13151804_222503214807691_3361250236831353516_n

 

Μάμα μου,κράμα του Βαρωσιού, της Πάφου, της Αιγύπτου, της Ικαρίας, της Λεμεσού, απόηχε της γιαγιάς μου της Νίκης, εκείνης της γιαγιάς που μάζεψε τα πουρτού της κι άφησε τον παππού μου σίξιλο στα 60 της, που δεν κόλωσε να πάει στην Αγγλία να δουλέψει, που άντεξε φυλακίσεις, αλκοολισμούς, τα πάντα και πάντα παρέμενε πανέμορφη ψυχή, που εδινε από τα λίγα της. Παιδί του παππού του Νίκου, του κοσμικού, με το δημοσιογραφικό δαιμόνιο. Μάμα μου να μου ζήσεις άλλα εκατό χρόνια. Να ησυχάσεις από τα λάθη μας, να καμαρώνεις και να συγκινούμαι για το κάθε τι μικρό που κερδίζουμε στη ζωή. Μάμα μου να μου ζήσεις για χτες, μάμα μου στήριγμα μου, είδωλο μου θαυμαστό να ευτυχίσεις. Μάμα μου να ξέρεις ότι μου έδωσες τα πιο ανεκτίμητα δώρα. Μάμα μπορεί να μοιάζω του παπά έξω, μέσα είμαι εσύ, κι αν δεν είμαι θέλω να γίνω. Μάμα μου που μας έκανες τις κόρες σου φιλόδοξες, μάγκισσες. Μάμα μου που θέλεις το καλύτερο κι είναι η προσδοκία σου η αδιαπραγμάτευτη. Που μας ήθελες να συμπορευόμαστε με ανθρώπους ισοδύναμους μας, ισάξιους, που δεν εκτίμησες ποτέ τα ξύλα τα απελέκητα. Μάμα μου που είσαι χωρίς κανένα αίσθημα ζήλιας και μας το μετάδωσες, να χαιρόμαστε και να καμαρώνουμε για τα αδέρφια μας και τις επιτυχίες τους. Μάμα μου που μεγάλωσα να σε βλέπω να δίνεις, να δίνεις, να δίνεις. Κανένας δε μπορεί ούτε στο ελάχιστο να καταλάβει σε τι σπίτι μεγάλωσα. Σε αυτό που έβαζες να πάρουν τα ρούχα μας οι ανθρώποι που δεν είχαν. Μάμα μου πανούργα που πιάνεις πουλιά στον αέρα και δεν κατάφερε κανένας να σε ξεγελάσει. Μάμα μου δεκανίκι μου, δαμόκλεια σπάθη στις απειλές μου. Μάμα μου που ποτέ δεν κατάφερες να τοποθετηθείς στα αδιάφορα κομμάτια της ιστορίας μας. Μάμα μου χειμαρρώδης, μάμα μου φωσφωρισμένη σε κάθε σημείο του βίου μου, μάμα μου ανυπόταχτη, με τις ηρωικές σου καταφάσεις και τις ηρωικές σου αρνήσεις, που σε κανένα από αυτά δεν κόμπασες. Μάμα μου με την οξύτητα σου, ακουμαντάριστη, ανεμφυάλωτη, ακαιρεόπληκτη, κορώνα της ηθικής που μας μεταμόσχευσες, ολκή μου που δεν πέρασες από πουθενά απλά σαν μια ύπαρξη. Μάμα μου με τις avant garde αποδώσεις, που κάνεις χαρακίρι τους ανίκανους, τους αφιλόδοξους, τους ανάξιους. Μάμα μου η πραγματική σου διάσταση δεν μπορεί να διατυπωθεί σε ένα κείμενο, μόνο όσοι σε ξέρουν καταλαβαίνουν. Μάμα μου που δεν ήσουν ποτέ κακώς εννοούμενη κι ας γινόμαστε σκυλλόγατα στις επεμβάσεις σου. Μάμα μου που δεν μασάς τα λόγια σου και ευχαριστώ για την γενετική σου δωρεά σε εμάς σε τούτο. Αν γράψω ποτέ βιβλίο βιογραφικό, δε θα είσαι στα footnotes ούτε κι αν το επέβαλλε ο εκδότης, θα σαι κεφάλαια ολόκληρα, ακατάργητη από την ψυχοδόμηση την δική μου. Μάμα ακράτητη, τζενεράλε, χωρίς εσσοπρέπεια, με τα ασιώπητα σώνει και ντε σου, που δεν αποτιμάσαι, ακριβή παρουσία μου, πρόζα μου να μη ξεχνώ ότι δε μεγάλωσα για να μείνω το λιγότερο στη ζωή. Μάμα μου με τα ευφυμολογήματα σου όποτε θέλεις να γίνει το δικό σου, ασκέβρωτε κορέκτορα μας, με το αλάνθαστο κριτικό σου μέτρο. Που δεν σε καθόρισαν οι κοινωνικές νευρώσεις. Μάμα μου που κουβαλάς το βάρος των λαθών μας, που ήσουν ο μεγαλύτερος οβολός των κερδισμένων μας. Μάμα μου που δεν βάζεις σιρόπια στις γνώμες σου, που ρίχνεις τις αλήθειες στην γύμνια τους, μάμα ντούρα, ξεσκέπασμα των ψεμάτων που μας περιβάλλουν, που μας ταράζεις τις ισορροπίες, που δεν έπασχες ποτέ από αβουλία, ρίχνοντας αφιλτράριστα τη θέση σου, με όλη την σκληρότητα που έχουν τα κυριολεκτικά, με όποιον μεγάλο και τρανό κι αν μιλάς. Με τις μεγάλες απαιτήσεις σου για μας που στάζουν αγάπη. Μάμα μου που ποτέ δεν είχες δυσκολοκίνητους φραγμούς, μάμα μου μανιόμαχη, με τις αισιόδοξες φιλοσοφίες σου, μια για τον κόσμο, μια για τον εαυτό σου, μια για μας, που δεν εξημερώθηκες ποτέ. Μάμα μου δεν θα σε άλλαζα με καμιά μάνα γλυκανάλατη, ημερωμένη, στεγνή οικοκυρά, ανέξαλλη, με ντελικατισμούς, ρηχή, άβουλη σε άχαρες διανομές οικογενειακής τοποθέτησης. Κι όσο οι εποχές θα επιμένουν να σε κρατούν έτσι, τόσο θα καμαρώνω και θα το εκτιμώ μεγαλώνοντας. Που δεν ήσουν υποταγμένη στο ρουν της ζωής σου. Που δε με έμαθες να κάνω κουπέπια και μουσακά, έτσι κι αλλιώς κι εσύ χάλια μαγειρεύεις. Και το προτιμώ. Μάμα που δε μεγάλωσες πριγκίπισσες αλλά μας ήθελες βασίλισες, αυτάρκεις, ηγεμονικές, κυρίαρχες, αυτοδύναμες, με εξελίξεις, με μόρφωση, με καταξίωση. Και που έκανες ξεκάθαρο ότι ό φλόκκος και η καλή τσάκκιση στο σιδέρωμα είναι αδιανόητο κριτήριο για να εξασφαλιστούν οι καλοί γαμπροί. Μάμα μου που όταν σε καλούσαν στο σχολείο να σου πουν πόσο κοντή είναι η φούστα μου και πως δε φορώ πουκάμισο, ή που η Νικολέττα έβρισε τον Φιλόλογο, δεν απολογήθηκες αλλά είπες ότι είσαι εργαζόμενη και δε μπορείς να σιδερώνεις πουκάμισα όλη μέρα, και ότι ο φιλόλογος είναι ένας κομπλεξικός και την επόμενη φορά που θα κάνει μπούλιγκ της Νικολέττας θα το στείλεις από εκεί που ήρθε κι ότι καλά του απάντησε γιατί εσύ δε μεγαλώνεις ρίφια που δεν διεκδικούν το δίκαιο τους ή σιωπούν σε όποιον τις προσβάλλει. Μάμα ξέρω ότι όταν μου λες, Άτε και με μια τύχη καλή, δεν εννοείς τον γαμπρό αποκαταστάτη που θα με κλειδώσει σε ένα σπίτι με γρανίτες, τις πιο ακριβές hoover, κρύσταλλα ποτήρια για τους ξένους, ή την νέα plasma tv, μέσα στο οποίο θα περιφέρομαι καμαρωτή με το διαμαντικό κοτρώνα που μου φόρεσε, αλλά αυτόν που θα μπορεί να σταθεί δίπλα μου χωρίς να με καθηλώσει. Μάμα αν έκαμνα παιδιά θέλω σοβαρά να είχαν το αίσθημα δικαίου του παπά μου αλλά το ταπεραμέντο το δικό σου. Ρε μάμα να μου ζήσεις, σοβαρά…. Και σκατά στα χρόνια που πέρασαν, τωρά και να πάει να είσαι ευτυχισμένη. Νομίζω είναι η σειρά σου. Ευλογήμένα τα ερχόμενα. Δικαιωμένα. Με ένα μακρύ ταξίδι του χρόνου γεμάτο λάμψη και χαρές.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s