Ασάνζ

56997488_2120760201292414_4539361028315545600_n

Τη ρωτώ αν πρέπει να γράψω που δεν τοποθετήθηκε η κυβέρνηση Τσίπρα, ή η δική μας για τον Ασάνζ.

Η σύλληψη αυτού, που δημοσιοποίησε Αμερικάνικα εγκλήματα πολέμου, είναι λυτραπειλές στη δημοσιογραφία. Η σύλληψη αυτή δεν είναι ένα ωραίο σενάριο για να γίνει κάποτε μια ωραία ταινία. Είναι ο εκτροχιασμός της Δύσης, που αφήνει την Αμερική να εκδικείται, όποιον αποκαλύπτει τα ζοφερά μυστικά της.

Δυο κυβερνήσεις σερί, σκίζονται να τον αρπάξουν, χωρίς συγκεκριμένες κατηγορίες. Δυτικός μεσαίωνας. Κατηγορείται για αδίκημα στη Σουηδία, συλλαμβάνεται στη Βρετανία, είναι Αυστραλός, θα εκδοθεί στις ΗΠΑ. Και σίγουρα, δεν θα ζήσει δίκαιη δίκη. Στοίχημα, σύντομα θα βρεθεί νεκρός «από φυσικά αίτια» σε Αμερικάνικες φυλακές.

Όπως ούτε οι ξαφνικοί θάνατοι δημοσιογράφων που συμμετείχαν στα Panama Papers είναι τυχαίοι.

Πακέτο βοήθειας 4.2 δις στον Ισημερινό. Ταυτόχρονα αίρεται η ασυλία του Ασάνζ. Νωρίτερα ο Ασάνζ ετοίμαζε δημοσιοποίηση συνομιλιών εμπλοκής σε σκάνδαλα διαφθοράς του Προέδρου Μορένο. Αθροίζω τις συμπτώσεις.

Τα debate αν είναι κατάσκοπος δεν πείθουν. Έχει να κάνει με το πόσα επιτρέπεται να ξέρουμε. Αυτή, όχι μόνο δεν είναι δημοκρατική κοινωνία αλλά ούτε κάν πολιτική κοινωνία. Οι υποστηρικτές της σύλληψης αναμασούν φιμωτικά επιχειρήματα τύπου, «για λόγους ασφάλειας». Η ασφάλεια ως σαδομαζοχιστικός συναινετικός όρος. Το δογματικό επιχείρημα, τελειώνει την συζήτηση εκεί όταν είναι βαριά η πληροφορία.

Η ενημέρωση λειτουργεί μόνο συμμετοχικά στη δημοκρατία. Τα δικαιώματα και η ιδιότητα του πολίτη πρέπει να αλληλοπροσδιορίζονται. Αν απομακρύνεις τον κόσμο από την πληροφόρηση, τον αποπολιτικοποιείς. Η πολιτότητα δεν είναι παθητική συνθήκη. Είτε μιλάμε για σχέση ενός κράτους με τα υπόλοιπα κράτη, ή με τον εαυτό του, εάν εκπέμπουμε εικονικές πραγματικότητες, χρησιμοποιώντας τη δημοσιογραφία σαν διαλεκτική τρομοκρατίας, κάνει τον κόσμο που ζούμε άτιμο.

Το «ότι δεν μας συμφέρει δεν έγινε» αλλάζει το ρουν της πραγματικότητας. Ο Ασσάνζ δεν το ‘κανε. Τα έδινε. Κι αυτό είναι τουλάχιστον ηρωικό. Αποκάλυπτε υποθέσεις δημόσιου ενδιαφέροντος. Όχι υποθέσεις κλειδαρότρυπας με φόντο κρεβατοκάμαρες ηγετών. Το, «να μην ξέρετε εσείς, εμείς θα διαχειριστούμε», η εξουσιαστική βουλιμία των ΗΠΑ, το μόκο των κυβερνήσεων που δεν διακινδυνεύουν σχέσεις με τον Τραμπ και τα Αμερικανικά ιερατεία, τα ΜΜΕ που ξεγλιστρούν με στείρες μεταδόσεις της είδησης της σύλληψης, είναι πιο επικίνδυνα. Στο βάθρο της δημοσιογραφικής ανηθικότητας, είναι η σιωπή και η παθογένεια από εξάρτηση στις καλές σχέσεις. Η διπλωματία της αβουλίας, για να μπορεί ο κάθε δημοσιογράφος να βάζει δάκτυλο στο βάζο με το μέλι της καλομεταχείρησης του.

Έτσι ξεφτίζει η δημοσιογραφία. Καθεστωτική δημοσιογραφία.
«Οι δημοσιογράφοι περνάνε τη μισή τους ζωή μιλώντας για πράγματα που δε γνωρίζουν, και την υπόλοιπη μισή σωπαίνοντας γι’αυτά που γνωρίζουν».

Είναι κομβικό σημείο τι θέση θα πάρουμε τώρα. Για την ιστορία, τη δημοσιογραφία, τη δημοκρατία. Δεν γίνεται ο Τραμπ, η Χίλαρι, να επιμελούνται την πληροφόρηση. Το κάθε κράτος, το κάθε Μέσο, πρέπει να μάθει να ακονίζει τις πένες του, να μην χλωμιάζει όταν πρέπει να τοποθετηθεί. Να μην ταμπουρώνει.
Να υπερασπιστεί τον Ασάνζ ξάστερα.

Τα άνθη του κακού

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s