Ο φασίστας της διπλανής πόρτας

Ο φασίστας της διπλανής πόρτας

Για ποιους λόγους η κοινωνία, στη συντριπτική πλειοψηφία της, έδειξε και εξακολουθεί να δείχνει τόσο μεγάλη ανοχή στο φασίστα της διπλανής πόρτας;

Γιατί έχει πάψει να μας ενδιαφέρει – ή δεν μας ενδιέφερε ποτέ – η κοινωνική ταυτότητα του άλλου;

Γιατί έχουμε σταματήσει να αξιολογούμε τους ανθρώπους κοινωνικά και τους αξιολογούμε μόνο προσωπικά;

Δεν μας νοιάζει αν ο άλλος είναι χρυσαυγίτης, αρκεί να είναι καλό παιδί και να έχει μια τίμια δουλειά.

Αρκεί να είναι καλός πατέρας, καλός οικογενειάρχης, μέχρι να αποκαλυφθεί ότι έχει 15 πτώματα στο υπόγειό του και να πέσουμε όλοι από τα σύννεφα.

Παρατηρείται παντού μια παντελής έλλειψη κοινωνικής μόρφωσης και αντίληψης της κοινωνικής ευθύνης που φέρουμε ως άτομα.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ακολουθούμε πιστά το προτεσταντικό δόγμα: κοίτα τη δουλειά σου (mind your own business).

Κοίτα να είσαι εσύ σωστός και άσε τι κάνουν οι άλλοι.

Μια καθαρά καπιταλιστική αξία.

Ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει ό,τι γουστάρει και να πιστεύει σε ό,τι γουστάρει. Εξάλλου, δημοκρατία δεν έχουμε;

Έτσι ερμηνεύει ο περισσότερος κόσμος την πραγματικότητα γύρω του.

Σε αυτό προστίθεται και η γιγάντωση σε σημείο μανίας της πολιτικής κορεκτίλας, που διαστρεβλώνει κάθε υγιή διοχέτευση συναισθημάτων και ψυχικής έκφρασης και αλλοιώνει το αίσθημα διαμαρτυρίας.

Χαλιναγωγεί τις συγκρουσιακές τάσεις με τον πιο άρρωστο τρόπο.

Και φυσικά το χαλινάρι το κρατά η Εξουσία – βλέπε “καταδικάζω τη βία από όπου κι αν προέρχεται”.

Η ίδια ρητορική παρατηρείται και αντίστροφα στο γνωστό “Εμένα δεν με ενοχλούν οι γκέι / μετανάστες / άθεοι κτλ, αρκεί να μην προκαλούν. Εξάλλου έχω πολλούς φίλους γκέι / μετανάστες / άθεους κτλ”.

Το νόημα λοιπόν δεν είναι να σκοτώσουμε το δυνάστη – όπως ευαγγελίζεται η Χρυσή Αυγή – για να γίνουμε εμείς δυνάστες στη θέση του.

Το ζήτημα είναι να μην υπάρχει ανάγκη για δυνάστη.

Και να υπάρχει αδιαφορία για τα προσωπικά του άλλου, να μην υπερβαίνει το ενδιαφέρον μας για τα προσωπικά του το ενδιαφέρον που πρέπει να δείχνουμε για τα κοινωνικά του.

Χρειάζεται να είμαστε πιο επιφυλακτικοί αλλά και πιο ανοιχτοί.

Πιο σύνθετη κρίση για όσα συμβαίνουν δίπλα μας και πιο περίπλοκοι συλλογισμοί.

Να μην καταπίνουμε αμάσητα τα πάντα, να μην τυφλωνόμαστε από τις ιδεοληψίες μας, να μην ακολουθούμε πρόθυμα τους ομοcϊδεάτες μας, να μην κατακεραυνώνουμε με μανία όποιον δεν συμφωνεί μαζί μας.

Να μην κρεμόμαστε από σάπιες βεβαιότητες και να μην τοποθετούμε συνεχώς τον εαυτό μας στο επίκεντρο της αλήθειας, όσο μεγάλη ανάγκη κι αν το έχουμε για να κρατηθούμε από κάπου, όσο ρευστή κι αν γίνεται η κοινωνία μας.

Να αντισταθούμε στη, σχεδόν έμφυτη, τάση μας να πάρουμε διαρκώς τη θέση του εξουσιαστή.

Αυτά τα λίγα και συγγνώμη για τις γενικολογίες.

#The_Three_Mooges

33020543_10155348109801776_2170796163547004928_n

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s