2019 που σοδόμισε

άνθη-κακού-1-696x348

Είναι το μόνο τέλος μιας χρονιάς που δεν ήθελα απολογισμούς, ώσπου μου είπε κάποιος ότι έχω θυμό. Το σκέφτομαι συνέχεια. Το βίωσα σαν πόνο στο μικρό δακτυλάκι του ποδιού όταν κλωτσά κατά λάθος το πόδι του καναπέ. Το δακτυλάκι που κλωτσά κατά λάθος τον καναπέ είναι το χειρότερο μου. Αισθάνθηκα να μην θέλω να τον ξαναδώ, λες και φταίει ο καναπές, αντί το πόδι που τον κλώτσησε.  Τώρα ακολουθώ μια λαχανιασμένη πορεία να κάνω απολογισμούς. Και να γράψω το τελευταίο μου πολεμικό επεισόδιο πριν βγει η χρονιά, να ξεθυμάνω και να κάτσω να βρω ήρεμες φόρμες να συνεχίσω. Γιατί κανείς δεν γουστάρει ανθρώπους θυμωμένους. Όμως εντόπισα πως αυτός ο χρόνος παραλάμβανε γεγονότα και δανείστηκε θυμούς για να με παρασύρει να τα κινήσω. Ίσως να ένιωσα πως ήταν η συνδρομή μου στον κόσμο. Ίσως να ήταν άλλα πολλά και αυτό να ήταν η αφορμή.

 

Η προσωπική μου επικαιρότητα μιας χρονιάς, που είχε διαπιστώσει πως οι κοινωνίες  χωρίζονται σε δήμιους και θύματα, που είχε διαπιστώσει ότι δεν υπάρχουν εργατικά τάγματα να μιλήσουν για τον εργάτη, που είχε διαπιστώσει ότι οι άνθρωποι, το πολύ να κάνουν επαναστάσεις μιας σεζόν, επινόησε την ανάγκη της συνδρομής μου. Επειδή σκεφτόμουν πως  ακόμα και αν νικάνε σε κάποιες περιπτώσεις οι κακές εκδοχές, το θέμα είναι να μην παραδοθείς στον νικητή. Εγώ εν τω μεταξύ, τηρουμένων των αναλογιών, ακριβώς θυμωμένη δεν ήμουν. Ήταν το ύφος το δαντικό. Επειδή δεν υπήρχε περιθώριο για ύφος ταξιδιού αναψυχής όταν έχεις πάρει τρομάρες από αυτό τον κόσμο. Η εποχή μας, φρόντισε και μας γέμισε μάρτυρες, για τους οποίους δεν έχεις περιθώριο να μιλάς γλυκανάλατα.

 

Αυτό το ταξίδι ήταν πάντα πιο μεγάλο από εμένα. Και μπορεί το σώμα των κειμένων όλη τη χρονιά, να ήταν πιο έντονο από όσο έχουν μάθει οι άνθρωποι. Όμως όταν μιλάμε για θέματα σοβαρά, δεν θα τυπώνουμε εφημερίδες στα υπόγεια. Πέθαναν εργάτες γιατί κόστιζε η ασφάλεια τους, μια κοπέλα βολοδέρνει στη φυλακή επειδή κατήγγειλε βιασμό, άνθρωποι έμειναν άστεγοι πρώτη φορά ξανά μετά την εισβολή, σε έναν τόπο που ποτέ δεν είχε άστεγους, γυναικοκτονίες που έβγαλαν φάτσα κάρτα όσα δεν τολμούσαμε να πούμε τόσα χρόνια, αυτοκτονίες ανθρώπων που τίναξαν το χαλί και έβγαλαν στη φόρα ένα κράτος λίγο, βαλίτσες που ξεβράστηκαν αφού έμειναν στα αζήτητα, τόπος αμετανόητος που επιμένει ότι όλα τα έκανε σωστά.

Είχαμε πολλά που σοδόμισε ο τόπος. Που συμπυκνώνουν μια οικουμενικότητα στην κοινωνική τακτική, που χωρίζει σε ανθρώπους ύπατους και σε ανθρώπους θύματα. Που είχαμε μια κοινωνία που εσχατολόγησε χυδαία σε αυτούς. Που όλες οι αποστολές της είχαν την ίδια τύχη. Κι έτσι η στήλη αυτή κράτησε με θυμό το χρονικό μιας βασανισμένης στιγμής, κράτησε το ύφος του πένθους, είχε στάση διαμαρτυρίας, είχε την αντίδραση ενός μαθητή που αντιμιλά γιατί αδικείται ένας συμμαθητής, είχε την κυνικότητα του κακοπαθημένου. Η χρονιά αυτή δεν κρατά φεύγοντας μούτρα, κρατά θυμό και πένθος. Έχει το ύφος διορίας. Να φέρει ένα κοινωνικό σώμα αναστημένο.  Επειδή μας εξάντλησε και εμάς ο θυμός.

Καλή, ήρεμη και δικαιωμένη αντάμωση.

Τα άνθη του κακού

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s