Λιζα και Έστερ

Η γνωριμία με την Λίσα και την Έστερ, ήταν εκείνη που με έκανε, να μην φύγω ασημάδευτη από το χρονικό των φόνων φέτος. Η Lissa Jataas και η Ester Beatty, εκπροσωπούν τις οικιακές βοηθούς στην Κύπρο. Όταν λέω εκπροσωπούν, εννοώ πως δεν κάθονται και μασάνε πασατέμπο στα του νησιού μας. Ήταν αυτές που κράτησαν τα κεφάλια τους, πιο ψηλά από τις σημαίες του πένθους μετά τους φόνους. Που ξαγρυπνούν τη λογική και τη διεκδίκηση.

Καλλιεργημένα πλάσματα, ξύπνια, πήραν από το στόμα των νεκρών τους κινδύνους που μας φώναζαν πριν δολοφονηθούν κι αποφώνησαν σταράτα, τη σαπουνόφουσκα της κρατικής μας προστασίας στη βία, αυτής κατά των γυναικών.

Ξεμπέρδεψαν τον κόμπο από τις αλήθειες, με την ανυπακοή ενός μπόμπιρα, ασταμάτητες. Αλήθειες όπως ότι ο τόπος αυτός προστατεύει τις γυναίκες άκεφα.

Η γλώσσα τους είναι από τις λιγοστές χρήσιμες φωνές, μπροστά στην αντιπολιτιακή τσιμουδιά όλων μας. Την ώρα που διαβάζουμε δολοφονίες γυναικών σε μικρά κουτιά της έβδομης σελίδας των εφημερίδων, όταν τις πρωτοσυνάντησα, αυτές συζήτησαν με μια καθαρότητα αφοπλιστική, για έμφυλες ιεραρχίες, που γίνονται προεόρτια δολοφονιών γυναικών. Ειδικά ευάλωτων. Ειδικότερα ξένων.

Δεν μπόρεσαν να τις ονομάσουν στατιστικά λάθη και να τις αποσυνδέσουν από τα μισοπασαλείματα προστασίας που τους παρέχει το κράτος.

Η Έστερ και η Λίσα δεν κάλμαραν επειδή συνελήφθηκε ο δολοφόνος. Συνεχίζουν να συζητούν για τη βία που κοινωνά με μετριότητες στην προστασία και την ποινή το κράτος μας.

Μας λένε στα μούτρα πως προστατεύουμε από όσα βλέπει η πεθερά.

Την ώρα που εμείς κλάψαμε εκ των υστέρων θύματα και ωχαδελφίζαμε, αυτές μας είπαν πως περίμεναν το μαντάτο.

Συνεχίζουν να μας λένε πως μόνο όταν οι αδύναμοι γίνουν πολιτικό υποκείμενο θα σταματήσουμε να συμπεριφερόμαστε λες κι έτυχε και κλήρωσε θάνατος σε αυτές που δολοφονήθηκαν.

Μας φωνάζουν πως εκείνες οι γυναίκες, μας ονόμασαν τον θάνατο που ερχόταν. Μας είπαν πως αυτό το κράτος σαρώνει από γυναίκες δερμένες. Πως το ίδιο το κράτος είναι το baking powder της βίας. Πως για να είμαστε ικανοί (τουλάχιστον εφεξής) να προστατεύσουμε, πρέπει πρώτα ένα κράτος να είναι σε θέση να αντιλαμβάνεται την ανεπάρκεια των θεσμών του. Μας μιλούν για αυτές που ακόμα και τώρα είναι παρά τρίχα σκοτωμένες.

Κουβαλούν το βάρος της ιστορίας των δολοφονημένων, μα πιο πολύ κουβαλούν την ευθύνη της ιστορίας των ακόμα ζωντανών. Μας μιλούν για τη σαρωτική αποτυχία μας. Την απροσδιόριστη εμμονή να αντιμετωπίζουμε τη βία με ημίμετρα.

Μας μιλούν για την επισήμανση των αναλογιών στις ιδιότητες: Θύμα βίας-Γυναίκα. Μας τρίβουν στα μούτρα τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης που κακοφορμίσαμε. Τον κοινωνικό αλγόριθμο που δημιουργεί τάση στη βία στις γυναίκες και ασυλία στους θύτες. Μας λένε ξεκάθαρα πως τις πρόνοιες της Σύμβασης δεν τις εφαρμόσαμε όλες γιατί επιλέξαμε την τσέπη μας. Γιατί όσα προστατευτικά μέτρα προνοεί η Σύμβαση στοιχίζουν. Δεν φοβούνται να πουν πως ο Υπουργός φέρεται σαν οικονομικό τσοπανόπουλο. Πως ο κρατικός κουμπαράς μετρά παραπάνω από ζωντανές γυναίκες.

Μας υποδεικνύουν πως ο τόπος μας πως πρέπει να μπει σε κόπο και σε έξοδα. Αντί να το λέμε εμείς. Μας θυμίζουν πως οι γυναίκες δεν είναι κακότυχες εξ ορισμού. Απροστάτευτες είναι.

Στο Κυπριακό επιμύθιο είναι εν δυνάμει πεθαμένες.

 

 

———————–
Σήμερα στη Χαραυγή:

Τα άνθη του κακού…

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s