φάτε παντεσπάνι

66489648_349908665678415_2892138214422740992_n.jpg

Ήταν Τετάρτη , με πήρε μια πλούσια τηλέφωνο, να πει ότι ξέρει πως βοηθώ οικογένειες και έχει πράγματα να παραχωρήσει. Πάω, συναντώ την κυράτσα, αυτές που με τις φίλες μου τις λέμε κότες. Αυτές νομίζουν ότι είναι παγώνια. Η παγώνα είχε έπιπλα να ξεφορτωθεί και ήθελε να τα ξεφορτωθεί σήμερα παρακαλεί. Κρεβάτια, καναπέδες, γραφεία, ανεμιστήρες τηλεοράσεις. Ζήτησα ένα δίωρο να φέρω κάποιον με βαν. Σκεφτόμουν ήδη λίστα, ποιες οικογένειες χρειάζονται τι. Απάντησε «όχι, δεν μπορώ να τα βλέπω, τώρα ό,τι πάρετε αλλιώς στο σκιπ. Πάρε όσους τα θέλουν, να έρθουν τώρα». Προσπαθώ στην ευγενική. Εξηγώ πως οι πλείστες οικογένειες, δεν έχουν αυτοκίνητο, βενζίνη, κι αν έχουν, δεν έχουν μεγάλα αμάξια. «Δεν μπορούν καλέ να πληρώσουν μια μεταφορική;» Αν είχαν €80 για μεταφορική, δεν θα χρειάζονταν μεταχειρισμένες βιβλιοθήκες.

«Τόσα επιδόματα παίρνουν». Α, καλά, η παγώνα ζει αλλού. «Καλά καλέ μου, δεν δουλεύουν;», Δουλεύουν παγώνα μου, οι πλείστοι ανειδίκευτοι σε εποχές νεοδουλείας, με μισθούς χωρίς στάμινα σε νοίκια και ρεύμα. Δεν κατανοεί η παγώνα μου. Ρωτούσε γιατί δεν ανοίγουν επιχειρήσεις να κάνουν λεφτά. Εξηγώ πως δεν ανοίγεις επιχειρήσεις από πηλίκο μηδέν, πως εδώ οι πλείστοι είναι στα πρόθυρα να χάσουν σπίτια. Επιμένει πως και οι δικοί της από το μηδέν ξεκίνησαν. Τα αντίφωνα φτωχών είναι σαν τον ήχο των νυχιών σε γυαλί για αυτούς.

Να φάτε κρουασάν.

Ασώματες φιλανθρωπίες γιατί είναι κουλ να βοηθάς φτωχούς. Φάτε κάτι, να ένα ξεράδι δαγκωμένο, πάρτε, τι καλή είμαι. Ξεχρέωσα στον Αη Πέτρο. Ελεεινά ψυχαγωγική. Υπάρχει κοινωνικό μορατόριουμ στο μυαλό τους για τη φτώχια, την αρνείται, δεν τη ξέρει. Είναι αστικός μύθος.

Ρώτησα τη σκούφια της, είχαν ξενοδοχεία και καταστήματα παιδικών στο Βαρώσι, άνοιξαν κάποια Λεμεσό πριν την εισβολή. Ήρθαν Λεμεσό μετά εισβολής. Ζούσε στην ίδια τη συνθήκη. Ο παπάς έλεγε, να επιλέγεις ελίτ γύρω σου, αλλιώς θα πας πάτο. Και αυτό έκανε. Ο παπάς νεπότισε. Κι αυτό είναι μια απόδειξη πως δεν γεννάνε σκύλους οι γάτες. Δεν μπορείς εύκολα να φιλιώσεις τον φτωχό και τον ντε και καλά πλούσιο. Της είπα είναι ακαλαίσθητα και αρχοντοχωριάτικα τα έπιπλα της, δεν μας κάνουν, μετρώντας την αξιοπρέπεια βαρύτερα από την ανάγκη.

Πήγαμε Άη Αντώνη με τη θεία να δω που έμεναν μετά την εισβολή, που μήνες μετά κατάφεραν νοίκιασαν ένα σπίτι άθλιο, που έτρωγαν από ένα πιάτο έξι παιδιά με τη σειρά, που η γειτόνισσα δεν έφερε ποτέ ένα ψωμί μου είπε. Μου έδειξε το σπίτι που ήρθε η οικογένεια του Γιώργου Φράγκου, που σήμερα συναντώ σε κάθε αγώνα κοινωνικό. Κι άλλων λαϊκών ανθρώπων που συναισθάνονται την ταξική ακαταστασία.

Βρίσκω κόσμο συχνά που μου λέει, η μάνα, η θειά σου με βοήθησε, έστειλε στο παιδί λεφτά στις σπουδές, αγόρασε στην κόρη μου δώρο γιατί της το έταξε αν περάσει την τάξη, πλήρωσε εγγραφή του παιδιού. Δεν τα ξέρω, δεν ήταν διακόσμηση στο κυριλάτο image τους η στήριξη του αδύνατου, γινόταν ως ξεχρέωμα στο ντεζαβού κι από ταύτιση.

Που ξέρουν τι συμβαίνει εκεί έξω, την ανάγκη της σεμνότητας, που ξέρουν τι σημαίνει άδειο σπίτι, πολιτική στο ζουμί, πολιτική που ξεσπιτώνει, στέρηση ρίζας να μπορείς να βλαστήσεις. Έχουν κάνει γυροβολιά στην κοινωνία, την ξέρουν. Έτσι βρίσκεις ρε το inner piece.

Τα άνθη του κακού

anthi-kakou

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s