τα μίνιμουμ

1
Με παίρνει τηλέφωνο περίπου μια το εξάμηνο, ποτέ πιο συχνά. Αν γινόταν πιο συχνά θα είχε άλλη ζωή. Αραιά και ασφαλισμένα. Θυμίζει λίγο ηγεσίες που δεν πολυεπισκέπτονται κομματικές ομάδες όπου οι κουβέντες ξεβγάζουν ελλείψεις, για να μην χρειαστεί να ανακινήσουν τη στασιμότητα. Τον θυμάμαι που κάποτε είπε ότι δεν την ερωτεύτηκε ποτέ, δεν έχει ανατριχιάσει ποτέ για χάρη της, αλλά την αγάπησε, και αγάπησε και τη νηφαλιότητα της σχέσης με τον καιρό. Όμως το εκκρεμές του ατέλειωτου από πάνω του, ο αποσπασματικός εαυτός του τον σπρώχνει να το σηκώνει και να με παίρνει κάποτε τηλέφωνο. Είμαι κάτι σαν τις παρενθέσεις. Κάτι σαν ένα δείγμα preview του αμπεπαμπλόμ που θεωρεί ότι κάποτε θα κάνει. Μιλά και έχει πάντα ύφος προσδοκίας. Όλες οι κουβέντες μεταξύ μας έχουν ύφος μιας μη προσδιορισμένης προσδοκίας. Ρωτώ τι κάνει, τον ρωτώ για τη σχέση του. «Καλά είμαι, ήρεμα, είναι καλή ακροατής, δεν φεύγουν πιάτα». Αισθητοποιεί μια σχέση που ήδη χασμουρήθηκε. Εξωραΐζοντας το ακλόνητο. Πλήττω.
Λες κι αν ντύσει το κατσάβραχο με δαντέλες, αυτό ανατιμάται.

Ζει μέσα σε ερωτική αφυδάτωση, σαν πειθαρχημένος σπασίκλας. Εξαργυρώνει βέβαια σε ηρεμία. Είμαι πια μεγάλη κοπέλα, οπότε τα καταλαβαίνω όλα αυτά. Να αποφεύγεις ρήξεις. Τα ίδια δεν συμβαίνουν σε Βουλή, στους Δήμους, στο αφεντικό, σε μια ολόκληρη κοινωνία ατζέντηδων; Συμμορφωμένοι στα κουτάκια μας νοικοκυραίικα.
Ζωή, τέχνη, έρωτες και πολιτική με σφιγκτήρες. Δεν θέλει ο άνθρωπος -σχεδόν κανένας άνθρωπος- να ανοίγει κεφάλαια, φάλιες. Αμφισημίες μεταξύ κάλμα και luminal. (*luminal: χάπι ύπνου)
Καρμπόν μιας κοινωνίας από βήτα διαλογή, κοινωνίας συμπλεγματικής, μακριά από πνευματικούς αιφνιδιασμούς. Κι αυτός ένα ανδράποδο ζει με όσα πήρε έτοιμα από εισηγητές. Να γίνει ό,τι οι γονείς του. Α priori, επιλογές από ξενάγηση, όχι από ανακάλυψη.
Φόρεσε την πέτσα τους, περπατά στις πατημασιές τους, ασφαλισμένα, συγυρισμένα, προκομμένα. Χωρίς αναστατώσεις. Στα κουτάκια. Να βρει καλό κορίτσι, ασπαρτάριστο, να μην φεύγουν ποτήρια, ηθικής τεχνοτροπίας, καλή ακροάτρια, και ας μην καταλαβαίνει όσα της λέει. 
«Οι προβληματισμοί μου είναι προβληματισμοί μου». Ποτέ δικοί της, ποτέ κατανοητοί της. Μάλλον για αυτό καλή ακροάτρια. Κατέβασε τη στάθμη του στα μέτρα της. Μια στάθμη που κανονικά θα έπρεπε να ήταν καλά πάνω.
Προτιμά τις ώρες του ενικού λέει, εκείνες που είναι μόνος στο σπίτι. Λίγο να κάτσεις να σκεφτείς κάτι και αμέσως ροδάνι οι παραδοχές. Παίρνω από τις παραδοχές για τα μίνιμουμ των επιλογών του, περισσότερα από όσα αυτός από μένα.
Ό,τι δεν παραδέχεται είναι πως είναι αιχμάλωτος σε σπίτι με πόρτα ανοιχτή.
Αυτή, επίδοξη νύφη καλού παιδιού, παιδιού επαγγελματικής ιδιότητας που θα της φουλάρει τέρμα το κουτάκι αποκατάστασης. Καλοπεσμένη. Που θα κοκορευόταν για την επιτυχία της η μάνα, ο κοινοτάρχης, η γειτόνισσα της γιαγιάς. Prestigious. Κοίτα, αυτά τα success δεν τα αμολάς. Να σε επέλεξε around του ένας τέτοιος. Σαφώς θα γίνει η ιδανική ακροάτρια. Ευτυχίες που θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να του προσφέρει. Αυτός εισπράττει στο βλέμμα της την αναγνώριση. Αυτή που πάντα έψαχνε στο βλέμμα των γονιών του.
Γιατί να ανακατέψει την τράπουλα; Καθημερινότητες με αναμονές, κάτι σαν παιχνίδι τόμπολας, περιμένει να συμπληρώσει κουτί, δεν κοιτά που ούτε γραμμή δεν έχει κλείσει ακόμα.  Ζει μία ζωή που όλα μέσα της λιγόστεψαν. Επιδίδεται υπέροχα σε αυτήν. Ζει την πιο αφιλότιμη εκδοχή του έρωτα.
Στην ευγενική το λέει αγάπη μα όσο και να το ξεχειλώσει δεν θα καταφέρει ποτέ να το ονομάσει έρωτα. Κάθονται κάποτε διαόλια και αγγελάκια πάνω στις μασχάλες όλων μας να υποδεικνύουν μια την ανάγκη για ηρεμία και μια τη βουβαμάρα του ασπαρτάριστου. Κάθε λίγους μήνες με παίρνει, κάθε λίγους μήνες ακούω τα αποσιωπητικά του.  Ζωή με αποσιωπητικά.
Δεν ξέρω αν θα το παίξει ποτέ κορώνα γράμματα, μπορεί και να μείνει σε εμβρυακή στάση, όπως όλοι οι κοινωνικοί χάχες γύρω μας. Αμετάκλητα ευνούχοι. Μια κοινωνία ολόκληρη σχεδόν δεν θέλει αναστατώσεις και είναι μέρος της.
Όμως ένας έρωτας διεκδικεί το κύρος του όταν κάτσει έντιμα να αντικρίσει τις συνθήκες της θλίψης. Όπως κι οι κοινωνίες. Μόνο οι έρωτες και οι παθιασμένοι αμφισβητούν τις επιλογές. Μέχρι όμως να κάτσει, ο άνθρωπος και ο έρωτας, σε ντιβάνι ψυχανάλυσης, θα αφήνει το ανικανοποίητο ανείπωτο.
Όλοι πρώτα μετρούν τα κουκιά τους.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s