Επίφανι

lomverdos

Το 2014, ένας καθηγητής μου ξεκίνησε το μάθημα κατευθείαν: «Καλησπέρα. Θα δημοσιοποιούσατε τα ονόματα και τα πρόσωπα των πόρνων που είχαν HIV το 2012, για να προστατεύσετε όσους πήγαν μαζί τους»; Το αίσχος μου είναι που αμφιταλαντευόμουν. Σκεφτόμουν, πως ίσως πήγαν με εκατοντάδες ανθρώπους που πρέπει να εξεταστούν, αλλά, πως καταστρέφεις κι άλλο τις ζωές των γυναικών; Τόσα χρόνια στα Μέσα, αυτό, που δεν είχα απάντηση, με έτρωγε. Δέκα μέρες μετά, η Επίφανι από τη Νιγηρία, μετά τη διαπόμπευση, αυτοκτόνησε στη φυλακή με σύρμα από καζανάκι.

Παρακολουθούσα την προετοιμασία του «HIV», ενός θεατρικού του Τριαρίδη, που ανέβασε σε Βερολίνο και Ελλάδα η Έλενα Σωκράτους. Μουντζώνει την «πολιτισμένη» σου κοινωνία. Έφευγαν με κρίσεις πανικού οι θεατές. Με πλησίασε ο Οδυσσέας να συντονίσω τη συζήτηση μετά την πρεμιέρα στην Κύπρο. Έπρεπε να αναμετρηθώ τώρα με το τι θα έκανα εγώ, να παλαντζάρω.

Στην περίπτωση της Επίφανι, η αρπαγή της από το χωριό, η πώληση της στην Ευρώπη, ο εξαναγκασμός στην πορνεία από τους ισχυρότερους νταβατζήδες, που εκπορνευόταν όχι για να φάει αλλά για να μείνει ζωντανή, είναι μια αυτόνομη πειθώ. Δεν αυτοκτόνησε όμως από αυτά, αυτοκτόνησε από τη φρίκη που την υποβάλαμε αργότερα. Δεν μας αφορά γιατί εκπορνευόταν ή αν ήξερε καν ότι ήταν οροθετική μπας και το σιροπιάσουμε. Την οδηγήσαμε στην αυτοκτονία. Επειδή κανιβαλίσαμε και δεν της αφήσαμε κανένα λόγο να ζήσει μετά.

Ούτε τις φάτσες τους θα έβγαζα, ούτε τα ονόματα τους. Αρκούσε μια δημόσια ανακοίνωση, «Όσοι ανεύθυνοι κάνατε χωρίς προφύλαξη πληρωμένο σεξ, τραβάτε εξεταστείτε». Αν ήμουν πιο θαρραλέα ίσως συνέχιζα «..αλλιώς θα βγάλουμε τα ονόματα και τις φάτσες σας, γιατί μάλλον κάποιος από εσάς τις κόλλησε κι ίσως κολλήσει κι άλλους. Για προστασία της δημόσιας υγείας».

Οι «πολιτισμένες» κοινωνίες δεν θέλουν να έχουν ρούχα λερωμένα. Πόρνες, ναρκομανείς, φτωχούς, μαυριδερούς, παραβατικούς. Συμπεριφέρονται σαν να υπάρχουν κάπου αλλού, παράλληλα. Δεν εμπεριέχονται. Είναι παρασιτικοί και ξέχωροι. Οι «πολιτισμένες» κοινωνίες μας είναι ατροφικές στη σκέψη και ανελέητες στο ξεσκαρτάρισμα όταν ηθικολογούν περί «δημόσιου καλού».  Αν θα μιλάμε για σώσιμο ζωών και δημόσιο καλό, χρειάζεται κάτι άλλο από το αισθητήριο να σωθούν οι «καλοί». Είναι σαν να ακούω προσεγγίσεις ελιτιστών καθηγητών. Απομονώνω τους παραβατικούς, να μην καταστραφούν οι καλοί μας. Δεν ασχολούνται να κάνουν καλούς τους παραβατικούς.

Η πολιτισμένη κοινωνία, διαλέγει την πιο ξεκούραστη οδό, την ξεκάθαρα μετρήσιμη, την πλήρως προσδιορισμένη. Υπεροπτικιά σαν κολακευμένη. Που στη ντουλάπα της κατέχει μόνο  λευκά, καθαρά και λαμπερά. Κρατά σαν μπίλιες από κομποσκοίνια μόνο τους συγυρισμένους. Ξεθυμαίνει πάνω στους αταξινόμητους. Εργαλιοποιούνται σαν αντιπαράδειγμα, σαν αλλεργία, σαν πτώμα σε εργαστήριο ιατρικής σχολής.

Δεν πήγε και περίφημα το ωσαννά του δημόσιου καλού. Το «κουκλόσπιτο» της πολιτισμένης σου κοινωνίας, ποιους έσωσε; Η Επίφανι σπάραξε κι έπειτα αυτοκτόνησε. Καταργημένη από την κοινωνία. Ξεφτιλισμένη από κανίβαλους. Εξορισμένη από σιέλ σπίτια. Αποβλημένη σαν αντίρρηση. Ξηλωμένη σαν μίασμα.  Ξεπερασμένη σαν κακή σχέση.

*

Στη Χαραυγή και στο Διάλογο:

Τα άνθη του κακού

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s