20171003_Moder-Slavery.jpg

1η Μαΐου 2018 – Κάθομαι στο Nero cafe στον μόλο, τελειώνω επιστολές για τη δουλειά, δεν έχω παράπονο, βλέπω θάλασσα. Δεν συγκεντρώνομαι να γράψω πολλά πολλά, είμαι σε ένα μικρό τραπέζι, σκέφτομαι πόσο θα ήθελα να έκανα ένα ταξίδι διακοπών κι αναρωτιέμαι πότε έχω ταξιδέψει τελευταία φορά για διακοπές με φίλους κι όχι για δουλειά. Ανοίγω κλεφτά άλλα παράθυρα στο κομπιούτερ και πέφτω πάνω στη δημοσίευση ενός πρώην μου με φωτογραφίες στη Νέα Υόρκη. Κι αναρωτιέμαι αν ποτέ θα καταφέρω και οικονομικά αλλά και να έχω δύο ολόκληρες βδομάδες από κάποια δουλειά άδεια, για να μπορέσω ποτέ να κάνω τέτοιο ταξίδι. Γύρω μου, λες κι είναι βαλτοί, είναι δύο τραπέζια.

 
Κολλημένοι σχεδόν στο τραπέζι μου μια παρέα με 4 άτομα γύρω στα 23 με 26, οι περισσότεροι δεν έχουν χρόνια που επέστρεψαν από τις σπουδές και 2 συνάδερφοι κάποιου από αυτούς. Η μια η κοπέλα που δουλεύει στη δουλειά του μπαμπά της, λέει ότι ο μπαμπάς της έχει προσλάβει 2 υπαλλήλους να κάνουν την πρακτική τους, που αποφοίτησαν τώρα. Και ότι δεν τους δίνει μισθό αλλά ευτυχώς βγάζουν τρομερή δουλειά και την απάλλαξαν λίγο. Και ότι ο πατέρας της κάνει 3πλάσιο κέρδος γιατί αυξήθηκε η διεκπεραίωση της δουλειάς με μηδαμινό κόστος (κι ήταν και πολύ περήφανη για τα ανύπαρκτα συνδικαλιστικά ένστικτα του μπαμπά της με την καπιταλιζέ απόδοση).
 
Οι άλλοι 2 μιλούν για την αναζήτηση δουλειάς. Τους συμπληρώνουν οι υπόλοιποι λέγοντας για το πόσα ξόδεψαν οι γονείς τους να τους σπουδάσουν, ή για το φοιτητικό το δάνειο που πρέπει να αποπληρώσουν οι ίδιοι τώρα με τη δουλειά, ή για τις υπερβολικές απαιτήσεις των εργοδοτών με τους μισθούς που προσφέρουν στα interviews που πάνε, αλλά γαμώτο, έχουμε κρίση, αν μας αρέσει, τι να κάνουμε; Να κάτσουμε άνεργοι;
 
Αφού βγήκαμε από την κρίση λέει ο ένας ειρωνευόμενος. Ναι αλλά αυτό πιπιλούν οι εργοδότες συμπληρώνει ο άλλος.
 
Διακόπτουν την κουβέντα και συζητούν, τι ωραία που κατάφεραν και βρέθηκαν έξω έστω για καφέ όλοι επιτέλους μετά από καιρό. Και τι κρίμα που δεν μένει κανείς από αυτός μόνος του για να μπορούν να μαζεύονται σε κάποιο σπίτι. Και λένε, «Πώς να νοικιάσουμε ρε μόνοι μας με 600 ευρώ η φτηνότερη γκαρσονιέρα στη Λεμεσό» με τους μισθούς που παίρνουν. Κι αναρωτιούνται αν ποτέ θα «βγαίνουν» οικονομικά για να νοικιάσουν και να μπορούν να έχουν και προσωπική ζωή. Αρχικά το διακωμωδούν. Μετά σοβαρεύουν. Και λένε ότι κατάντησαν να μην έχουν προσωπική ζωή κι ότι μόνο δουλεύουν λες και θα κάνουν καμιά μεγάλη καριέρα στις δουλειές τους. Μετά, προτείνουν να πάνε τον Ιούλη ή κάποια στιγμή μέσα στο καλοκαίρι λίγες μέρες στον Πρωταρά αφού δε βγαίνουν για εξωτερικό, κι ότι μπορεί να κανονίσει η μαμά της μιας να πάρουν τα φτηνά διαμερίσματα της ΣΕΚ και θα τους βγει οικονομικά (είδες, λέω, αυτό έχουν να προσφέρουν οι συντεχνίες, φτηνά διαμερισματάκια, αν προλάβεις). Και συνεχίζουν τη κουβέντα τα παιδιά, να κανονίσουν τις άδειες στη δουλειά τους ο καθένας να βάλουν όλοι ίδιες μέρες να πάνε όλοι μαζί παρέα.
 
Ο ένας ξεκινά ένα απελπισμένο μονόλογο για την δουλειά που εργάζεται και λέει ότι μόνο ζογκλέρ δεν του λένε να είναι. Ότι μόλις σχολάσει, που δεν είναι ποτέ 5, πάντα 8,9 το βράδυ, μένοντας μέσα ακόμα και στο διάλειμμα, το αφεντικό του τηλεφωνεί ή του στέλνει emails και μηνύματα για το τι «ΕΧΟΥΝ ξεχάσει να ΚΑΝΟΥΝ» κι ότι ούτε όταν μπαίνει σπίτι μπορεί να χαλαρώσει. Το ίδιο ισχύει και για τα Σαββατοκύριακα, γιορτές κι αργίες. Πάντα προκύπτουν πελάτες, εκδηλώσεις της εταιρείας που, μάντεψε ποιος τρέχει να συντονίσει. Ότι Πρωτοχρονιά ήταν μέσα και δούλευε. Ότι αυτό συμβαίνει 2μιση χρόνια που δουλεύει εκεί ανελλιπώς. Ότι ποτέ δεν τον άφησε να βάλει τις άδειες στις μέρες που ήθελε και πάντα σχεδόν τον χειραγωγεί να τις βάζει τις μέρες που θέλει ο «μάστρος». Κι ότι ακόμα κι όταν πέρυσι πήγε για κάμπινγκ στον Ακάμα 3 μέρες που ήταν κλειστή η δουλειά, πάλι ο «μάστρος» του τηλεφώνησε κι εκεί λέγοντας του το γνωστό «Ξέρεις τι ξεχάσαμε να κάνουμε; Θυμήσου το όταν επιστρέψεις, ή αν βρεις λίγο χρόνο ή πας σε ένα καφέ με κομπιούτερ εκεί που είσαι» , ότι δε μπόρεσε να καθαρίσει για τρείς μέρες το μυαλό του. Ότι βλέπει τηλέφωνο ή email από τη δουλειά και είναι σε ένα μόνιμο άγχος. Ότι και να του πει οκ για άδεια ο «μάστρος», πάντα τελευταία στιγμή του το χαλά και τον βάζει να μεταφέρει για άλλες μέρες τις μέρες άδειας που ζήτησε. Χωρίς να είναι ποτέ κάτι ζήτημα ζωής και θανάτου για τη δουλειά. Ότι του τηλεφωνεί ότι έσπασε ακόμα και το λάπτοπ της γυναίκας του στο σπίτι να πάει ακόμα και τις Κυριακές που πίνει ένα καφέ, «να το σάσεις εσύ που σου περνά ρε τσιάκο μου». Γι αυτό να μην βασίζονται πάνω του για τον Πρωταρά το καλοκαίρι γιατί δε μπορεί να τους πει οκ και να τους το χαλάσει τελευταία στιγμή.
 
Καλά ρε, πόσα σου δίνει, ρωτά η κοπέλα που δουλεύει στον μπαμπά της; 816 ακάθαρτα μαζί με τις κοινωνικές μου ασφαλίσεις, παίρνω 740 ευρώ εγώ στην τσέπη μου καθαρά της απαντά. «Ε, οκ, είναι καλά τέτοιους καιρούς» απαντά η κοπέλα. Συμφώνησαν κι οι υπόλοιποι.
 
Εργατική Πρωτομαγιά 2018 και διαμελίζει τα ίχνη του Μάη του 1886. Για το καθεστώς της νέας δουλείας, τα 740 θεωρούνται μια χαρά. Κι εγώ το μόνο που ακούω στα αφτιά μου από τη συζήτηση πια, είναι τον συνδικαλισμό να σφυρίζει αδιάφορα. Τι έξοδα έχεις κι εσύ, λεν οι φίλοι, τρως και πίνεις στη μάνα σου, ούτε ρεύμα έχεις ούτε ψώνισμα, πασάς. Ούτε και όνειρα απλά και καθημερινά όμως ρε φίλε έχεις, πετάγομαι εγώ αδιάκριτη στη συζήτηση των δίπλα, ούτε κάλυψη των έξτρα υποχρεώσεων που προκύπτουν.
 
«…Μια χαρά» , ήττα.
 
Άτρωτος ο καπιταλισμός και κάποιος μας κάνει πλάκα. Δε βρίσκω εξήγηση στη χαλιναγώγηση των νέων στη σύγχρονη δουλεία.
 
Μα στη λέξη καπιταλισμός, γίνεται σαφές το ασαφές.
 
——–
Η κοπέλα η ξένη, που κάθεται απέναντι μου μόνη σε ένα καναπέ της καφετέριας, απαντούσε σαν εμένα emails, μάλλον κι αυτή για τη δουλειά της. Υποθέτω, ότι δεν είναι πολύ ευχαριστημένη από τη δουλειά της γιατί μόλις είχε ένα ραντεβού με ένα Κύπριο πιθανό εργοδότη. Ήρθε ο εργοδότης ο καραφλός με πουκάμισο Polo, βερμούδα και μοκασίνια, 2 κινητά στο χέρι της Apple , και ένα Luis Vuitton πορτοφόλι, καθόλου φουσκωμένο. Τα καπιταλιζέ πορτοφόλια δεν είναι χοντρά, έχουν κάρτες μέσα. Δώσανε τα χέρια και συστήθηκαν. Μπήκαν στο ψητό αμέσως, της έδωσε την κάρτα του κι ένα βιβλιαράκι, προφανώς της επιχείρησης του. Του έδωσε κι αυτή ένα σετ από κόλλες, γύρω στις 3,4 σελίδες. Υποθέτω ήταν το βιογραφικό της. Λέω από μέσα μου, μπράβο, έχει αρκετά πράγματα γραμμένα. Μιλούσαν στα αγγλικά. Την ρώτησε τι ακριβώς είναι το πρώτο της πτυχίο. Υποθέτεις αυτόματα ότι έχει και δεύτερο πτυχίο. Του είπε ότι είναι στα εφαρμοσμένα μαθηματικά, έτσι το κατάλαβα. Αλλά μετά τέλειωσε στην Αγγλία οικονομικά. Έκανε μεταπτυχιακά στη διοίκηση ανθρώπινου δυναμικού και δούλεψε στο γραφείο έρευνας του καθηγητή της για μια 5ετία στην Αγγλία, γιατί όταν αρίστευσε στο μάθημα του και τέλειωνε από τις μεταπτυχιακές σπουδές, της πρότεινε εργασία. Ωράρια εξαντλητικά, καμία ποιότητα ζωής, καμία ζωή γενικότερα όμως.
 
Την ρωτά γιατί μετακόμισε Κύπρο, του απάντησε είναι προσωπικό θέμα. Μετρημένη κοπέλα. Του συνέχισε μόνη της ότι δουλεύει σε μια επενδυτική εταιρεία αλλά εδώ και 4 χρόνια δεν έχει καμία ανέλιξη παρά τον φόρτο δουλειάς που ανέλαβε και τα καθήκοντα που αυξάνονται χρόνο με τον χρόνο. Τα καθήκοντα αυξάνονται μα όχι τα προνόμια. Κι ότι θέλει μια δουλειά που έχει προοπτική ανέλιξης κι εύχεται αυτό να βρει τώρα με την αναζήτηση. Ότι ο διευθυντής εκεί που δουλεύει έχει απολύσει μεγάλο αριθμό έμπειρου και παλιού προσωπικού κι έχει «προσλάβει» 3 άτομα με ένα πρόγραμμα που πληρώνει αυτό τον κατώτατο μισθό, σε άνεργους πτυχιούχους, που θα εργάζονται εκεί για 6 μήνες με μισθό ο οποίος δε βγαίνει από την εταιρεία αλλά από το πρόγραμμα (υποθέτω εννοεί την ΑΝΑΔ) και ότι μόλις τελειώσουν οι 6 μήνες δε θα τους ανανεώσει με συμβόλαιο εργοδότησης αλλά θα φέρει άλλους μέσω του ίδιου προγράμματος. Κι ότι φοβάται αφενός ότι κι η δική της θέση εργασίας σχοινοβατεί κι αφετέρου ότι και να μην την απολύσει, δε θα της προσφέρει ανέλιξη, αντίκρισμα αναγνώρισης των κόπων της. Ο καραφλός κύριος δε σχολιάζει τίποτα για αυτό και το προσπέρασε αδιάφορος εντελώς.
 
Συνέχισε χωρίς λογική συνέχεια στη συζήτηση. Την ρώτησε αν είναι παντρεμένη. Δεν του απαντά με την πρώτη, δυσανασχετεί πολύ στο ύφος της. Του λέει μετά από ένα κενό αμήχανης μεταξύ τους σιωπής, ένα κοφτό ναι. Την ρωτά αν έχει παιδιά, ξανά κοφτά του λέει όχι. Την ρωτά αν έχει σκοπό να κάνει παιδιά. Του απαντά ότι προτείνει να περιοριστούν στα όσα αφορούν τη δουλειά. Κάτι σιγομουρμουρούν, αυτός της εξηγεί ότι θέλει να είναι ειλικρινής και ότι δεν είχε στο μυαλό του να προσλάβει γυναίκα γιατί οι γυναίκες έχουν σκαμπανεβάσματα στη διάθεση κι ορμόνες και κάποια στιγμή μένουν έγκυες και φεύγουν ένα 4μηνο με άδεια τοκετού και αφήνουν τη δουλειά στο έλεος της. Κι ότι μετά φεύγουν νωρίς από τη δουλειά γιατί αρρωστά το παιδί. Ενώ με τους άντρες δεν έχουν τέτοια θέματα στον τομέα της εργασίας.
 
Η κοπέλα χαμογέλασε και εντελώς απαθής και χαμογελαστή του έδωσε μια χειραψία λέγοντας του ότι προτείνει να τελειώσει η συζήτηση εδώ κι ότι δεν υπάρχει καμία χημεία ή κοινή φιλοσοφία. Τα έχασε ο καραφλός κύριος, σκύβει προς το μέρος της και της λέει, δε χρειάζεται να είσαι τόσο επιθετική αλλιώς δε θα επιβιώσεις σε καμιά δουλειά. Oh, believe me sir, I did survive everywhere because I am capable, qualified, ambitious and hard worker. (Ω, πιστέψτε με κύριε, επιβιώνω παντού γιατί είμαι ικανή, προσοντούχα, φιλόδοξη και δουλεύω σκληρά). Είσαι προσοντούχα ναι, της λέει, είδα το βιογραφικό σου. Αλλά αν ερχόσουν σε εμάς, με τι μισθό θα ήσουν ικανοποιημένη; Τι προσφέρετε του λέει; 1000 ευρώ καθαρά απαντά ο καραφλός κύριος, καθόλου διστακτικός και μάλιστα πολύ περήφανος . Χαμογελά αυτή απογοητευμένη αλλά συνεχίζει. Και για ποια καθήκοντα με θέλετε;
 
Της είπε ότι είναι καινούργια η θέση και όποιος προσληφθεί θα κάνει ότι χρειάζεται χωρίς εγωισμούς. Δηλαδή… ξαναρωτά η κοπέλα. Μπορεί να κρατάς το λογιστικό κομμάτι, να κάνεις παρουσιάσεις κι εκθέσεις βιωσιμότητας, να βγάζεις μισθούς, να βλέπεις πελάτες, να βλέπεις συνεργάτες, να ετοιμάζεις αναφορές, να στέλνεις επιστολές, να απαντάς τα emails, να βγάζεις τα στατιστικά κερδών, να κρατάς το αρχείο μηχανογραφημένο, να απαντάς τα τηλέφωνα, να αρχειοθετείς φακέλους, μπορεί να κάνεις και κανένα καφέ των πελατών –είναι κομμάτι της δουλειάς η ευγένεια-, να τους ρωτάς αν θέλουν κάτι και εννοείται θα πρέπει να είσαι πάντα συγυρισμένη, in Cyprus we call it προκομμένη, νοικοκυρά. Ο χώρος εργασίας σου, να είναι καθαρός, όπως και οι κοινοί χώροι εργασίας πχ το γραφείο που συνεδριάζουν, η τουαλέτα, τα ράφια της δουλειάς. Αυτό δείχνει πολλά για έναν άνθρωπο. Το ίδιο κι όσα ζητάτε για τον μισθό που δίνετε του απαντά αυτή και του ξαναπροσφέρει το χέρι της, ένδειξη ότι η συζήτηση τέλειωνε.
 
Σκέφτομαι μέσα μου ότι αυτή η ξένη ήταν το μόνο που θύμισε το νόημα της εργατικής Πρωτομαγιάς φέτος, αυτή τη μέρα.
 
*Μάης του 1886 τα εργατικά συνδικάτα στο Σικάγο ξεσηκώθηκαν και διεκδίκησαν 8ωρο εργασιακό ωράριο, καλύτερες συνθήκες εργασίας, εργατικά δικαιώματα.
 
2018 και τα εργατικά συνδικάτα αφήνουν κακοφορμισμένα, τα δικαιώματα στο όνειρο και την αξιοπρέπεια, και μαζί χιλιάδες νέους κι εργαζόμενους εκτεθειμένους στον άκρατο καπιταλισμό που τους απορροφά έναν έναν.
 
*Μάης 2018. Πειθαναγκασμός. Αγώνες στράφι.
Ρημαγμένοι Μάηδες

 

31725788_10155309604931776_5201057571271606272_n 31732252_10155309604956776_6714521866477764608_n

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s