41991896_10155599336781776_721721734574637056_n

Μόλις μετακομισαμε στη νέα γειτονιά. Εγώ με την στολή μου μόλις σχολασα από το σχολείο έπαιρνα τον Ανδρέα βόλτα μέσα στο παιδικό καροτσάκι στην νέα γειτονιά. Μια μεγάλη κυρία με νόμισε για ανήλικη μαμά. Δικό σου; Ναι. Έχεις κι άλλα; (έντρομη). Άλλο ένα πιο μεγάλο. (Μην τυχόν και δεν κάνουμε έντρανς στη νέα γειτονιά). Έφυγα κάποια στιγμή για σπουδές. Ο Ανδρέας μικρούλης κάθε φορά που γύριζα με περίμενε με τους γονείς μας στο αεροδρόμιο κι έτρεχε πάνω μου κι έκλαιγε όποτε με βλεπε. Κάθε φορά που γύριζα ήξερε νέα πράγματα. Θυμάμαι να διαβάζει εφημερίδα να λέω του μπαμπά μου, τι κάνει; Ξέρει να διαβάζει; Ήξερε. Και διάβαζε εφημερίδα. Εφτά μηνών βρέφος τον ρώταγες ποιος είσαι εσύ, Αντεα ελεγε. Εφτά μηνών βρέφος η μανα μου τον έβλεπε κι έκλαιγε κι έλεγε Αχ τον γιο μου και θα μου τον πάρουν στρατό. Ο Ανδρεας μου είναι ο καλύτερος κι από τους τρεις μας. Μας δικαιωνε σε όλα. Μας έκανε να καμαρώσουμε εκατοντάδες φορές. Πάντα μαζί μου εθελοντής σε όλα τα φιλανθρωπικά που ασχολούμουν. Πότε πηγε στο νηπιων επαιζε στο θεατρο είπε διαλόγους που ούτε ενήλικος επαγγελματίας δεν θα αποστηθιζε. Πότε πήγε στρατό. Ήταν όλα προχθές. Δεν ήταν προχθές. Τέλειωσε ο στρατός. Σήμερα αδειασε το δωμάτιο του. Σήμερα τον παίρνω εγω για σπουδές. Σήμερα κλαιω εγώ απο ευτυχία καμάρι και λύπη απόχαιρετισμού. Σήμερα πάει να πάρει τα εφόδια να λάμψει. Έξι βαλίτσες με φτερά και ρίζες.
Εύχομαι να ρθει η μέρα που αυτός ο τόπος θα μπορέσει να δεχτεί πίσω όλα αυτά τα παιδιά που θα γυρίσουν σαν επιστήμονες, με τέτοιους ανταποδοτικους όρους που να αξίζουν στους κόπους τους.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s