Ο Homo habilis και τα απολιθώματα των απόψεων του.

idiotiki-kliniki-iposxetai-therapeia-omofilofilias-kanoun-ilektrosok-anthropous-vinteo

Δεν ασχολούμαι με το Νεόφυτο, αυτός είναι το φλάμπουρο του ομοφοβικού. Θα ασχοληθώ με εκείνους που εμφανίζονται σαν άδολοι θεραπευτές, όχι του gay (και όχι πως χρειάζεται θεραπεία ο gay) αλλά σαν θεραπευτές της κοινωνίας από τους gay. Με γελοίες προσεγγίσεις ανθρωπολογικές, βιολογικές, κοινωνιολογικές, παπαρολογικές εν συντομία. Μίνιμαλ ερμηνείες, καταστατικής ομοφοβίας που κάνουν σαφές πως, όχι απλά μείναμε καθυστερημένοι, αλλά παλιοτόμαρα.

Μπορεί να ήρθαν με βιαιότητα οι απόψεις του Μόρφου, αλλά δεν είναι κάτι αποτραβηγμένο από τις απόψεις πολλών ανάμεσα στο -τάχα πνευματικά εξελιγμένο- είδος μας. Που ομονοούν πως το «πουστλίκι» είναι ασθένεια που πρέπει, είτε να θεραπευτεί, είτε να κρυφτεί καλά σε μια ομοφυλοφιλική Σπιναλόγκα. Ο Νεόφυτος είναι απλά το μπαϊράκι αυτονών.   Αν αυτό σου μοιάζει ανόητο, σου θυμίζω πως ο Αρχιεπίσκοπος ήθελε να κάνει σχολεία θεραπείας gay. Έψαχνε αντιβιοτικά αντανακλαστικά και εμείς επιβιωτικά, να αντέξουμε αυτή την αμοράλ αμπαλατοσύνη.

Δεν είναι μόνο το ήθος στις ερμηνείες αυτές περί gay, είναι και η αισθητική. Η ομοφυλοφιλία, η σεξουαλική αμεροληψία, δεν είναι κοινωνιολογικά εμπορεύσιμη ελευθερία. Είναι υπαρκτή, δεδομένη, όμορφη όπως κάθε ερωτική συνεύρεση. Έχει ιστορίες ανθρώπων, πάθους, αγάπης, τη χαρά του οργασμού, τον ενθουσιασμό, τον όμοιο πόνο των χωρισμών, τα δεν με προσέχεις, «δεν απαντάς στα μηνύματα». Καριέρες, υγεία, σπίτια, παιδάκια, παϊδάκια, δεν έχουν νόημα αν δεν τα μοιραστείς με άνθρωπο, αν ζεις ανέραστα, αν έχεις σεντόνια ατσαλάκωτα την ώρα που ξυπνάς. Η μοιρασιά, είναι η πιο αισθητικά, κοινωνικά και ηθικά, σπουδαία εικόνα. Γοητευτική μέσα από τις παραβάσεις της και μέσα από τις υπερβάσεις της. Είναι η ουμανιστικά σωστή μετατόπιση, από τον homo habilis στον ελεύθερο άνθρωπο.

«Αν ο Θεός ήθελε να είχαμε τρύπα δεν θα μας έδινε πουλί», «δεν γνώρισε την/τον κατάλληλη/ο», «δεν είναι πράγματα της φύσης αυτά», «η μάνα του φταίει που τον έβαζε να σφουγγαρίζει μικρός/που ήταν αυταρχική/μητριαρχική», «είναι που μεγάλωσε χωρίς αντρικό πρότυπο στο σπίτι», «έπρεπε μόλις το μυρίστηκαν να τον/την πάρουν ψυχολόγο/ορμονολόγο/στις πουτάνες». Το πιο θλιβερό είναι πως ένας σοβαρά μεγάλος αριθμός ανθρώπων που αναμασά τα ηλίθια αυτά, λιγουρεύεται στις φαντασιώσεις και στο browser  history, εμπειρίες τέτοιες. Και τις καταπιέζει. Λιμπίζεται και περιορίζεται. Ανίκητα τα κοινωνικά σουλούπια.

Δεν με ενοχλεί ο άνθρωπος που επιλέγει να ζει στη ντουλάπα. Αυτή είναι δική του καθαρά διαπραγμάτευση. Η ρήξη με τα κοινωνικά προσδιορισμένα του έρωτα είναι μεγάλο ζήτημα. Και το σέβομαι, το κατανοώ, το συμπονώ. Με ενοχλεί ωστόσο ο άνθρωπος εκείνος που για να κρυφτεί πιο καλά, ξεφωνίζει όσους δεν το έκρυψαν. Λες κι είναι η άρτια άμυνα. Που γίνεται απάνθρωπος για να μην τον πουν φίλο της gay κοινότητας, άρα ίσως και gay.

Δεν χρειάζονται άλλοι ατζέντηδες στη ζωή των ομοφυλόφιλων. Τα καταφέρνουν ωραία. Ζουν ερωτικά, όμορφα, με χωρισμούς, κλαψοτράγουδα, επανενώσεις, με σωματικές χημείες, τις σεροτονίνες, τις ντοπαμίνες τους. Μια χαρά. Οι μόνες τους τρομάρες δεν είναι το «γκεϊλίκι» αλλά οι άλλοι. Οι μπάστακες της ζωής τους. Αυτοί οι άλλοι, ας μάθουν και κάτι τελευταίο. Κανείς που περνά καλά στο κρεβάτι του, δεν τον νοιάζει το κρεβάτι του αλλουνού. Έκαστος on his own sheets/shits.

*

2019 και η βιολογική μας ιστορία κάνει μια κακόγουστη εξίσωση και διαδρομή, πως έπρεπε να εξελιχθούν τα μυαλά μας και πως (δεν) εξελίχθηκαν.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s