22154467_10154826145866776_1092935577551398736_n

Τελικά, οι μεγάλοι έρωτες δεν τελειώνουν ποτέ, ή, δεν ολοκληρώνονται ποτέ;

Οι άνθρωποι πνίγουν τον έρωτα για να επιβιώσουν και να επιλέξουν την πιο αποδεκτή κοινωνικά και για τον γύρω τους κύκλο, ευκολία και εκδοχή. Το άγνωστο προκαλεί φόβο, ανασφάλεια.

Συνάντησα (ευτυχώς για να μου θυμίζει τη μαγεία του έρωτα και το υπαρκτό του) ανθρώπους που βούτηξαν και έζησαν.

Αυτούς που με μια τοξική περιφρόνηση στο νερόβραστο, το χλιαρό, το υγιεινό και μπροστά στο ενδεχόμενο της αποτύπωσης της ζωής τους σε ένα ανιαρό μυθιστόρημα ηθών, δεν τσιγκουνεύτηκαν την ρηξικέλευθη ορμή. Και ξέρουν να πουν πόσο αξίζει τον κόπο το ξεβόλεμα…

Ο δε που δεν τόλμησε, να ξεράσει την αδιφάγα αλήθεια. Το πόσο τον στοιχειώνουν αυτά που τελικά δεν ρίσκαρε, δεν άρπαξε. Τους σκελετούς που κρύβει στη ντουλάπα. Τον δαμόκλειο δείκτη της inner πυξίδας που στρέφει αυθάδικα τη μνήμη προς αυτά για τα οποία δεν έκανε ποτέ το παραπάνω βήμα, καθηλωμένος στον γνώμονα των ανθρωποθετημένων συμβάσεων.

Ψάχνοντας καταβάθος όμως μέσα του ένα «κάποτε» με ξεχρέωμα στο καρμικό του υπόλοιπο.

Αυτός, από τη στιγμή της υπογραφής της σύμβασης, ορίζοντας τη ζωή του, κολλά στο στόμα του το άχρωμο και ανειλικρινές χαμόγελο της Τζοκόντα. Και χαμογελά πραγματικά μόνο τις ώρες που αυτός ο επίμονος προτζέκτορας της μνήμης προβάλλει αληθινές ερωτικές αναμνήσεις. Από εκείνο το ex και το back to time μούτρο, τα τότε τους αγγίγματα, τα βλέμματα, τα ειπωμένα… και εκείνες τις αδάμαστες μικρές old ιστορίες που έζησε. Tα μύχια της καρδιάς. Από όσα λέχθηκαν. Κι όσα δεν έχουν λεχθεί ακόμα.

Εσύ που ταυτίζεσαι τώρα που με διαβάζεις, ο ίδιος που έθαψες αυτό το ex πρόσωπο στον Άδη της ψυχής, μπορείς να συνεχίζεις τη ζωή σου και να προχωράς. Μα αυτό που αλήθεια ποθείς είναι εκεί κάθεται και περιμένει κάτω από το δέρμα σου.

Η άλλη κατηγορία ανθρώπων, αυτοί που μοιάζουν πιο τρελοί, αλλά είναι και οι πιο ρομαντικοί -και που πίστεψαν στη δύναμη του αισθήματος- νομίζω έχουν νικήσει στην αναμέτρηση της δύναμης σας, αν φάνηκαν τότε έτοιμοι και θαρραλέοι να κάνουν ότι χρειαστεί. Να θυσιάσουν, να παλέψουν, να αντιμετωπίσουν, να υπερπηδήσουν. Να ανατρέψουν και να ανατραπούν. Να φέρουν τα πάνω-κάτω, με μια αυτονόητη ευκολία στην απόφαση, ως κάτι δεδομένο για τα μεγάλα αισθήματα. Και που ξεγελάστηκαν και θεώρησαν πως μπροστά στη θέα και τη δυναμική αυτού του «once in a lifetime» καταλύτη και αυτοκρατορικού έρωτα, αυτονόητα και το άλλο μέρος (εσύ) θα έκανε ότι χρειαστεί. Όπως φαντάζομαι εξάλλου, τα είπανε μεταξύ τους, χιλιάδες φορές (ομοίως σε κάθε τέτοια ισοδύναμη ιστορία).

Ψιθυριστά, ή ανοικτά, με λόγια, με ενδείξεις, με κάθε τρόπο. Τα κλισέ που αποδεικνύονται αντικλισέ: πως οι αγάπες οι μεγάλες όλα τα νικούν. Με μια ειλικρινή και αυθεντική ρομαντικότητα που δεν έμοιασε την ώρα της απόφασης να χωρά τίποτα άλλο. Που όταν ήταν στα μαζί τους, δε χωρούσε πραγματικά κάτι άλλο. Όταν το δικό τους, το μεταξύ τους αίσθημα, δεν απείχε τόσο πολύ από το επίγειο όνειρο.

Στο αντίκρυσμα τέτοιων σπάνιων ενώσεων ανθρώπων, όλοι για λίγο πιστεύουν και πιστεύουμε, στους μεγάλους έρωτες, στις μεγάλες αγάπες. Στην δύναμη τους. Στην ανατροπή που αποστομώνει τα πάντα.

………….

Ψέματα.

Όλα τα πιο πάνω είναι ψέματα. Οι μεγάλοι έρωτες δειλιάζουν μια χαρά. Δειλιάζουν στο μέλλον της συγκινησιακής περιπέτειας που παραμονεύει για να αναστατώσει συγυρισμένες ζωές.

Αυτό, το ρίγος της φωτιάς σε αυτόυς τους έρωτες, δεν είναι αρκετό.

Και τα χρόνια περνούν. Και δε βλέπεις τίποτα από το παραμύθι να εκπληρώνεται στη πραγματική ζωή.

Γιατί όλοι διψούν να ζήσουν το παραμύθι, αλλά κανείς δε θέλει να παλέψει και με τους δράκους του. Και πάνε να ζήσουν το αυτοί καλά. Μα κανείς καλύτερα.

Σε αυτή την άτονη, αδιάφορη, χωρίς καμία μαγεία συνέχεια του δειλού, ο άλλος, ο πιο «τρελός» από τους δυο, ο ρομαντικός, θα μιλά ίσως, για τον έρωτα με την ίδια ένταση, με την ίδια σπίθα στο βλέμμα, με λέξεις που βάζουν φωτιά στα στομάχια, μέσα από την καρδιά του.

Ενώ εκείνος που δειλιασε, προσηλωμένος στην τακτοποιημένη του πραγματικότητα θα χρησιμοποιεί με ευλαβική συνέπεια, μόνο λέξεις της τάξης, απτές, που εξυπηρετούν τα τυπικά της εξέλιξης, της προσγείωσης, της τακτοποίησης του. Και της υπογεγραμμένης κοινωνικής του σύμβασης Παρόλο που οι άλλες, είναι στα σίγουρα πιο όμορφες.

Κι όμως. Ακόμα και σε κάποιες ιστορίες που ένας τελικά δείλιασε, ο έρωτας παραφυλάει. Με ένα αισθηματικό απόθεμα.

Οι μεγάλοι έρωτες ξανασυναντιούνται. Όπως όλοι κάποια στιγμή ξανασυναντιούνται. Βρίσκονται σε μια μελλοντική στιγμή αντιμέτωποι ο ένας μπροστά στον άλλο: «Κοίτα με… Είχαμε πει καλή αντάμωση ή το πνίξαμε;»

………….

Που σκατά πάνε και θάβονται οι έρωτες;

Δε ξέρω την συνέχεια. Και αν την ξέρει κανείς να μην μου την πει.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s