αστεφάνωτοι

marriage-cartoon-640

Η ιστορία του Κυπριακού θυµίζει δύο παιδιά που µεγάλωσαν σε κολλητά σπίτια, αγόρι και κορίτσι. Που γίνανε µαλλιά κουβάρια στην εφηβεία. Που µεγαλώνοντας αποφάσισαν πως θέλουν να ζήσουν µαζί, που δεν δέχονται οι γονείς να παντρευτούν. Που ωστόσο έκαναν παιδιά χωρίς γάµο, που κρύβονται να ζουν µαζί λες κι είναι η σχέση τους καταστροφή.

Που νόµιζαν µε τον καιρό, τη διαπραγµάτευση πως οι γονείς ηρέµησαν και θα τους αφήσουν να κάνουν γάµο, να µείνουν σε ίδιο σπίτι, αποφασίζοντας οι ίδιοι µαζί τη ζωή τους. Που ωστόσο οι γονείς βρίσκουν αφορµές τις προίκες και ξανακυρώνουν το γάµο. Που τελευταία οι γονείς/πεθερικά µάς εισάγουν πως θα πάρουν χωριστούς δρόµους τα παιδιά τους, ήρεµα και λογικά, αλλά θα συνεννοούνται πολιτισµένα για τα παιδιά. Που θα κάνει ό,τι θέλει ο καθένας τελικά για τα παιδιά ξεχωριστά, χωρίς να επεµβαίνει ο ένας στα πόδια του άλλου.

Έβλεπα το δείπνο του Προέδρου µε τον Οζερσάι και δεν είχε καµιά διαφορά µε τον πεθερό που αποφάσισε μόνος του ότι πρέπει να χωρίσουν τα παιδιά του και πάει και τρώει µε γνωστό δικηγόρο διαζυγίων. Έβλεπα τη συνέντευξη του Προδρόµου που ρωτούσε ο Τσουρούλης, αν ο πεθερός συζητά για άλλα µοντέλα λύσης, όχι πια διζωνικής οµοσπονδίας αλλά ίσως λύση δύο κρατών και ο Προδρόµου απαντούσε αοριστολογίες για λύση στη βάση των ψηφισµάτων των Η.Ε. και αρχών της ΕΕ, αποφεύγοντας έντεχνα να αναφέρει τις λέξεις δικοινοτική οµοσπονδία. Εν τω µεταξύ τα παιδιά φεύγουν κρυφά από τα παράθυρα και συναντιούνται. Χωρίς εδαφική ακεραιότητα. Ο πεθερός µίλησε για χαλαρή συνοµοσπονδία και µου θύµισε πως επειδή τα παιδιά επιµένουν στη σχέση, προσπαθούν να τους χωρίσουν οµαλά, µιλώντας τους για «χαλαρή» σχέση.

Η βλακεία ξέρετε ποια είναι; Υπήρχε κόσµος που το 2004 στο δηµοψήφισµα αναµασούσε πως δεν ήµασταν έτοιµοι να δεχτούµε τη συµβίωση και πως δεν είχαν ωριµάσει οι συνθήκες. Είµαστε δεκαπέντε χρόνια µετά την άρνηση εκείνη και σαράντα πέντε µετά την κατοχή.

Τα οδοφράγµατα άνοιξαν και χρόνο µε το χρόνο ο κόσµος εξοικειώθηκε, επισκέπτεται, ζευγάρια κάνουν σχέσεις, έχουν κτιστεί νέες φιλίες. Οι σχέσεις των ανθρώπων έχουν περάσει ανάµεσα από τα συρµατοπλέγµατα και βγήκαν ατραυµάτιστες.

Προσπαθώ να παρατηρήσω ποιοι θέλουν τη λύση, τη συµβίωση και ποιοι όχι. Μια πρόσφατη έρευνα έδειξε πως οι µεγαλύτεροι ηλικιακά Ελληνοκύπριοι, ενώ έχουν το βίωµα της εισβολής, επιθυµούν ειρηνική συµβίωση, ενώ οι νεαρότεροι Τουρκοκύπριοι, αποποιούµενοι την άγρια Τουρκία, θέλουν τη λύση και τη συνύπαρξη. Ωστόσο παρατηρώ και στη δική µου γενιά πως µε τις επισκέψεις στο κατεχόµενο µέρος, κτίσαµε σχέσεις και φιλιώσαµε. Η γενιά που µεγάλωσε µε το ∆εν Ξεχνώ, ενός ∆εν Ξεχνώ που δεν αφορούσε την εικόνα µιας ολόκληρης πατρίδας ή την προδοσία, αλλά που εννοούσε δεν ξεχνώ την έχθρα στον εισβολέα και ως εκ τούτου και τον Τουρκοκύπριο.

Νοµίζω πως όσοι δεν επιθυµούν τη συµβίωση είναι πια αµελητέα µειοψηφία. Οι συνθήκες όχι µόνο ωρίµασαν, αλλά ο κόσµος έχει κάνει πια τη δική του ειρήνη πριν καν λύσει τα περιουσιακά ή θέµατα ίσης µεταχείρισης, καταργώντας φόβους της κάθε πλευράς. Πρέπει να ειπωθούν οι φόβοι. Και να τελειώσει η κρυφή ελεύθερη σχέση, να γίνει ο γάµος µε βιολιά, λαούτα, νταούλια, σαντούρια, τζουράδες και καϊρέττι. Να µη γεράσουµε ερωτευµένοι, απωθηµένοι, αστεφάνωτοι.

Τα Άνθη του κακού

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s