Σύνδρομο «δημόσιος υπάλληλος»

dimipal

Οι χρήσιμοι ηλίθιοι δεν με αφορούν στενά. Ούτε άνθρωποι χωρίς διάθεση να διορθώσουν, να προνοήσουν, να ανατρέψουν.

Δεν ξέρω αν φταίει η Λεμεσός στο αίμα μου, ή, η εμπλοκή με κοινωνικά περιθωριοποιημένους κι αδύναμους. Που ξέρω ιστορίες «από κοντά» αντί αόριστες καταγραφές. Σιχαίνομαι υποδείξεις τύπου, μην τα παίρνω πολύ προσωπικά. Δεν θέλω να γίνω ό,τι δεν αντέχω. «Δημόσιος υπάλληλος».

«Δημόσιος υπάλληλος», σύνδρομο. Ο πολιτικός, που ρωτάς, πως θα αντιδράσετε κι απαντά αργόσυρτα, αύριο έχει πολιτικό γραφείο να αποφασίσούμε. Η κοινωνική λειτουργός που αναμένει δεκάδες χαρτούρες για να δώσει έκτακτο σε, όπου να ’σαι άστεγη. Ο αστυνομικός που τη στέλνει πίσω, αν σε ξαναδείρει έλα να καταγγείλουμε. Ο υπάλληλος στο Υγείας που σου στέλνει έγκριση εξόδων μετάβασης στο εξωτερικό για μεταμόσχευση όταν βλέπεις πια τα κυπαρίσια από τις ρίζες. Η δασκάλα που δεν έστειλε επιστολή για τη φασιστογνωσία της ύλης, τον συνοδό που χρειάζεται το παιδί. Ο οικονομολόγος στο ΕΕΕ που ελέγχει ένα στοιχείο τη ‘βδομάδα, για έξι μήνες (σου) στη φτώχια για να πει, απορρίπτεσαι, κάπου θα μείνεις μετά-έξωσης. Ο γείτονας banker που βλέπει φόνους μεταναστριών  αλλά δεν θα κατεβεί διαμαρτυρία, αν κατεβεί δεν θα σούρει πολλούς φίλους, μπας και κουνήσει το σύστημα και ζήσει κανένας αδύναμος παραπάνω. Έχει μπάλα και δεν είναι δουλειά του η επανάσταση. Ο δημοσιογράφος που δεν δυσκολεύει στις ερωτήσεις την εξουσία που υποτίθεται ελέγχει. Ο υπάλληλος του κόμματος που θα κάνει μια στεγνή ανακοίνωση, στο τσακίρ κέφι κανα-δυό τηλέφωνα σε κομματικούς, όταν πρέπει να κατέβει πλήθος στο δρόμο, όταν οι βουλευτές του πρέπει να κάτσουν κώλο κάτω να συντάξουν νομοσχέδια να σώσουμε ανθρώπους.

 

«Δημόσιος υπάλληλος». Μεγάλα ζητήματα, διαχειρίζεται σε ώρα κάρτας. Δεν ζορίζεται εκτός ωραρίων.

 

«Δημόσιος υπάλληλος» σύνδρομο. Η ναρκωμένη κρίση, η ανορεξία του. Λες και πέρασε από απολύμανση. Θέλει να πιστώνεται μάχες και αλλαγές, δεν έχει λερώσει χέρια. Ο δημόσιος υπάλληλος χρησιμοποιεί κασκαντέρς στις επικίνδυνες σκηνές. Όποτε ρωτάς τι θα κάνει στα μεγάλα ζητήματα, κοιτά σαν ανήξερος -συνήθως είναι- πετά μια ξενέρωτη ατάκα ξερόλα. Ο δημόσιος υπάλληλος δεν είναι ποτέ υπερβατικός. Δεν διεγείρεται στις μάχες. Προαυλίζεται ως το πεζούλι της υπηρεσίας, αγνοεί τι γίνεται πιο έξω, σπαρταρά μόνο αν χάσει κάτι σε ατομικό επίπεδο. Στο συλλογικό, λιβανίζει διαδικασίες, καταλήγει ανούσιος, ένα ανέπαφο λούστρο. Τα πιο αποβλακωμένα ευρώ, είναι αυτά που δίνουμε για να πληρώνεται. Να κάνει όσα οι άλλοι κάνουμε από κοινωνικά ένστικτα και μόνο μετά τις δουλειές μας. Εντάσσεται τέλεια στο σύστημα. Δεν καταφέρνει τίποτα άλλο απ’ το να πάρει τον ρόλο παντελώς αχρείαστου.

 

Η πιο εποικοδομητική στιγμή του, αυτή που εμφανίζεται στην πορεία (για την οποία τίποτα δεν κίνησε, εκτός από κάτι μελό/λαϊκίστικες αναρτήσεις). Μονογαμικός στους τύπους διαδικασίών, ευλαβείται γραφειοκρατικούς νομικισμούς αν του απευθυνθείς, δικαιολογεί αδράνειες. Δεν παρεκκλίνει, δεν αυτονομείται. Δεν ξέρω τι τον ξέβρασε σε οργανωτικές θέσεις, στα σίγουρα δεν κάνει για αυτές.  Αθεράπευτη πληγή σε προοπτικές επανάστασης. Η μαλθακότητα απομαγεύει αβαντγκαρτισμούς.

 

Στα μισά πολιτικής σκέψης και πολιτικής πράξης, ο «δημόσιος υπάλληλος» έρεψε.  Δεν πληρώνεται για να ρέψει. Για τον «δημόσιο υπάλληλο» ο τόπος μου δεν θα γίνει καλύτερος, ασφαλέστερος, δικαιότερος.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s