Όλα τα χατήρια τους τ’αργησες πολύ

Μαΐος και παίρνω μήνυμα στον messenger από άγνωστη κοπέλα. Με φωτογραφίες από το άδειο σπίτι, το άδειο ψυγείο, το σώμα της με τους μώλωπες, αριθμό τηλεφώνου κι ένα «Βοήθησε με..». Από απόμερο χωριό. Η κοντινότερη πόλη, ενάμιση ώρα μακριά. «Μας σκότωνε στο ξύλο, μας πέταξε έξω τελικά με τη μικρή, βρεθήκαμε στο δρόμο.

Διαταραγμένος ψυχικά, περάσαμε δύσκολα. Καθάριζα σπίτια, δεν ξέρω κάτι άλλο, δεν έβγαλα δημοτικό. Ενημέρωνα το Ευημερίας για τη βία, δεν έκαναν κάτι, αλλά πήγα, λέω θα με ξέρουν. Να μας βάλουν κάπου. Με παρακάλια μας έβαλαν σε ένα διαμέρισμα, υποσχέθηκαν να πληρώσουν εξοπλισμό, ρεύμα, νοίκι μέχρι να ξαναβρώ δουλειές. Μικρή περιοχή , απόμακρη, δεν βρίσκεις εύκολα. Η μικρή νιώθει εξευτελισμένη, βλάπτει τον εαυτό της. Δεν πληρώνουν τελικά. Η ιδιοκτήτρια τα έχει ανάγκη, κάνει υπομονή, είναι ευγενική, αλλά μέχρι πότε»;

Έδρασα χωρίς καθυστέρηση, έπαιρνα στο Γραφείο Ευημερίας, έστειλα επιστολές, δεν ανταποκρίνονταν να πάνε να δουν τη μάνα και την κόρη, τσακώθηκα, μέχρι που πήγαν. Τους είπαν δεν είναι συνθήκες να ζείτε αυτές, συμπόνεσαν είπαν, έφυγαν, δεν έκαναν κάτι. Έφτασα μέχρι το γραφείο της Υπουργού το θέμα, το ξέρουν. «Να πάει αύριο στο επαρχιακό Πάφου για έκτακτο». «Θέλουν και στήριξη», είπα, «ψυχολογική».

Πάει στο Πάφου. Της έστειλα να ψωνίσει τρόφιμα και κατσαρόλα να μαγειρέψει μέχρι να ανταποκριθούν. «Δεν υπάγεται στο Πάφου το χωριό σου, αλλά Λευκωσία». Δανεικά η μάνα πάλι, βάζει βενζίνη, πάει Λευκωσία. «Η κόρη μου θέλει στήριξη, αυτοτραυματίζεται». «Μα είναι κοντινότερο το Πάφου, πήγαινε εκεί». Μπαλάκι οι ζωές των ανθρώπων. Κάθε μήνα το ίδιο. Έπαθε κρίση, επιληψίας, εγκεφαλικό, νευρικό κλονισμό, δεν ξέρω. Με παίρνει τηλέφωνο. «Νοσηλεύομαι, έμεινε παράλυτη όλη η μια πλευρά μου πλευρά. Χρειάζομαι φροντίστρια». Ενημερώνω ξανά το Γραφείο, το Υπουργείο.
Τίποτα. Ξέρουν.

Κάθε μήνα, κάθε μέρα επανάληψη. Κάθε μήνα, κάθε μέρα μπαλάκι. Κάθε μήνα, κάθε μέρα τους «ζητιανεύει» δουλειά, ψυχολόγο, νοίκι, φαϊ, πετσέτα να σκουπιστούν, πεταγμένες σε ένα διαμέρισμα. Που κάθε μήνα τους παρακαλεί για το νοίκι. Τρεις μέρες πήγαινε στο Γραφείο απ’ το χωριό αυτό το μήνα. Δυο ώρες δρόμο. Ημιανάπηρη. Χωρίς βενζίνη. Με δανεικά για λεωφορείο. Περίμενε με υπομονή, με την κόρη της, να βγει κάποιος, περίμεναν ώρες. Τους πήρα εγώ στα γραφεία τηλέφωνο, τους λέω βγείτε κάποιος δώστε της σημασία, είναι για τρίτη μέρα εκεί και περιμένει. Βγήκαν, γιατί επέμβηκα. «Λείπει το χαρτί που υπέγραψες αυτό τον μήνα για εύρεση εργασίας, αν είσαι άνεργη. Δεν μπορώ να σου δώσω λεφτά, είναι γραφειοκρατία το θέμα». «Νοσηλευόμουν, δεν μπορώ να κινηθώ, αφού το ξέρετε πως είμαι άνεργη, να σας το φέρω Δευτέρα». «Όχι, το θέμα είναι διαδικαστικό, δεν μπορώ να σου δώσω έκτακτο σήμερα, τι σηκώθηκες να έρθεις; Πάρε το από βδομάδας και ξαναέλα». «Μα μέχρι τη Δευτέρα δεν θα έχουμε φαγητό, τους ακούς, τι να κάνω άλλο;». Είμαι ανοικτή στη γραμμή και ακούω. «Δωσ’ την μου εμένα στο τηλέφωνο» της λέω. Μου δίνει τη λειτουργό. Με αυτή δεν συνεννοούμουν, ό,τι και αν ήταν η αναπηρία που έπαθε δεν μιλά πια καθαρά. Μίλησα ευγενικά στη λειτουργό, «Αυτό τον κόσμο πρέπει να τον καθοδηγείς. Γιατί δεν πήγατε τόσο καιρό να τους στηρίξετε και να τους τα εξηγήσετε;» «Άκου να σου πω, δεν πάει έτσι, αυτές είναι οι διαδικασίες, είναι δεμένα τα χέρια μου», μου λέει. Δεν πίστευα ότι άκουγα την ίδια δικαιολογία που τέσσερις μέρες πριν είπαν για τον Στυλιανό που αυτοκτόνησε. «Να πως παράγετε αυτοκτονίες» της είπα και της το έκλεισα. Ξέρουν τη βία , τη φτώχια τους. Ξέρουν.

Κανείς δεν ρώτησε γιατί είναι η κόρη εκεί στο reception, γιατί δύο βδομάδες είναι στο σπίτι με τη μάνα της, αντί στο σχολείο. Που θα χάσει τη χρονιά. Που έχει χαρακιές στα χέρια. Που κοιμόταν αυτή η ανήλικη, όταν νοσηλευόταν η μάνα.

Είναι πολλά τα σουξέ του γραφείου, πολύς ο χαβάς του Υπουργείου. Και μας κοψοχολιάζουν. Ο Στυλιανός δεν ήταν η εξαίρεση. Τα δακτυλικά αποτυπώματα του Γραφείου βρέθηκαν στο πτώμα του.

Τα copyrights των αυτοκτονιών, των θανάτων, της ψυχιατρικοποίησης των ευάλωτων, της βίας, των εξαφανίσεων, της περιθωριοποίησης, της εξαγωγής αμόρφωτων παιδιών που θα διαιωνίσουν τον φαύλο κύκλο μιας άσχημης ζωης, της παραγωγής επιπλέον ευαλώτητας, τα έχουν στο Υπουργείο. Εργασίας και Οικονομικών. Που δεν αναβάθμισαν την υπηρεσία, που δεν την στελέχωσαν με κατάλληλους και αρκετούς λειτουργούς, που δεν απαίτησαν διατακτικά κονδύλια, που δεν ψήφισαν προϋπολογισμούς που να περιέχουν και να αρκούν για κοινωνική πρόνοια.

Οι προφάσεις περί διαδικασιών που δεν μπορούν να παρακαμφθούν, δεν μπορούν να είναι το ξόρκι του δημοσιοϋπαλληλικού ακλόνητου happiness, της ανεπάρκειας και της έλλειψης διάθεσης να σώσουν ευάλωτους. Όταν μίλησαν για διαδικασίες απαράκαμπτες στο θάνατο του Στυλιανού, μας εκνεύρισαν όλους.

Όσο overbooked και να είναι ένα diary, όσα χαρτιά κι αν δεν έφεραν, όταν άνθρωποι αυτοκτονούν, κρίνεστε αποτυχημένοι.

Το Γραφείο είναι ό,τι ήταν το Σαουθάμπτον για τον Τιτανικό, αφετηρία τέλους. Το επινόησαν σαν σωτηρία οι απελπισμένοι άνθρωποι, τους επινόησε για παξιμαδοκλέφτρες. Και σαν τέτοιους τους αντιμετωπίζει. Εκτός από τις συνθήκες της απελπισίας τους που έχουν να αντιμετωπίσουν, αποκτούν νέο αντίπαλο. Γίνονται ζητιάνοι του κράτους. Συντηρούνται δεσμευμένοι από το κράτος στις επαναλήψεις μιας άσχημης ζωής.

Πέθαναν και πεθαίνουν κάθε μέρα πάρα πολλοί. Θα είναι και άλλοι.

Γιατί, Ζέτα μου, όλα τα χατίρια, τους τα άργησες πολύ.

Ζέτα Αιμιλιανίδου – Zeta Emilianidou Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα Κυπρου Υπουργείο Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων Σιωπηλή Διαμαρτυρία-Θρήνος. Εις μνήμη του 14χρονου Στυλιανού.

 

 

Τα Άνθη του Κακού

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s