η θεία ισορροπία

89517480_10156794159721776_7937343817798123520_o

Έχουμε ενσωματωμένο σταυροπόδι πάνω στις ναϊβ γνώμες. Λες και περιφρουρούν τη θεία ισορροπία.

Ήμουν σε μια έκθεση εικαστικών του Συνδέσμου Μονογονιών με θέμα βία στις γυναίκες. Η ομιλήτρια έλειπε και διάβασα το κείμενο της. Ανέλυε το ανυπεράσπιστο της εκδοχής να απαντήσεις στο γιατί χώρισες ενώ έχεις μωρά, «ήθελα να ζήσω καλύτερα». Τα σουλούπια τα κοινωνικά, έχουν μια τέτοια επιμειξία με τη μιζέρια που όταν γίνεσαι ο αφελής διάμεσος, ο διαβιβαστής, ο παπαγάλος τους, γίνεσαι ο πιο έγκυρος εχθρός της πιθανής ευτυχίας των ανθρώπων. Και ναι είναι ξεκάθαρα πολιτική η σκέψη.

Η μανία μας να στεκόμαστε πίσω από γρύλιες και να επαναλαμβάνουμε επιχειρήματα εγκεφαλικού επιπέδου αμοιβάδας, μπορεί να χρεώνεται στους επί αιώνες κατακτητές μας. Στους tutoρες που υπέβαλλαν πως να σκεφτόμαστε, πως να μην γράφουμε, τι τραγούδια να μην λέμε, ποια ποίηση απαγορεύεται, ποιες συναναστροφές «δεν είναι καλές». Το γιατί δεν είναι καλές, έτσι μας είπαν έτσι κάνουμε. Μάθαμε να προασπιζόμαστε το στυλ της κλεισούρας μας πειθήνια.

Στον Έβρο άφησε ο Ερτογάν χιλιάδες πρόσφυγες να εισβάλουν στην Ελλάδα. Αυτοί εισβάλλουν στην Ελλάδα γιατί θέλουν να μπουν στην Ευρώπη. Γιατί μεταξύ μας η Ελλάδα το μόνο που έχει να τους προσφέρει είναι μια φρίκη μεγαλύτερη από τις συνθήκες στην προέλευση τους. Αμολυμένος στρατός μην εισβάλει το ξένο να τύχει κανένα μεικτό ζευγάρι να χαλάσει το DNA σμικτών φρυδιών και κλαρινοαμανέ στο μουσικό πολιτισμό.

Συζητούσαμε και συγκρίναμε, πως μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, ήρθαν στην Αθήνα μιλιούνια πρόσφυγες και οι Έλληνες τους ένταξαν. Περιοχές σαν τη Νίκαια παραχώρησαν γη με μιά μέθοδο σαν ενοικιαγορά, οι πρόσφυγες έκτισαν, εντάχθηκαν, έκαναν βιομηχανίες, έδωσαν στον τόπο παραγωγή. Τι άλλαξε από τότε; Η απάντηση είναι μάλλον, πως «μιλούσαν Ελληνικά, για αυτό τους δέκτηκαν».

Άρα το πρόβλημα μας ξανοίγεται στο ανοικείο; Θέλουμε συνθήκες φιξ, τα ανακαταταξιακά είναι ο φόβος και ο τρόμος μας. Είτε λέγεται πρόσφυγας, είτε λέγεται χωρισμένη μάνα που τόλμησε και έφυγε, για μας πάντα θα είναι ένας κοινωνικός αποσυναγωγός που χαλά τα αντίτυπα της ζαχαρένιας μας. Θέλουμε αξεστράτιστη ζωή. Λέμε αυτή τη γνώμη μας, καλές προθέσεις.

Αρπάζουμε από τις εποχές ευκαιρίες και δίνουμε κι ονόματα για να διαφυλακτούμε, τώρα είναι κορωνοϊός. Επειδή οι έντιμοι φόβοι μας είναι η υγεία, και επειδή ο ιός έρχεται είτε με βάρκες είτε από οδοφράγματα. Αεροπλάνο δεν μπαίνει. Γιατί, είναι τίποτα από καμία Κίνα που ξεκίνησε η αρρώστια και θα κλείσουμε το Γλαύκος Κληρίδης; Άμα κάνεις τσεκ-ιν και είσαι Κινέζος αγοραστής βίλας είσαι αποστείρωση εντατικής.

Τον αγαπάμε ιδιαιτέρως τον ταξικά κυριλέ. Κρατάμε μια καλλιγραφική αβρότητα στο σιδερωμένο εισαγώμενο. Γινόμαστε «βερκά» στους άσιδέρωτους. Να κολλήσουν, να τους πιάσουμε στα πράσα που ήρθαν να εισβάλουν στην αταραχότητα μας. Οι άνθρωποι που απειλούν τις συμμετρίες μας με δάκρυα, βαλίτσες ή με πολυσυγχισμένες ζωές, μας ταράζουν.

Οι χωρισμένες, οι πρόσφυγες, είναι μια ανανεωμένη τροπική απειλή στην προβλέψιμη μιζέρια μας. Αυτά δεν είναι προσωπική γνώμη. Η άρνηση ανακατάταξης σε νέες συνθήκες, είναι πολιτική συνείδηση. Η στοχαστική για μια συνηθισμένη ζωή είναι η σκουριά και το άλλοθι μας.

Και αν το καλοσκεφτείς, η πολιτική έχει όμοιο -απλά αγενέστερο- λεξιλόγιο από τις σχέσεις. Επιβολή, εξουσιάζομαι, σύνορα, πλιάτσικο.

Φτάνει που νομίζεις ότι κυριαρχείς ενώ κυριαρχείσαι.

Τα Άνθη του κακού

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s