(please shake me)

23622483_10154924962641776_2408264178185156002_n

Γενναία δήλωση, προσδίδει μεγάλη σιγουριά για την σχέση να λες σε φίλους και γνωστούς «Εμείς δεν ταιριάζουμε στα καθημερινά… Δεν τα κάνουμε όλα μαζί… Ο καθένας έχει τα χόμπι του… Είμαστε αντιφατικοί… Αντίθετοι… Μας αρέσουν πολλά διαφορετικά πράγματα… Είναι κουλτούρας, είμαι λαϊκιά… Είναι ευγενής, είμαι αλητεία… Είναι ήρεμος, είμαι χείμαρρος… Είναι των πουκάμισων, είμαι με ξεχειλωμένα μπλουζάκια…. Έχει πάντα συγυρισμένα μούσια, εγώ πιάνω τα μαλλιά μου ατημέλητα και τα στερεώνω με μολύβια…. Κάθεται «καθωσπρεπείστικα», κάθομαι απλωμένη και ενίοτε οκλαδόν, ή, με ανοικτά απλωμένα πόδια…. Του αρέσει το βουνό, τρελαίνομαι για θάλασσα… Του αρέσουν τα ψηλά ασφαλή τζιπάκια, μου αρέσει η ταχύτητα με μηχανές…. Συζητά ήρεμα κάθε διαφορά, σπάω ποτήρια και ενίοτε του δίνω μπουνιές στο στήθος συνοδευόμενες με ουρλιαχτά…. Τρελαίνεται για gourmet σαλάτες και εξεζητημένες σάλτσες στο καλοψημένο στέικ του που πλαισιώνεται με 4 μαχαιροπήρουνα, τρελαίνομαι για σουβλάκι του δρόμου που τρώω με τα χέρια, με το τζατζίκι να στάζει στα χέρια και το πιγούνι μου…. Τη βρίσκει σε μπουάτ, τη βρίσκω με γαρύφαλλα και σκυλάδικα…. Λογικός και συνεσταλμένος αυτός, παρορμητική κι αθεράπευτα ρομαντική στις ιδέες εγώ… Πίνω κρασί πριν κοιμηθώ, πίνει ζεστό νες… Κάθομαι με τους οργανωμένους στα γήπεδα, κάθεται στην οικογενειακή κερκίδα…. Κάνει για τα πάντα αριθμημένες σημειώσεις στο laptop του σε κατηγοριοποιημένα folders , έχω πεταμένα πολύχρωμα σχισμένα χειρόγραφα post its… Κάθεται στην καρέκλα του και με σερβίρει σαν τζέντλεμαν κρασί στις εξόδους, χορεύω όρθια (ενίοτε ξυπόλυτη με τα τακούνια στο χέρι) μόνη μου και πηδώντας στην αγκαλιά και στα πόδια του…. Του αρέσουν οι ταινίες δράσης, μου αρέσουν κάτι κουλτουρέ ρομαντικο-κοινωνικές…. Θέλει να συνεχίσω να ασκώ τη δικηγορία, απεχθανόμουν τη Νομική από την πρώτη μέρα της σχολής και τρελαίνομαι για ακτιβισμό, αιρετική δημοσιογραφία, πολεμικές ανταποκρίσεις, προκλητική κειμενογραφία, κοινωνικές δράσεις, δια βίου μάθηση…. Στη τσάντα, στη ντουλάπα, στο γραφείο μου επικρατεί ένα χάος, στη τσάντα, στη ντουλάπα στο γραφείο του, τα πάντα είναι χωρισμένα και στοιχισμένα ανά είδος, χρώμα, μέγεθος, συμμετρικά… Με κλίση σε εξισώσεις κι αριθμούς αυτός, με κλίση σε θεωρίες, γραπτά, φιλοσοφίες εγώ… Αχαλίνωτα και αδιάκριτα αντικομφορμίστρια εγώ, «καλό παιδί» του σαβουάρ βιβρ αυτός… Υπερσκελίστρια εγώ, μελετημένος στο κάθε βήμα και προσαρμόσιμη-συμβιβασμένη φιγούρα αυτός… Παόκι εγώ, Βάζελος αυτός»…

Δεν τα δηλώνουν εύκολα τα ζευγάρια αυτά.

Με αφοσίωση στο συσχετισμό και πιο ακραία, τον ταυτισμό, επιμένουμε να παρουσιαζόμαστε σαν ενσαρκώδες αντίγραφο και σαν καθρεπτικό είδωλο του συντρόφου μας. Γιατί;

Υπάρχει μια τάση τα ζευγάρια να θέλουν να δείχνουν την συμβατότητα τους. Μια προσέγγιση που χαϊδεύει και φλερτάρει με την τραγικότητα της υποκρισίας. Που δημιουργεί χωρίς προσωπικότητα έρωτες: «ΕΜΑΣ μας αρέσουν οι βόλτες στην εξοχή, ΕΜΑΣ μας αρέσει το κινέζικο, ΕΜΕΙΣ είμαστε σε δίαιτα, ΕΜΑΣ μας αρέσουν πολύ τα θέατρα…» Λες και αν φανούν οι διαφορές, ή, δύο ανεξάρτητες μονάδες με αταύτιστες στα σημεία προσωπικότητες, αυτόματα ο κόσμος θα αμφισβητήσει την διάρκεια και το βάθος της σχέσης, ή, το μέγεθος του έρωτα.

Πάντοτε υπάρχουν άξονες κατανόησης και η ισοπεδωτική κοινοτυπία ως κριτήριο συμβατότητας και άρα ζηλευτής σχέσης με προοπτικές επιτυχίας, μοιάζει με άχρηστη πληροφορία.

Δε θες ρε φίλη κάτι ίδιο ακριβώς με σένα. Θες κάτι που στο άθροισμα σας θα σε κάνει κάτι παραπάνω από σένα. Που θα σου προσθέτει. Που σου δίνει νέα εμπειρία. Που έχει κάτι επιπλέον να προσφέρει. Που θα σε εξελίσσει, να σε αποκαθηλώνει. Που δεν σε έχει δεσμευμένο στα ίδια και στα ίδια. Που τα βιώματα του έρωτα σας δεν είναι μια επανάληψη του εαυτού σου. Που σε εμπλουτίζει πολύπλευρα. Επαναδομείς τον εαυτό σου. Χωρίς να σημαίνει πως καταργεί την προσωπικότητα σου, ή, είναι αντένδειξη του εαυτού σου. Αν έχεις βρει τον εαυτό σου.

Αυτό το είδος σου προσφέρει ένα είδος απολύτρωσης κι απελευθέρωσης. Αντίδοτα. Και συμπληρώματα. Κι αυτό δε σημαίνει ότι σε βγάζει από τον εναρμονισμό. Μπορεί να υπάρξει η απόλυτη αρμονία σε δυο ανόμοιους στα σημεία ανθρώπους. Οι διαφορές δεν είναι πότε πότε η ύλη που ανάβει την φωτιά;

Οι αδερφά δίδυμες ψυχές είναι λέξεις που χαρακτηρίζουν άοσμες, άτονες, βαρετές στις διαπιστώσεις μου σχέσεις. Σχέσεις οικειότητας αλλά αιτίες χασμουρητού. Η βαρεμάρα της τελειότητας.

Δεν είναι το πιο ωραίο προϊόν που θα πουλήσει πιο καλά αν παρουσιάσεις το πόσο μοιάζετε. Και ουσιαστικά το ότι επιστρέφεις στον «εαυτό» σου χαρτογραφώντας στο να καταλήξεις σε ένα άνθρωπο καθρέφτη. Αυτό είναι το εύκολο.

Οι εναλλαγές είναι που κάνουν την κάθε μέρα μια μικρή γιορτή (κάποιες μέρες ολόκληρη φαντασμαγορική φιέστα). Αυτές, και τα απρόβλεπτα τους.

Η ευλοημένη η ευτυχία δεν έρχεται σε έτοιμα πακέτα, συγυρισμένα σε ατσαλάκωτα ταιριαστά περιτυλίγματα με ασορτί κορδέλες.

ΥΓ: Εν τω μεταξύ μιας και το φερε η κουβέντα, σταματήστε επιτέλους να ντύνετε τους γκόμενους ασορτί με εσάς όταν κυκλοφορείτε! Δεν λέει ¨τι αγαπημένοι”. Τι βλαχοχαζοχαρούμενοι αλληλοευνουχισμένοι λέει.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s