The eyes chicko

ED3V40AWsAAb7cH

Η διάθεση του σώματος στην Κύπρο έχει ως εξής: Λίμπιντο έχεις μετά τα 19. Ως τα 23, ολοκληρώνεις τη φάση με το «μεν το πεις κανενού». Μεταξύ 23-28 θα κάνεις αλλά μην το κάνεις τούμπανο, κυρίως να μη φαίνεται στα ρούχα ότι κάνεις.  Θα λες πάντα τρείς. Είσαι ο τρίτος. Οι προηγούμενοι ήταν οι δύο σοβαρές μου σχέσεις, μαζί σου δεν ξέρω τι έπαθα, εγώ δεν τα κάνω αυτά. Τα εικοσιοχτώ, είναι η καλή ηλικία γάμου. Τρία χρονάκια θα έχετε στα «άρπουλα» σας. Μετά ρουτίνα, λες το πάθος φεύγει, μένει η αγάπη. Εκχωρείσαι όταν θέλει, αλλιώς πονοκέφαλο, ή ροχαλητό, τάχα κοιμάσαι. Φτάνει να μην είναι άρνηση εκχώρησης καθαρή, να θυμάσαι το σώμα δεν είναι δικό σου, είναι των άλλων. Δεν θα ζητάς όταν θες εσύ, αυτά είναι πρωτοβουλία αντρική, δεν θα χάσουμε και τους ρόλους.

 

Στα 40 τα σορτσάκια σου τα τζιν πάν στο «Αγκαλιάζω με αγάπη», δεν είναι ρούχα της ηλικίας σου. Έχεις  πέντε χρόνια από όλη τη ζωή σου, υγιούς ερωτισμού. Έχω εικοσιπέντε γραμμές να σου πω πως δικαιούσαι παραπάνω. Δικαιούσαι και ως έφηβη/ος. Να το μάθουν τα παιδιά, πως είναι νόρμαλ αυτό που νιώθουν εκεί.

 

Μόνο να μάθουν την προφύλαξη. Είναι ο μόνος μας ρόλος Κύπρος. Και πως το «όχι» είναι όχι και πως το «ναι» δεν είναι μέσο μην χάσουν τον μάγκα από μια άλλη που «του τα κάνει όλα».  Πως αν θέλουν να επαναστατήσουν για τη σωματική τους απελευθέρωση θα τους ενθαρρύνουμε αλλά δεν θα τους το επιβάλουμε. Πως μπορούν να αγγίξουν το σώμα τους, να το αποθέσουν, να μην το βγάλουν στην πιάτσα της κοινωνικής κατάνυξης, να του βάλουν κάλτσα στο σουτιέν, να το κάνουν λαχταριστό, αδιάθετο, απόκρυφο, να το επιδείξουν, να μην το διαθέσουν ως εμπορευματικό, να το ντύσουν μυστήριο, emo, πανκ, να το μισήσουν, να το αλλάξουν, μέχρι να το αγαπήσουν.

 

Αν το αγαπήσουν θα εμπεδώσουν ότι δεν είναι πολιτικό αντικείμενο, ή, διαπραγματεύσιμο σε πορνεία, κοινωνία, ασιτία, βία, θρησκεία, φουστανέλες, μαντίλες, αρβύλες, στολές σχολείου, στολές στρατού, στον μπάτσο που κρύβεται στο ψαχνό της κοινωνίας, δεν είναι εξαργυρώσιμο, δεν είναι προϊόν τελεμάρκετιγκ που εξάγει την ηθική της Κύπρου.

 

Κάποιος μου έλεγε πως η μάνα του άνοιξε νηπιαγωγείο όταν είδε πως στα νηπιαγωγεία που κοίταζε για να πάρει τα παιδιά της, έβγαιναν μωρά με ρούχα ατσαλάκωτα. Όπως όταν έμπαιναν. Που σήμαινε καμία αυτοδιάθεση. Η Κύπρος στερεί την αυτοδιάθεση με τα ρούχα κι έπειτα πουλά πως κάνει κάτι άλλο.

 

Όπως δεν θα επιβάλουμε την προσαρμογή, δεν μπορούμε να επιβάλουμε τάχα και την επανάσταση. Η στολή έπειτα, ως μέσο σιγυρίσματος, δεν καταργεί ούτε κρύβει τις ταξικές διαφορές. Αυτό, ως άλλοθι, απέτυχε. Παιδιά δεν έχουν δεύτερο πουκάμισο ή τσάντα – και φαίνεται. Η παιδεία τι έκανε; Παιδιά φοράνε ρούχα βοσκού και δεν ήρθαν καν σχολείο, ενώ ήθελαν και έπειτα βρέθηκαν πεθαμένα. Η παιδεία τι έψαξε; Παιδιά επέλεξαν μαντίλα γιατί δεν εμπορευματοποιούν το σώμα τους. Η παιδεία πως το υπερασπίστηκε; Παιδιά δεν θέλουν τώρα,σήμερα, να πάνε σπίτι χωρίς μαντίλα μήπως καταργήσουν τα χρηστά και την ηρεμία του πατέρα. Η παιδεία πως το κατανόησε; Την επανάσταση την ενθαρρύνουμε αλλά δεν την επιβάλλουμε. Φτάνει στα σχολεία με τσαούσιηδες. Διευθυντάδες/αζάδες με ευλύγιστα νοιαξίματα. Που έγιναν δυνάστες στη θέση του δυνάστη. Που διεγείρονται στο ρόλο του εξουσιαστή. Που διαμορφώνουν κοινωνίες ευάλωτων.

 

Να πω και να πεις, έντιμα και καθαρά, αφήνοντας τα σάπια, ότι δεν την απέβαλε για να την απαλλάξει από τη δικτατορία που της επιβλήθηκε. Αποβλήθηκε γιατί του εμφανίστηκε μπροστά του μουσουλμάνα. Της αφαίρεσε τη μαντίλα με βιαιότητα και φασισμό ακριβώς όπως της τη φόρεσαν. Να πω και να πεις καθαρά, ό,τι αυτή η σουρεάλ ασάφεια της ευθιξίας, τάχα να απαλλαγεί από την τυραννία της, έγινε με τυραννία. Να πεις πως η ίδια τυραννία ασκήθηκε στο σώμα της όταν τη φωτογράφιζες με το βρωμόχερο σου πάνω της. Ό,τι για ακόμα μια φορά δεν σεβάστηκες το σώμα και την κουλτούρα της. Ότι την εξανάγκασες σε αυτή τη νέα υποταγή. Να πεις ότι είδες το ύφος της μη συγκατάθεσης της, το ρούχο που έδειχνε το σώμα της ως μη διαθέσιμο στα χέρια σου, το χέρι της που δεν ήθελε να σε πλησιάσει. ‘Οτι σε μια φωτογραφία κορνίζαρες όλες τις τυραννίες της.

 

Να πεις ότι είναι μεγάλο θράσος να μιλάμε στα δικά μας σχολεία για σωματική ελευθερία. Στα σχολεία που μετρούν με τους χοντρούς τους δάκτυλους από το γόνατο και πάνω. Που μετρούν με ρίγα  15cm μαλλιών και άλλων. Έτσι μετριέται το πόσο πρέπει.

Tα άνθη του κακού

ED3V2-lXUAQST_j

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s