποβόρα ένστικτα, οι καθηκόντως ρουφιάνοι που έχει γεννήσει όλο αυτό, τεντώνουν τις νεύρες στο λαιμό μου. Θα έκανα και εγώ αν ήμουν πολιτεία υπηρεσία να παίρνουν να καρφώνουν. Με τηλεφωνητή: «Αγαπητέ ρουφιάνε, το τηλεφώνημα σας έχει πάρει σειρά, θα γίνετε ρεζίλι το συντομότερο».

https://dialogos.com.cy/haravgi/ta-anthi-toy-kakoy-77/

One thought on “Ο ρουφιάνος που θέλετε να είστε

  1. και εγώ κάποτε έτσι επίστεφκα, αλλά τώρα είμαι της άποψης ότι έχει παιδαγωγική αξία η τιμωρία.

    παλιά εθεωρούσα αδιανόητο να μας βάλλουν απουσίες όταν επηέναμεν στες εκδηλώσεις καταδίκης του ψευδοκράτους.
    Κάμνεις το καθήκον σου και σε τιμωρούν ;

    τελικά μια μέρα άκουα τον παπαευαγόρου στο κανάλι να λέει ότι οι μαθητές πρέπει να τρων την απουσία γιατί εν καλά να ξέρουν ότι αν χρειαστεί να παλέψεις ποτέ για τα πιστεύω σου , θα έχεις κόστος.

    το ίδιο ισχύει και για τη περίπτωση που αναφέρνεις.

    είναι ένα σπουδαίο μάθημα. ο γιός σου θα πληρώσει το τίμημα της ηθικής του και θα ανακαλύψει τελικά μόνος του αν άξιζε το κόπο.
    αν το εκτίμησε κανένας.
    αν τζιημάται τη νύκτα τζαι νιώθει πιο καλά.

    γιατί θα έρτει μια μέρα που το κόστος δεν θα είναι μια αποβολή αλλά η δουλειά του, ο συναδελφος – και δεν τον παίρνει τότε να ανακαλύψει ότι ο κόσμος είναι αγγελικά πλασμένος.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s