Απαγορεύονται οι επικήδειοι

76680616_2440808749571735_1148354442542710784_n-696x391

Έπιασα τον εαυτό μου να απαντώ σαν γραφειοκράτης.

Μου έστειλε  για γυναίκα που τη δέρνει ο σύντροφος της για να κάνουμε κάτι.  Κι απάντησα ρε φίλε, δεν μπορώ να κάνω κάτι αν δεν καταγγείλει.

Για όσους δεν γνωρίζετε, για να συλληφθεί ένας που δέρνει, πρέπει το θύμα να καταθέσει. Δεν μπορεί να καταθέσει ο γείτονας που ήταν εκεί. Αυτό επικαλέστηκα. Χρησιμοποίησα τις ατζέντες των διαδικασιών. Οι διαδικασίες, μας έχουν γίνει απαραίτητες για να τις προφασιζόμαστε όποτε δεν πιάνουμε ένα θέμα να το βγάλουμε από το μαύρο κλεισμό του. Λες και χρειάζομαι αδιάσειστα ντοκουμέντα να πάω να δω τι συμβαίνει. Έχουμε μια ολόπλευρη συγκρότηση, μια καταδεκτικότητα στο ακλόνητο σύστημα που δεν στραπατσάρεται να σώσει ζωές. Δεν ξέρω αν είναι αμηχανία, αμπαλατωσύνη ή «που να μπλέξω τώρα». Ό,τι κι αν είναι, είναι θλιβερό. Και είμαι μέρος του. Προφασιζόμαστε αβέρτα γραφειοκρατίες που δεν μπορούμε να παρακάμψουμε. Ναι να καταλαβαίνουμε ότι δεν μπορούμε να παρακάμπτουμε πάντα νόμους και κανονισμούς, όμως δεν μπορείς να χρησιμοποιείς ατόφιο το νόμιμο πρόσχημα και να αφήνεις νομικά πολιορκημένες ζωές στην καταστροφή. Πρέπει να βλέπουμε πέρα απ’ τη μύτη μας. Να μάθουμε  επαναστατική διαπαιδαγώγηση. Με τέτοιες δικαιολογίες, έρχονται καπάκι, ζωές που συνεχίζουν κατεστραμμένες, ανθρώπων που δεν βοηθήσαμε. Δημιουργούμε απολυταρχία σε άσχημες ζωές.

 

Εάν γινόμαστε περδίκια στο Facebook, εάν εκεί είμαστε λαλίστατοι και επαναστατικότατοι, κριτικοί, σκέτοι πολυέλαιοι στο τι έπρεπε να κάνουν «οι άλλοι», εάν στα σόσιαλ προκαλούμε την προσδοκία τους, πως αν μας χρειαστούν κάτι θα κάνουμε και όταν μας απευθυνθούν μιλάμε για απαράκαμπτες διαδικασίες, λίγο πολύ το ίδιο είμαστε με όσα κατακρίνουμε.

 

Είπα του ανθρώπου, ότι στη βάση του Νόμου, πρέπει η ίδια να πάει να δώσει κατάθεση. Αυτές τις λέξεις του είπα. Τις χωρίς σαράκια. Σαν να μιλούσα για τις δέκα εντολές. Δέκα λεπτά μετά ήξερα πως αν συνεχίσω με αυτά τα μυαλά, είτε θα ανασύρω ένα ακόμα πτώμα σύντομα, είτε αφήνω ακόμα μια ζωή να κυλά στη δυστυχία, το φόβο, τους μώλωπες. Επειδή ήμουν πολιτικά ορθή. Ξέρω πως κάθε κράτος, κάθε δημοκρατία έχει το βάρος της ποιότητας των ζωών των πολιτών. Καλή η κοινωνία των πολιτών που τρέχει και βγάζει φίδια από τρύπες αλλά ένα κράτος που σέβεται τον εαυτό και τους ανθρώπους του, οφείλει να νομοθετεί ή να παρακάμπτει ανάλογα χωρίς να χρειάζεται μπαλώματα από εθελοντές πολίτες. Αν χρειάζομαι κάπου ως μέρος της κοινωνίας των πολιτών είναι να κάνω όσα μπορώ για να νομοθετεί ανάλογα η κοινωνία μου. Να φερμάρω το δρόμο του κράτους να ρυθμιστεί έτσι ώστε να σώζει ζωές. Ο καθένας νομοθετεί την κοινωνία του, καθένας ανακόπτει τις κοινωνίες και τους όρους της που δεν εξυπηρετούν ζωές.  Με όση επαναστατικότητα και παράκαμψη χρειάζεται. Αλλιώς αχρηστεύονται τα νοήματα όσων παρλαπίπων λέω στα σόσιαλ με ευκολία. Γίνομαι μέρος των κοινωνικών και θεσμικών φερετροποιείων. Έλεγε μια φίλη, καλά γιατί περιμένουμε να πεθάνει κάποια για να μιλήσουμε για τη βία; Γιατί περιμένουμε να γίνει η βία γεγονός, να ξεβραστεί σε βαλίτσες για να κινήσουμε κάτι; Για τη βία κατά των γυναικών πρέπει να μιλήσουμε πριν το θάνατο τους. Διαφορετικά, απαγορεύονται επικήδειοι.

Τα άνθη του κακού

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s