Τροχονόμους στο βρακί μας

912χαρ

-Δεν ήθελα Ανθή, δεν ήθελα.

Η Μαρία, κολλητή από το σχολείο, σέξι όσο δεν πάει.

Είχε τα πιο καυτά ρούχα και όποτε είχαμε έξοδο καταφεύγαμε στην γκαρνταρόμπα της. Ντυνόταν σέξι, ήταν η πιο χέστης από όλες μας με τους άντρες. Έζησε δύο μεγάλες σχέσεις, ούτε μία μικρή, ούτε ένα one night stand, φλέρταρε αρκετά, δεν καθόταν σε κανέναν. Και να καθόταν δηλαδή, δεν αλλάζει κάτι, φτάνει να ‘ταν αποκλειστική της επιλογή.

Ζούσαμε ξέφρενα, βγαίναμε, χορεύαμε, φορούσαμε λαμέ και εξώπλατα, κεραστήκαμε βαρέλια σφηνάκια, τα κατεβάσαμε ασνομπάριστα. Είσαι τώρα ηλίθιος που λες, «δίνατε δικαιώματα». Τι δικαίωμα ηλίθιε; Να βιάσεις αν δεν γουστάρω; Επειδή σε αναστάτωσα με τα τσιφτετέλια; Και αφού στρίνιασες σου χρωστώ κορμί με το ζόρι; Ακόμα κι αν έφτασα να κάθομαι μεσάνυχτα στον καναπέ σου, ή φιλιόμαστε και τελικά δεν μου βγαίνει, μου βάζεις παλτουδάκι, λες: Σεβαστό, καληνύχτα. Δεν χλαπακιάζεις το κορμί μου, δεν λες στους κολλητούς σου τα τραβούσε ο κώλος της.

 

Βγήκαμε με παλιούς συμφοιτητές μου. Προσπαθούσα καιρό να της κάνω κατάσταση με τον Νικολή που ήταν γλυκούλης, τζέντλεμαν, ήξερα τους γονείς του που ήταν παλιά καθηγητές μου και ήταν καλή οικογένεια, που τέλειωνε  finance, που είχε στόχους, που ήταν καθαρός, ατσαλάκωτος, σένιος. Βιτρινάκι. Με έπρηζε καιρό για τη Μαρία, κάποτε μιλούσαν στα μηνύματα, αγνόησα τα σημάδια, που όταν δεν του απαντούσε έβγαζε εκνευρισμό. Που μια φορά μου είπε, Άντε μην πω τίποτα για αυτήν, που μου κουνιέται και μετά το παίζει παρθένα. Αντί να θυμώσω με τον Νικολή, η ηλίθια είπα φταίχτρα τη Μαρία, που του δίνει σήμα και μετά τραβιέται. Δεν σκέφτηκα  πως κάτι την τραβούσε πίσω από το καλό του πακέτο.

 

Φταίω που για να μην την πω ξανά διπολική, έφυγε μαζί του από το μπαρ. Φασώθηκαν. Δεν της έβγαινε. Έκανε να φύγει πριν βγουν ρούχα. Την φώναζε πουτάνα και έχωσε τη γλώσσα του στο στόμα της. Έγινε αγρίμι, του ‘χωσε χαστούκι, έτρεξε. Με ξύπνησε αξημέρωτα να την μαζέψω από τον δρόμο.

 

-Δεν ήθελα ρε Ανθή, δεν ήθελα.

 

Την επόμενη ήξερε η παρέα. Τους έστειλε μήνυμα φεύγοντας: «Απόψε φόρτωσα». Αντικειμενοποίησε τη Μαρία.  Αυτά δεν είναι ακίνδυνες φράσεις.

 

Καριόλα η φίλη σου, τον καύλωσε και δεν του έκατσε. Άκουγα πατριαρχικούς αντίλαλους ώρα. Νταχτιριντίζανε τον Νικολή. Έδωσε δικαίωμα, όφειλε να γαμηθεί. Εξιλέωναν την ιδρωτίλα της τεστοστερόνης του που δέχθηκε πλήγμα, έχει άφεση η αντίδραση. Αποδόσεις εκ των προτέρων αποφασισμένες. Λες κι ο κόσμος νέμεται κάτι απ’ τον θρίαμβο της αθώωσης του βιαστή. Δεν ήταν στατιστικό λάθος της γενικής κοινωνικής αντίδρασης. Πάντα συνθηκολογούμε αποσυνδέοντας την βία, λουφάζοντας στο, είχε δώσει δικαίωμα. Αρχικά προσπαθούσα να τους δικαιολογήσω τη Μαρία. Μετά ξύπνησα, ούρλιαζα. «Βουλώστε το, ως εδώ».

 

Μην σπαταλήσει ούτε μισή άλλη σταγόνα σάλιου ή μελανιού τούτη η σέχτα της αδελφότητας των θαυμαστών των φαλλοκρατών, μισογύνηδων επιβητόρων. Καμιά γυναίκα να μην παλέψει με λεκτικά φορτία και σκηνοθετημένες λέξεις δημοσιογράφων και δικαστών που εξοπλίζουν σεξισμούς. Που ιεραρχούν τη φυσική ανωτερότητα και εξουσία του ανδρός. Που η γυναίκα πρέπει να είναι άναρθρη βιολογική ύπαρξη. Δεν θέλουμε ρε άλλο να τα αφηγείστε με διαστρέβλωση. Που αν δεν σου κάτσει είναι ψυχρή, που αν δεν της κάτσει κύριος. Δεν υπάρχουν εγκλήματα τιμής, ούτε εγκλήματα πάθους.

 

Ήρθε ο Νικολής, τα σημάδια από το δέρμα της Μαρίας, ήταν ακόμα στα νύχια του. Αναμασούσε τα ίδια με αυτούς. Οριστική κοινωνική εξήγηση το «έδωσε δικαιώματα».

 

Δεν τον ήθελε κόσμε. Τέλος.

Δεν θα σε βάλουμε τροχονόμο στο βρακί μας.

 

Tα άνθη… του κακού

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s