Κορωνοϊός στα βίτσια του καπιταλισμού

kolaz-kapitalismos

Πως ξαφνικά ήρθε πάνω-κάτω η έννοια του χώρου, της ύλης, του χρόνου, του αγγίγματος των σωμάτων, η ελευθερία, οι υπεραξίες πραγμάτων, το όριο, οι αλληλουχίες ημερών, ο λόγος που φυλλομετρούμε το ημερολόγιο, το πως μεταβαίνουμε από τα χτες στα αύριο, πως είδαμε ότι ο καπιταλισμός δημιούργησε άχρηστες ανάγκες και πως ξύπνησαν νεοφοβίες για το αν θα πάει η εργατική τιμή κάτω από την αξία της. Φοβισμένοι ίσον εύκολα χειραγωγήσιμοι. Ξαφνικά ακυρώθηκαν οι κοινωνικές νόρμες, οι οικονομικές σταθερές μας. Ποιοι θα είναι όρθιοι την επόμενη μέρα; Ποιοι θα πληρώσουν στόχους τραπεζικού πληθωρισμού που έπεσαν σε κώμα από το οικονομικό pause; Πως θα κατανεμηθούν οι σχέσεις τραπεζών–κυβερνήσεων στο εξής; Πόσο θα ξεκινήσουν να αναμειγνύονται οι κεντρικές τράπεζες κεϋνσιανικά στη δημοσιονομική πολιτική; Και αν γίνει, πόσα κεφάλαια θα κατευθυνθούν στους φτωχούς; Πως ο καπιταλισμός να απαρνηθεί τον εαυτό του;

Τώρα που σε δυο βδομάδες οι αγορές έχασαν πάνω του 20% της αξίας τους, υποθέτω θα έρθουν αγορές με υπερπωλήσεις, όταν θα «πέφτουν» ΑΕΠ των χωρών. Το οικογενειακό επιχειρηματικό μοντέλο δεν ξέρω τι μέλλον θα έχει, ξέρω όμως πως ό,τι είδαμε είναι κοινωνίες που «συσπειρώθηκαν» γύρω από τις ηγεσίες τους. Την εξαρτημένη «εργασία» να εκβιάζεται ηθικά, επειδή την είπαμε εργασία κοινωνικού έργου. Αυτή την πανδημία, είτε θα την εκμεταλλευτούμε προς όφελος των κοινωνιών στρεφόμενοι σε ένα πιο σοσιαλιστικό μοντέλο, είτε (και αυτό φοβάμαι) θα ζήσουμε ένα βίαιο τυφώνα φτώχιας, ανεργίας, υποπληρωμής «για το καλό της ανάκαμψης της οικονομίας» με πλήρως αυτορρυθμιζόμενες νεολίμπεραλ αγορές. Θα υπάρχει η ανάγκη παραγωγής αλλά με λιγότερους εργαζόμενους. Θα αποκατασταθεί η παραγωγική καθυστέρηση με βίαιη παραγωγική δύναμη μαρσαρισμένη από υπαμειβόμενό ιδρώτα. Θα δημιουργηθούν ανάγκες δανείων ανάκαμψης. Που θα τις πριμοδοτήσουν όσοι έχουν ρευστότητα (μεγαλοκαρχαρίες), δημιουργώντας νέα κοινωνικά μνημόνια. Σαν χάμστερς θα κάνουμε κύκλους στον ίδιο τροχό του κλουβιού που τρέχαμε πρόσφατα.

Αυτό που θρέφουν οι λιτότητες, είναι ολιγαρχίες. Κάποιοι δεν θα συμμετέχουν στις θυσίες.  Θυσία θα κάνουν μάλλον οι «μεροδούλι-μεροφάι». Για όποιον έχει αμφιβολίες για τις μεγάλες ανισότητες του καπιταλισμού. Πολύ φοβάμαι πως έτσι θα ξεζουμίσουμε τον κορωνοϊό. Μέρες στα βίτσια του καπιταλισμού. Και ενώ ζούμε μια νέας κοπιάς κρίση, που στην απειλή της ανθρωπότητας έπρεπε να σκέφτεσαι σοβαρά να εγκαταλείψεις τις καπιταλιστικές κατευθύνσεις και να στραφείς σε κοινωνικά κράτη με δημόσιες δομές, έχω άραχνες υποψίες πως θα το ξεχάσουμε γρήγορα, αμετανόητοι στο νεοφιλελευθερισμό.

Οι μέρες που ζούμε γράφουν τα επόμενα βιβλία ιστορίας. Και θα φανεί αν θα διακρίνουμε «κοινωνίες εμβάσματα» ή «κοινωνίες αναλήψεις» ανθρώπων. Έτσι γράφτηκαν οι πλείστες ιστορίες κρίσεων ως τώρα. Κυρίως με θριάμβους καιροσκόπων και τυχοδιωκτών. Που ξεπατίκωσαν τις ευκαιρίες. Αισχροκερδώντας πάνω στη ζήτηση και την προσφορά. Με «κόντρες» της άξεστης (α)πολιτότητας με την ηθική κοινωνιοτροπία. Οι κρίσεις συνήθως δίνουν ρέστα μόνο σε εκείνους που στάθηκαν κολεκτιβιστές της σπέκουλας. Η εποχή φαίνεται θα διαφέρει ελάχιστα ή και καθόλου, από την οπορτουνιστική φόρμα που φτωχαίνει φτωχούς και πλουτίζει τους πλούσιους, χωρίς κοινωνικές αντιστάσεις. Δες στην Ελλάδα που ενώ προσφέρθηκαν πανεπιστήμια για να κάνουν διαγνωστικά τεστ, ο Κούλης αποφάσισε να χρηματοδοτήσει κλινικάρχες της ιδιωτικής υγείας για να κάνουν ακριβώς το ίδιο πράγμα. Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε. Κι έχει πιάσει λαβράκι.

Τα Άνθη του Κακού

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s