Τι μαθαίνεις στα μικρά

aaannnnn

Πρέπει να μην έχω νιώσει ξανά στη ζωή μου τόσο άγχος, όσο όταν με κάλεσαν στο παλιό μου δημοτικό στο Κολόσσι, να μιλήσω στα παιδιά για δημοσιογραφία και για το τι πρέπει να έχει ένα άρθρο. Ούτε σε πανεπιστήμια, ούτε σε επαγγελματίες, ούτε σε ημερίδες επιστημονικές δεν στρεσαρίστικα τόσο. Τι γλώσσα μιλάς στα παιδιά; Απλή; Χρησιμοποιείς δύσκολες ενήλικες φράσεις; Δικαιούσαι να κουβαλάς ιδέες; Θα είναι οι δασκάλες σαν εμένα, ή έχουν άλλα βαρίδια πεποιθήσεων και θα τους μοιάσω σαν εισβολή αντάρτικου, θα στραβομουτσουνιάσουν; Η δασκάλα με βρήκε μέσω της μικρής της αδερφής μου. Θυμήθηκα που την παγκόσμια μέρα βίας κατά των γυναικών η μικρή ήρθε και μου είπε ότι υπάρχει διαδήλωση στο Αρχηγείο στη Λευκωσία τους είπε η δασκάλα και αν θέλουν να πάνε, και ρώτησα τότε, ποια είναι αυτή η δασκάλα, θέλω να τη γνωρίσω. Όταν ζούμε στο άθλιο τίποτα της ανυπαρξίας ερεθισμάτων, με σχολεία που βρίσκονται σε παιδαγωγική εμμηνόπαυση, κάτι τέτοιες μέσα στις τάξεις, που μετατρέπουν την έδρα και τις φωνές τους σε όπλα, που ενδιαφέρονται να κάνουν συνοχή των παιδιών με τα ανθρώπινα ένστικτα τους, που αντιλαμβάνονται ότι τούτα τα παιδιά μπορούν να γίνουν τα ξόρκια μας, που δίνουν διακειμενικότητα στα αδιαβαστέα, που είναι μες’ την κοινωνία και ενάντια, πατώντας χνάρι-χνάρι σε κάθε βρωμιά της και που δεν τις πιάνει ξερόβηχας να επανικκινήσουν κοινωνίες, έξω από την υπουργική ύλη, δείχνει μόνο ένα: Η στάση απέναντι στο υλικό τους, εξακοντίζει ωραίους ανθρώπους στο αύριο.

Πιο μεγάλη είναι η ευθύνη που ένιωσα μπαίνοντας σε τάξη δημοτικού από όταν στο πανεπιστήμιο. Ένα παιδί που ακόμα δεν έχει αποφανθεί για τον κόσμο, διαφέρει από τον ενήλικα. Στον έναν καθορίζεις, στον άλλον καθαρίζεις τους δείκτες μνήμης. Είχα αμηχανία όταν ξεκίνησα να τους λέω, ότι ένα άρθρο δεν δικαιούται να μιλά ρατσιστικά και αν ξέρουν τί σημαίνει ρατσισμός. Κοιτούσα τις δασκάλες σηκώνοντας λίγο το λαιμό να δω με την άκρη του ματιού μου αν μουντζούρωνα πάνω στην απολιτίκ ή στην αντίθετα πολιτικοποιημένη θέση τους. Αν κοιτούσαν στραβά ή ακόμα κι αδιάφορα (το δεύτερο θα με θύμωνε περισσότερο). Όταν χαλάς τον οίστρο μιας κοινωνίας από μίσος και μίρλα, εισβάλλοντας από τις ρωγματώσεις της, είναι ρίσκο. Καμιά απροσδιοριστία. Έγνεφαν θετικά. Κοιτούσα στα παιδιά αν βαρέθηκαν, αν με κοιτούσαν, αν έπαιζαν με το σβηστήρι τους. Όχι μόνο κοιτούσαν αλλά διέκοπταν σηκώνοντας χέρι, σε θέματα δύσκολα, με τις σπουδαιότερες απορίες. Μπήκαν στον κόπο της ανίχνευσης της εξαπάτησης σε όσα λέω, στον κριτικό διάλογο, αναπηδώντας από δικές μας ενήλικες ερμηνείες σε διαπραγματεύσεις τους. Το μυαλό του παιδιού, που δεν ανήκει, δεν περισσέυει, δεν μπορεί να αφεθεί στην ατέλεια της τυχαιότητας. Μες’ την άγρια ομορφιά της κόντρας που μου έκαναν, οφείλω να σας πω πως, καλύτερα τα παιδιά σας να είναι άξεστα παρά ρηχά.

Στο σχολείο στο Κολόσσι(!), που λίγο καιρό πριν προσπαθούσε να ανακόψει δημιουργία κέντρου φιλοξενίας προσφύγων, δεν εκβιάστηκαν οι αποδόσεις των παιδιών. Τα παιδιά του δημοτικού ήταν η πιο φιλότιμη εκδοχή της κοινότητας. Παιδιά με ανυπακοή στο ρατσισμό. Λογικά τη μεταστροφή των σημείων μέσα τους την έκαναν δασκάλες τέτοιες. Μπορεί και γονείς που παρρέκλιναν από την κοινοτική θέση. Το τι θα τους παραμερίσεις, τι θα τους παρουσιάσεις ως πραγματικά μαράζια της κοινωνίας, τι πνευματικό κόουτσιγκ κάνεις, αφορά ένα είδος παιδείας ντετερμινιστικής, από εκπαιδευτικούς που αντιλήφθηκαν πως η εποχή χρειάζεται πρώτα από όλα μια συγγνώμη. Και μια (δια)μόρφωση. Κλήθηκα να τους μιλήσω για το τι πρέπει να έχει ή να μην έχει ένα άρθρο. Για να γράψουν ένα κι αυτά. Το άρθρο που θα γράψουν διεκδικεί το κύρος του, όσο διεκδικεί και ο εκπαιδευτικός που δεν ουδετεροποιεί αυτά που πραγματικά έχει να μάθει σε παιδιά.

Ευχαριστώ το Β’ δημοτικό σχολείο του Συνοικισμού Κολοσσιού για τη φιλοξενία. Τώρα επίσης ευχαριστώ τους δικούς μου γονείς που μετά το σχολείο τότε, ξεκοκκάλιζαν όσες ρατσιστικές προσλαμβάνουσες δεχόμασταν από αλλού και μας μάθαιναν να είμαστε πιο πολύ φίλοι με τα ανένταχτα παιδιά από ότι με τα δημοφιλή.

τα άνθη του κακού

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s