42829199_1895816077392656_4493823732048986112_n

 

Θυμάμαι ανάρτηση κάποιας που κατάγγελλε πως περπατώντας στον παραλιακό Λεμεσού, παρατήρησε ότι χάθηκαν τα γατιά, (ή σκυλιά, δεν θυμάμαι) και γέμισε ο τόπος άστεγους. Το εξωκείμενο λογικά: Οι άστεγοι τρώνε γάτες. Ή και εμάς.

Θυμάμαι την πυρκαγιά στο εγκαταλελειμμένο στρατιωτικό μουσείο που εικαζόταν πως προκάλεσαν άστεγοι που ‘μεναν μέσα. Και να πέφτει το φως στο «άστεγοι στο ιστορικό κατάλυμα», αντί άστεγοι, δεν τους στηρίξαμε. «Δεν υπήρχε ενδιάμεση φροντίδα (ξεκινά καλά), πρέπει τα κτήρια(!) να ασφαλίζονται, να μην υπάρχει πρόσβαση». (Δήμαρχος) Σαν να κάνεις ορθογραφικό στη λέξη παραμάνα.

Αυτά, είναι τα φάλτσα τα κοινωνικά. Αυτές, είναι οι κακές επαληθεύσεις των κοσμικών  λεξιλογίων. Οι αλλήθωρες μπούρδες. Οι μηχανές παραγωγής απολυμαντικού φέγκ-σούι  που κρύβει τους «αντιαισθητικούς» ανθρώπους. Προσεγγίσεις άγονες. Ποταπά συμπαθητικές ώστε να τραβήξουν κάποια βλέμματα, τόσο άδειες που χάνονται μέσα τους όλα τα ανθρώπινα ένστικτα.

Η τάχα αντικειμενική γνώμη μας, είναι απλά η ψωνίστικη αυτοτοποθέτηση μας στα μεταξωτά σεντόνια που εμείς καταφέραμε να κοιμόμαστε και απέναντι η υποαξία αυτών των απόκοσμων που μας χαλούν την εικόνα. Που θα μπορούσαν να τα κατάφερναν σαν εμάς. Που τα θελαν και τα ‘παθαν (ύφος ήσσονος τόνου). Που δεν αξίζουν άλλη ευκαιρία, ένταξη, κοινωνική επανατοποθέτηση. Που ανήκουν σε ξένες πολιτείες, όχι στην δική μας. Που «απεταξάμην» τους.

Αυτοί, οικοπαράσιτα ακόμα και στα «καταλύματα» τους. Εμείς, σωσίες/σώστες, δημοτικοί μάνατζερς, ζωοφιλικές γκουβερνάντες, προστάτες της αυτοεξοχότητας των ισάξιων μας υπολοίπων. Αυτοί, οι άστεγοι, οι ευπαθείς, οι απόκληροι, οι τοξικομανείς, οι ψυχικά ασθενείς, είναι κοινωνικό πρόβλημα, όχι κοινωνικό ζήτημα.

Και όμως ναι, οι προσεγγίσεις αυτές σκούζουν ωμότητα. Που στα αλήθεια αυτοί είμαστε. Σήμερα Κυριακή. Εκκλησιάς ημέρα.  Ηθικοί άνθρωποι, της σταυροκοπιάς, είναι οι ίδιοι  που λένε αυτά τα πάνω. Μέσοι άνθρωποι, διπλανοί. Ηθικοί περιορισμένης διάρκειας. Μεσοαστικά ηθικοί. Κι αν μέσε ανθρώπινε άνθρωπε, αν ενοχλούν την αισθητική σου οι άστεγοι και την ομορφαίνουν οι γάτες και τα κτήρια, ας μιλήσουμε ανοικτά για την ήττα του είδους.

*

(Να πω μια ιστορία. Πρόπερσι, είχα πάει Ρώμη, δημοσιογραφική αποστολή. Μόνη. Έκλεισα διαδικτυακά ξενοδοχείο. Έδειξα στο ταξί την διεύθυνση. Άφησα βαλίτσα και βγήκα. Το βράδυ, συνειδητοποίησα ότι ούτε διεύθυνση θυμόμουν ούτε όνομα. Ακούμπησα σε ένα χαρτόκουτο στον σταθμό και προσπαθούσα  να βρω ίντερνετ και την διαδικτυακή κράτηση. Κούτα σπίτι άστεγου, πετάγεται ο άστεγος. Τρομοκρατήθηκα. Προσπάθησε μεταξύ Ιταλικών-Αγγλικών να με καθησυχάσει. Φοβόμουν να πω πως είμαι ξένη, πως ψάχνω το ξενοδοχείο. Μα το είπα. Μου είπε να πάω στο γωνιακό καφέ και εκεί έχει ίντερνετ.  Μπήκε πέντε λεπτά μετά. Σύγκρυο. Μου έδωσε το μπουφάν  μου που μου ‘πεσε. Στο μπουφάν είχα χρήματα. Έψαξα ενώπιον του καχύποπτα, ήταν ακόμα εκεί.

 

Λίγο η ταλαιπωρία, οι όλο ζάρες  θεωρίες μου, η μαζεμένη ενοχή που ένιωσα που σκεφτόμουν έτσι, έβαλα τα κλάματα.  Του ζήτησα να κάτσει μαζί μου να  φάμε μην τρώω μόνη. Πείτε το, ακυρες ευσυνειδησίες. Παράγγειλε το πιο φτηνό και κοκα-κόλα.  Λίγα είπαμε. Δεν θα πω δακρύβρεχτες αθωωτικές ιστορίες. Ήταν χρήστης, χάθηκε ο έλεγχος, δεν είχε περιουσία, μια νύκτα ξέμεινε στον σταθμό, πάνε τώρα τέσσερις μήνες. Προτιμά εκεί. Κοντά στα συσσίτια. Δουλειά, άλουστο, δεν τον παίρνει κανείς. «Καθαρός» τέσσερις μήνες. Κοινωνία λεκιασμένη τέσσερις μήνες-και κάτι χοντρά.

 

42850439_153628405574370_5964201254644088832_n

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s