west-east

Κάθομαι στο παγκάκι έξω από το μάθημα ολυμπιακής της κόρης της αδερφής μου και μόλις κάθησε δίπλα μου μια νεαρή μαμά και μου ζήτησε ευγενικά τσιγάρο στα αγγλικά. Συστηθήκαμε και την ρώτησα από που είναι. Συρία. Τη ρώτησα για το πως ήρθε, ποιους άφησε πίσω.

Αυτή ήταν “ριψασπις”. Οι βομβαρδισμοί πάνω από το κεφάλι της δεν ήταν πια αστείο.Ταξίδεψε με τον άντρα και την κόρη της με το αυτοκίνητο από τη Δαμασκό στην Βυρητό οδικώς για περίπου 2.30 ώρες κι απο εκεί με αεροπλάνο.Ήταν σχετικά τυχεροί έφυγαν νωρίς και με αποσκευές. Κλαίει όμως, μου λέει της λείπει το σπίτι της και πως πονά που δε θα ξαναπάει.Οι γονείς της έμειναν εκεί. Αρνούνται να αφήσουν το σπίτι τους κι ας πεθάνουν εκεί. Οι άλλοι της συγγενείς έφυγαν σε βάρκες και με ποδαρόδρομους ταξιδεύουν στο άγνωστο απ’όσο μαθαίνει. Μου λέει όσοι μείνουν αποφάσισαν ουσιαστικά την αυτοκτονία. Ξέρει για το προσφυγικό του 74 της Κύπρου. Μου λέει εδώ στη Λεμεσό πήρε αγάπη και κλίμα συμπαράστασης για τους πρόσφυγες και όποτε το σκέφτεται της έρχονται δάκρυα. Τουλάχιστον δεν έπεσε στους λάθος ανθρώπους. Για μια στιγμή ένιωσα αγάπη και περήφανη για αυτούς που συνάντησε. Εγώ ξέρω και μερικούς απ’τους άλλους.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s