13716089_579584632203191_1799191357688134437_n (1)

Δεδομένο ένα: Είμαι ο πιο κρυόκωλος άνθρωπος ever στις τετ α τετ σχέσεις μου με τους ανθρώπους. Δεν στέλνω μηνύματα με καρδούλες, παθαίνω γλωσσοδέτη να εκφράσω συναίσθημα και νιώθω αμήχανα αρχικά με τις αγκαλιές και τα αγγίγματα.

Δεδομένο 2: Δεν είμαι γαϊδούρα. Κάποιους ανθρώπους τους αγαπώ πολύ και βαθιά. Κυρίως όσους δοκιμάστηκαν (και είναι ψηλές οι απαιτήσεις μου) για χρόνια και έβγαλαν το πρόγραμμα ΟΥΚ που έχω για τους ανθρώπους. Μπορεί να είμαι ανέκφραστη, να μην κλαίω ή να γελώ εύκολα (ντρέπομαι και για τα δύο) αλλά αδυνατώ να τολμήσω να χάνω τις στιγμές τους. Γιατί δε θέλω να τις χάνω.

Δεδομένο 3: Συνοψίζοντας τα δύο πιο πάνω, πρέπει να υποκαταστήσω την απουσία έκφρασης συναισθήματος. Όλοι πρέπει να ξέρουμε από ποιους αγαπιόμαστε, να το ακούμε καμιά φορά, ακόμα κι αν δείχνουμε ότι δεν το έχουμε ανάγκη. Εγώ ξέρω μόνο ένα τρόπο. Να τα γράφω γιατί αν ανοίξω τέτοιες κουβέντες κατ’ ιδίαν, το πιο πιθανόν είναι ότι είτε θα αλλάξω κουβέντα είτε θα πω κάτι πολύ κυνικό από αμηχανία. Γι αυτό όταν γιορτάζει κάποιος που αγαπώ πολύ βλέπετε τα μεγάλα μηνύματα μανιφέστο.
____________

Εισαγωγή: Σήμερα έχει γενέθλια η Μαρία. Η Μαρία είναι κουμπάρα, φίλη κι αδερφή, ένας από τους ελάχιστους πιο κοντινούς μου ανθρώπους που πέρασε από 40 κύματα της ζωής μου σχεδόν 15 χρόνια όπου και να ΄σαι. Κι η ιστορία αφήνει την αξιολόγηση της. Έχουμε ζήσει έρωτες, χωρισμούς, δεκάδες ανθρώπους που πέρασαν κι έκατσαν ή έφυγαν, κι όλους τους αποχαιρετήσαμε παρέα, με βρισιές, κλάματα, ανακούφιση, αλλά ομαδικά. Ζήσαμε μεθύσια, δεκάδες ταξίδια (Βουλγαρίες, Αθήνες, Ρουμανίες, Ισπανίες κοκ) μαζί. Είναι η μόνη φάτσα που θυμάμαι να κάθεται αμετακίνητη στην άβολη καρέκλα απέναντι μου μετά το χειρουργείο όποτε άνοιγα τα μάτια μου, από το πρωί μέχρι το βράδυ , και παρόλο που μέσα στις μορφίνες δε θυμάμαι τίποτα από εκείνες τις βδομάδες, την Μαρία την θυμάμαι να βλέπει τον τοίχο, να μου βάζει τα οξυγόνα, να με ταΐζει με τα καλαμάκια και τα σωληνάκια. Να μου καλύπτει τον κώλο σε κάθε βλακεία έκανα σε αυτή τη ζωή (και δεν ήταν λίγες) χωρίς κριτική. Και έχει το ταλέντο να σου μιλά ευθέως κι αφιλτράριστα (για αυτό την χαρακτηρίζουν ως την πιο σκύλα μας), λέγοντας σου χωρίς φόβο και με πάθος, ότι έχει να σου πει και χωρίς να σου χρυσώνει το χάπι, την ίδια ώρα που δεν ασκεί μέσα της καμιά κριτική. Χωρίς κατηχητικές γνώμες. Παρόλο που είναι χειμαρρώδης κι απερίφραστη, συγχωρεί και κατανοεί πολύ περισσότερο από εμένα τους ανθρώπους και τις ιστορίες τους. Προσπερνά πολλά και είναι ο πιο πιστός φρουρός για όλους μας. Καλύπτει χωρίς πολλές ερωτήσεις τα νώτα όλων μας μια ζωή. Οικονομικά, επεμβατικά, σαν άμεση δράση. Μπορεί να την πειράζουμε «καπιτάλα» αλλά είναι η μόνη μου φίλη που όποτε με άκουσε να μιλώ με οικογένεια που έχει ανάγκη, χρηματοδοτεί με λεφτά, σχολικά τρόφιμα και χωρίς τσιγκουνιές. Που στις εκστρατείες συλλογής ειδών πρώτης ανάγκης κουβαλούσε κούτες από τις υπεραγορές σαν χαμάλης. Που πάω να της πουλήσω λαχνό εισφοράς για εράνους, κι αντί να αγοράσει έναν, δύο, αγοράζει όλο το μπλοκ. Όταν της λες είναι πολλά, απαντά «να πίνω δυο μπουκάλια βότκα στο κάτσιμο μου ξέρω». Στην οικογένεια μου την θεωρούν οικογένεια μας την Μαρία. Παρούσα σε πρωτοχρονιές, αρρώστιες, γενέθλια, γάμους, γέννες, στα καθημερινά. Τον γάμο της Μαρίας τον χάρηκα σαν να ήταν δικός μου. Με την Καϊρίνου κλαίγαμε στο αυτοκίνητο πηγαίνοντας Πρωταρά για να την παντρέψουμε. Και την πάντρεψα και τιμή μου! Η Μαρία παίζει να το παίρνει πιο προσωπικά από εμένα όταν κάποιος δεν μου φέρεται καλά. Είναι μεγάλο πλεονέκτημα στη ζωή κάποιος να έχει μια φίλη σαν την Μαρία. Που στηρίζει ότι αποφασίσεις παραπάνω κι από γονείς. Όσο πίσω και να πάω την βρίσκω εκεί. Έψαχνα φωτογραφίες να της κάνω βιντεάκι και είναι σε κάθε φάκελο που έχω στο κομπιούτερ. Στις μισές κλαίει. Το έχει εύκολο, να κλαίει να βρίζει και σε δέκα δευτερόλεπτα να χορεύει τσιφτετέλι ή να της λες μια βλακεία και ενώ τρέχει κορόμηλο, να αρχίζει να γελά. Όταν μας περιγράφει τις διαφωνίες της με κάποιον, και έχει δίκαιο, πάντα της λέμε, οκ αλλά τώρα πες μας πόσο σκυλλίσιμα του το είπες… Και γελά μόνη της. Και γελάμε και εμείς. Μα τι να της καταλογίσεις. Τι να τις κάνω στη ζωή μου τις εγκυκλίους από ψευτοευγένιες τις υποκριτικές και τις άψυχες. Προτιμώ ανθρώπους σαν την Μαρία, έντιμους, καθαρούς και κοφτερούς που δε χρειάζονται κοσμική δικαίωση ή ιλλουστρασιόν και που οι σχέσεις τους κι η αφοσίωση τους είναι ακέραιες και απόλυτες. Κι αυτές είναι οι αντίστροφες τελειότητες που εκτιμώ ιδιαιτέρως, τους ανθρώπους τους αιρετά όμορφους που σου απασφαλίζουν την ανάγκη να είσαι κάποιος άλλος και που δεν ήταν ποτέ γαϊτανάκι και φιλοτομαριά κανενός. Που μου επαναδιατύπωσαν την αξία και τον ορισμό της φιλίας. Που δε θα σε πουλήσουν ποτέ, δε θα σε κριτικάρουν ποτέ, που δε θα σε κουτσομπολέψουν ποτέ, που θα σε υπερασπιστούν στην απουσία σου, ακόμα κι αν δεν το μάθεις ποτέ, ακόμα κι αν ξέρουν ότι έχεις άδικο.

——————–

Στο δια ταύτα: Στην Μαρία που έθεσε τον πήχη της φιλίας πολύ ψηλά για εμένα, κι αυτό το λεώ με όλο το βάρος μιας αλήθειας που κουβαλά μια τέτοια δήλωση εύχομαι πραγματικά με την καρδιά μου ολόκληρη, να μαλακώσει μόνο λίγο, να αποταχθεί όσα την βάρυναν ως τώρα, να πανηγυρίσει φέτος πρωτάθλημα, να στεριώσει ευτυχίες, να ζήσει μόνο κερδισμένες μάχες, να ορίσει την ζωή που θέλει, να μη χρειαστεί να ξαναξινίσει τα μούτρα της, να γνωρίζει ανθρώπους που δε θα χρειαστεί να σηκώσει ξανά το φρύδι της, να παραμείνει πάντα αμοιβαία ερωτευμένη με τον Σπύρο μου, να μην την απογοητεύσει ποτέ γιατί όση αγάπη και πίστη του έχω, του εγγυούμαι ότι θα με βρει απέναντι του, από δω και στο εξής να την νταντεύουν γιατί αρκετά ντάντεψε τους πάντες μας που γνώρισε, να μη ζήσει την μούχλα και την ρουτίνα ποτέ, να βρεθεί εκεί που αξίζει επαγγελματικά, να μείνει αγέραστη μέσα έξω, να έχει χρόνια πολλά, υγεία, καθαρότητα μυαλού, να μην την φθείρει η ζωή ψυχικά και σε ποιότητα, να μην της έρθει καμιά αναποδιά ξανά, να μην χρειαστεί να αποχαιρετήσει ποτέ ανθρώπους που αγάπησε, να ζήσει μόνο πράγματα που να αξίζουν τον κόπο. Κι εύχομαι πάντα να ανταποκρίνομαι και να αξίζω την φιλία, την αγάπη της, την αποδοχή της στα χειρότερα μου και όσα μου έδωσε άδολα και χωρίς δεύτερες σκέψεις. Κάθε χρόνος τέτοια μέρα, να σηματοδοτείται και να ακολουθείται από ένα χρόνο ζωής καλύτερο από αυτόν που πέρασε, που θα της αποκαλύπτει κάθε χρόνο και την καλύτερη εκδοχή του εαυτού της. Να παίρνει μόνο αγάπη και πληρότητα στο εξής. Οτι της έλειψε από τα καλά απωθέματα της ζωής να το βρει.

———————–

Φέτος σαν να και δε βλέπω διάθεση για τριήμερους εορτασμούς και αγχώνομαι, όμως επειδή ακόμα έμεινε ένα χενς πίσω (η Αθήνα δεν μετρά) αναμένω να κάνουμε κι ένα ΜΓ (μετά γάμου εποχή) πάρτι ταξίδι εορτασμών, για να μη ξεχνάμε και τα έξαλλα νιάτα μας… (Σπύρο μην μουρμουράς).

————————–

Btw απολογούμαι στον κόσμο για την έλλειψη ποιότητας και κουλτούρας στην μουσική επένδυση του βίντεο, αλλά εμείς έτσι την βρίσκουμε.

https://www.facebook.com/plugins/video.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fanthi.ermogenous%2Fvideos%2F10154879929041776%2F&show_text=0&width=560

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s