BmUwmdi

 

Στη φωτογραφία, ο Σεφέρης, ο επαγγελματικά διπλωμάτης, που γεννήθηκε αριστερόχειρας αλλά αναγκάστηκε να μάθει να γράφει με το δεξί γιατί «έτσι πρέπει» . Ο έρωτας με την Μαρώ, ακραίος, μοιραίος και σχεδόν πορνογραφικός, αφήνει ιστορία, σκανδαλίζει εκμαυλίζοντας την πνευματική αλλά αυτόδουλη Αθήνα.

Είδα βιντεάκια της Μαρώς σε μεγάλη ηλικία κι αφού έχασε τον Σεφέρη (ναι, έμειναν μαζί μέχρι τέλους, ανατρέποντας και παραβιάζοντας το κλισέ πως οι μεγάλοι έρωτες δεν μένουν μαζί), να μιλά για αυτόν και έλιωσα.

 

seferis-p_04-web

Η Μαρώ ήταν ωραία τύπισα, υπερβατική, της άρεσαν πάντα οι λογοτέχνες κι οι ακαδημαϊκοί. Γνωρίστηκαν σε ένα σπίτι και τον κάλεσε στο εξοχικό της στην Αίγινα όπου πήγαινε με τα παιδιά της. Λέει πως ήδη είχε αρχίσει να ωριμάζει μια ιδέα χωρισμού με τον άντρα της τότε, αλλά ποιος ξέρει.

 

seferi_0

Τον χώρισε. Ερωτεύτηκε τον άλλο, τον Σεφέρη και τον χώρισε. Τι τεράστια βολή και λοιδορία στον συντηρητισμό και τον δρόμο του καθήκοντος της εποχής εκείνης. Η Μαρώ σήκωσε το βάρος της ευθύνης του χωρισμού απαλλαγμένη από ενδοτισμούς κι ηθοδείκτες. Έμεινε απένταρη, με κίνδυνο να χάσει τα παιδιά. Αυτό την απειλούσε ο Λόντος, ο πρώην σύζυγος.

 

unnamed (1)

Ο Σεφέρης νιώθει υπεύθυνος. Εξαφανίζεται από αυτήν και επικρατεί σιωπή. Δεν την άντεξε όμως την πληγή που αιμοραγούσε. Βρίσκονται στη γωνιά ενός σιδηροδρομικού σταθμού. Την παρέδωσε στη καινούργια της ζωή. Ζουν έναν έρωτα θυελλώδη, γεμάτο αναταράξεις. Η ευτυχία είναι υπόθεση δύσκολη. Σταματούν, ξαναρχίζουν. Δεν ήθελαν ξένες μοίρες να κάτσουν πάνω στο σβέρκο τους. Τα γράμματα που της στέλνει με ανατριχιάζουν.

«Σ’ αγαπώ (μου επιτρέπεις;) και τίποτα δε μπορεί να σταματήσει αυτή την αγάπη εκτός από σένα, και πάλι είναι ζήτημα».

«Στο σπίτι θα σου στέλνω γράμμα κάθε βδομάδα, αλλά θα πρέπει να με βοηθάς κι εσύ. Σε κάτι θα πρέπει να απαντώ».

«Σου είπα ένα σωρό πράγματα, αλλά εκείνο που ήθελα να πω και μ’ έκανε να μουντζουρώσω τόσο χαρτί δεν το είπα: είναι σκληρή η ζωή χωρίς εσένα και άδικη…».

«Ένα πράγμα με πείραξε, με πλήγωσε βαθιά μέσα στο γράμμα σου. Πώς μπόρεσες, έπειτα από τόση αγάπη, να αισθανθείς ξαφνικά μόνη σου. Aυτό το “μόνη μου έπρεπε” είναι κάτι, πώς να το πω, που με ατιμάζει».

«Όταν αγαπά κανείς και δεν έχει τον άνθρωπο του, πρέπει να βρει τρόπο να μην ξυπνά ποτέ του…».

«Φοβούμαι μήπως συνηθίσω έτσι πάντα από μακριά να σ’ αγαπώ…».

«Είμαι πονεμένος σ’ όλες τις μεριές και στο σώμα και στο πνεύμα. Δεν μπορώ να κάνω έναν συλλογισμό στοιχειώδη χωρίς να ρθεις ξαφνικά να τον κόψεις..».

«Δεν έχω τίποτα άλλο να σου δώσω τώρα, παρά αυτές τις ανόητες λέξεις. Και πάλι, δε θα σου τις έγραφα, αν δε με παρακινούσε η ελπίδα πως κάποτε, έστω και για μια στιγμή, όταν σου κρατήσω το χέρι, δυο άνθρωποι, μέσα σ’ αυτόν τον ψόφιο κόσμο που μας τριγυρίζει, θα μπορέσουν να νιώσουν ότι ανασαίνουν επιτέλους».

«Και μαζί να ήμασταν από το πρωί ως το βράδυ, δε θα έφτανε. Θα έπρεπε να καταπιεί ο ένας τον άλλον. Κι όλα αυτά είναι υπερβολικά φρικαλέα για να μ’ αρέσουν».

«…Αν είχα χρήματα, λες. Μα αν είχα οτιδήποτε απ’ αυτά που δεν έχω, δε θα είχα εσένα. Έτσι αγαπώ όλη μου τη ζωή γιατί ήρθε ως εσένα, τέτοια που ήταν κι όχι άλλη…».

 

Scan-1

Κι ακολούθησαν ατόφια 35 χρόνια έρωτα! Αυτοί που απαλλάχτηκαν τους καλοθρεμμένους νταβαντζήδες, ξεμπούκαραν και χάλασαν τη ζαχαρένια της κοινωνίας. Δημιουργώντας ένα εξ’ αρχής περιεχόμενο στο τι είναι σωστό και τι λάθος…

Αυτές τις ιστορίες, με τις πιο ευρύχωρες προοπτικές της ευτυχίας τις αγαπώ. Όλους τους άλλους, βαριέμαι τη στατικότητα, το μαντρί και τα προσχήματα σας. Τις φανταχτερά άγουστες επιλογές σας.

Τις με το στανιό ευτυχίες σας.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s