18446864_10154446304896776_7531751376098723565_n

Στη μαμά μου, και όσες μας μεγάλωσαν χωρίς παραμύθια. Που βρήκαμε από τα περιεχόμενα, στο νωρίς του βιβλίου της ζωής μας, την συνταγογράφηση της αρμονίας μας με την πραγματικότητα.

Να βλέπω πίσω ποιοι μου φέρθηκαν καλά, κι έτσι να τους θυμάμαι.

Και που μου διασφάλισαν τον ρεαλισμό. Που μου διέσωσαν την ισορροπία. Μεταξύ του ρομάντζου και των pink κουραφέξαλων.
Που δεν επωάσαν το αυγό, της αναμονής του σώστη της ζωής μας πρίγκηπα. Κι αυτό ήταν το αναπόφευκτο κέρδος, το sine qua non, για να πατάμε τα παιδιά, στα πόδια μας. Δεν είμαι πάντα σωστή και δεν είμαι πάντα λάθος. Μα βλέπω, να είμαι ελευθερωμένη σχεδόν, χάρης σας, από ροζ βαβούρες, από την κενοδοξία και την μαστροπεία του πρίγκηπα στο άλογο που μόνο αν έρθει αυτός θα έρθουν οι διάπλατες υποσχέσεις της ζωής μας.

Και μάθαμε τις αποφάσεις ενικού αριθμού. Χάρη σου έχουμε το αβαντάζ της αίσθησης των περιστάσεων.

Και δεν εξέλιξες να γίνουμε ένας κυνικός κλώνος σου, αλλά ένας καυστικός κλώνος σου.

Δεν ξέρω αν μου κατάργησε αυτό, το ρομάντζο στο μέσα μου, ή, με θεράπευσε από αυτό.

Σας αφιερώνω το πιο κάτω ποιήμα της Κικής Δημουλα.

Aνθή.
………………………………………………………………………………

Έτσι, χωρίς ποτέ να μου διαβάσεις παραμύθια
όπως χωρίς σε μεγαλώσανε και σένα
σπαρτιάτικα,
ενώ καλοπερνούν τα ψέματα
και ψέμα ότι τρέφονται με μέλανα ζωμό.
Τρέφονται με τις ανάγκες μας
ανώτερες κι από βασιλικό πολτό.

Σε νυχτωμένο δάσος σε άφησε ο ποιός
και συ δεν ρώτησες ποτέ κανένα παραμύθι
πώς να διαφύγεις και από που.
Και μόνο φόβοι δίνανε στους φόβους σου κουράγιο.
Εκεί, αμετακίνητη να μένεις
στου ανέμου τα μουγκρίσματα
τη νύχτα όσο ξέσκιζε, των δέντρων τα κλαδιά,
τα ώτα και τα χρόνια.

Έτσι ακριβώς μεγάλωσες και μένα
σπαρτιάτικα
με νυχτωμένου δάσους τον μέλανα ζωμό.
Δε μ΄έστειλες ποτέ σε παραμύθι
να διαφύγω από που.

Κι εγώ όπως εσύ, ποτέ δε διανοήθηκα
σπιτάκι φωτισμένο στο βάθος να διακρίνω
ποτέ δεν μπήκα στης Χιονάτης τη δανεική οδό
δε χώθηκα ποτέ σε ξένη σούπα
να κοιμηθώ
ούτε ξεπαγιασμένη καταβρόχθισα
μικρόσωμο κρεβάτι με νάνους σκεπασμένο
για να κρατιέται ζεστουλό.

Μάνα, λες να είναι
κληρονομική η πραγματικότης;

Κ.Δ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s