το κόμμα κι ο επίσημος αγαπημένος

couple-fighting

Της έλεγα να μην κατηγορεί τη γκόμενα. Όταν την κατηγορείς, ο άλλος της κτίζει υπερασπίσεις. Στις χαλασμένες σχέσεις φταίνε πάντα οι μέσα, ποτέ οι εξωγήινοι. Κανένας τρίτος δεν μπαίνει σε γερά σπίτια, κανένας δεν φεύγει από κάπου καλά. Το βάλτωμα έπρεπε να το εντοπίσει με τον επίσημο αγαπημένο. Αν ο επίσημος αγαπημένος ωστόσο ξοφλήσει τη σχέση στην πρώτη κρίση, επειδή αφέθηκες και δεν έκανες όσα στην αρχή, αν πάει σε άλλη γκόμενα, είναι φυγόπονα επιπόλαιο. Από σχέσεις φεύγεις όταν τα πράγματα άλλαξαν ανεπανόρθωτα, όταν η φίλη αρνείται να ξεβαλτώσει. Πριν εγκαταλείψεις οφείλεις να δώσεις λίγα kind reminders. Μήπως κάτσει και βρείτε τα χαμένα στοιχεία και περάσετε από την ανεραστότητα στη σχέση με ψυχή.

Τα ίδια ισχύουν και για ό,τι παράγει πολιτική. Όπου φίλη, βάλε κάποιον πολιτικό μηχανισμό. Όπου γκόμενα, βάλε εξωτερικούς παράγοντες, αλλιώς εξιλαστήριους, όπου επίσημος αγαπημένος βάλε εσένα. Σε μια κακή πρόσληψη της κατάστασης, σου λέει φτάνει κριτική και μουρμούρα όποτε παλεύεις να της θυμίζεις τι σας ταίριαξε κάποτε και καταμετράς όσα θες να γίνουν για να σας επαναφέρουν. Η φίλη μου, ο πολιτικός μηχανισμός που του φταίει η γκόμενα, ενίοτε κι ο επίσημος αγαπημένος. Τεμπέλικη εποχή, τεμπέλικη εκδοχή. Το αρχικό πάθος της φίλης αφομοιώθηκε στη ρουτίνα. Έτσι συμβαίνει αν δρας μόνο επιγραμματικά στα σημεία των καιρών.

Κάθε κομματικός μηχανισμός όποτε χαλούν οι σχέσεις, φταίει όλους τους άλλους εκτός από τον εαυτό του. Φταίει τον σύντροφο του. Φτύνει πάνω του. Αγνοεί πως εκείνος που γκρινιάζει, όσο άχαρο κι αν είναι, είναι εκείνος που θέλει να το σώσει, σε μια αρδευτική διαδικασία να σε κάνει να βρεις και να θυμηθείς το πάθος. Είναι όποιος ζητά να κρατηθεί μαζί σου. Αυτός που δεν σε θέλει πια δεν ασχολείται. Οι σχέσεις, οι πολίτες, θέλουν τον άψογο συμπαίκτη, τον άψογο πολιτικό μηχανισμό.

Το δεύτερο πιο παραπλανητικό, πιο στρουθοκαμηλιστικό, είναι το να μετατοπίζει η κάθε φίλη/κομματικός μηχανισμός, την ευθύνη αποτυχίας σε τρίτους. Το να φορτώνει τη βαρυκίνητη σχέση αλλού. Στην αντιπολίτευση, στις πέμπτες φάλαγγες, στον κακό τους τον καιρό. Το πρώτο είναι όταν δεν εντοπίζει καν το λίμνασμα. Όταν δεν κάνει τίποτα να αλλαξοδρομησει από την αποτυχημένη προοπτική. Όταν δεν προβλέπει καν την αποτυχημένη προοπτική. Στις σχέσεις, στις πολιτικές δράσεις πρέπει να έχεις αντανακλαστικά και να ιδρώσεις. Πρώτα όμως πρέπει να διαπιστώσεις. Όποιος λέει ότι δεν τον νοιάζει αν φύγει ο άλλος, ακολουθεί μοναχικές πορείες. Η επιλογή μοναχικότητας είναι μια παθητική μορφή εγωισμού. Αν γίνεσαι λογοκουβαλητής δικαιολογιών, αν διαμελίζεις θεωρίες, αν στρεψοδικείς, τέλειωσε.

Πρέπει συνεχώς να μαρσάρεις στη σχέση και στην πολιτική δράση, όχι διασπορικά σε επετείους. Να έχει οίστρο το πάθος στην παραγωγή πολιτικής. Κανείς δεν φεύγει από σχέση διεγερτική. Φεύγει όταν ο κάποτε άψογος συμπαίκτης, επιμένει ασάλευτα στη χλιαρότητα.

Οι σχέσεις πρέπει να είναι αποτρόπαια όμορφες για να δουλεύουν. Τώρα όπου πολιτική ομάδα, θα πρέπει να προσέξουμε να μην έρθει η στιγμή που θα μας αφορά. Και αν έρθει, να μη φταίξουμε αγαπημένους και γκόμενες. Κάτι τέτοιο δεν δικαιούται να αφορά οτιδήποτε θέλει να ονομάζεται αριστερό.

Τα άνθη του κακού…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s