aylan

Όταν έπεφταν πρόσφυγες στα νερά των θαλασσών, δεν βούτηξε κανείς από αυτούς να τους αρπάξει. Θρησκευόμενοι που λοιδορούν στο ίδιο τους το “πνευματικό” είναι. Η πεισματικά επίμονη ψευδαίσθηση για τεθλασμένες θρησκείες αγάπης, βρίσκει τοίχο και δεκάδες αντιποιήματα και “αλλά” μπροστά στον ξένο. Δεν είναι αυτά faux δοξασίες τώρα ας πούμε. Βουτάνε οι πιστοί να αρπάξουν έναν χρυσό σταυρό, να είναι ευλογημένοι για τη χρονιά και να στεφθούν άξιοι Χριστιανοί. Σφραγίζουν την καλή τους θρησκεία βουτώντας στις θάλασσες. Τις ίδιες θάλασσες που μέσα τους πέθαναν άνθρωποι και κανείς δε βούτηξε να τους σώσει. Ποιος να τους πει ότι αυτά τα νερά της Μεσογείου που μέσα τους πνίγηκαν και ξεβράστηκαν πρόσφυγες, παιδιά, δε μπορούν να τους αγιάσουν.

Την ίδια ώρα που αυτοί οι ίδιοι περίπου που βουτάνε, ταυτίζουν με τον κακό, όλους τους μουσουλμάνους γενικευμένα και σαλαμοποιημένα . Και που θεωρούν πως οι ίδιοι διαφέρουν, επειδή τους “Άλλους” η θρησκεία τους έχει ακρότητες (εμείς όπως βλέπετε πάσχουμε από μη μαλάκυνση σε αυτή τη θρησκεία). Και πάλι ερχόμενοι μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς, εκπληρώνουν τα ηθικά τους καθήκοντα στον αρχεπίσκοπο και τον παπά της ενορίας τους. Αλλά όταν ξαναέρθει η ώρα να μαζέψουν πρόσφυγες αντί σταυρούς από τα νερά, θα τους αφήσουν ξανά αν χρειαστει να τους ξεβράσει η θάλασσα! Όσο μεγαλώνω καταλαβαίνω τη γελοιότητα κάτι τέτοιων εικόνων σαν αυτές που είδα σήμερα πχ στην τηλεόραση και στα βιντεάκια του διαδικτύου. Πλέον όμως αποκωδικοποιώ και συλλαμβάνω ξεκάθαρα την αναπαραγωγή απέχθειας των, αβάσταχτης ελαφρότητας μοστράτων και φρουφρού χριστιανών, απέναντι στην πραγματική ζωή. Τον δυισμο μεταξύ της ευλάβιας στα ευαγγέλια και της αποσύνθεσης όσων ευλαβούνται, την στιγμή που έρχεται η ώρα για την ουσία και την πράξη. Ας βουτάνε να αρπάζουν σύμβολα της κατεστημένης βεβαιότητας τους, που είναι και ένα πολύ καλό άλλοθι στη συνείδηση τους, μα θα έδινα ένα χρόνο από τη ζωή μου, την ώρα που βουτάνε για τον σταυρό, να δουν μπροστά τους στον βυθό τον μικρό Άϊλαν πνιγμένο, και να τους στοιχειώσει. Προσωπικά σήμερα το να βλέπω την εικόνα της όψιμης προθυμίας να βουτάνε να αρπάξουν ένα σταυρό στα παγωμένα νερά, και να συνειδητοποιώ την απροθυμία να βγάλουμε ανθρώπους(!) από τη θάλασσα και να τους δώσουμε ένα στρέμμα γης, με βεβαιώνει ότι είμαστε μόνο για θρησκευτικά show με έντονη την οσμή της βαθειάς και πανηλίθιας ανθρώπινης και συνειδησιακής μας αχρωματοψίας. Σώσων ημάς από τους παλαβούς.

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s