undefined

Σαν προανάγνωσμα του χρόνου που αρχίζει, πρέπει να κάνω τις παραδοχές μου για τον χρόνο που έφυγε, για να τον χρησιμοποιήσω σαν ένα είδος προμαχώνα για όσα θα ακολουθήσουν. Το 2016 ήταν το follow up του κακού λύκου της ζωής μου, του 2015. Και ήταν χρονιά ανάρρωσης. Έπρεπε να ήταν κι ανασύνταξης κατά την οποία θα έριχνα στη μάχη τον αποθεωτικό εαυτό, να έχω να διηγηθώ σήμερα πράγματα παθιασμένα και μνημειακά, να γράφω σήμερα για προσπάθειες σε στόχους άκρως πορωτικούς, και να σας λέω τώρα ψιλοπερήφανη,  για μια χρονιά που την έζησα χωρίς αντίλαλους από το 2015.  Δεν ήταν όμως έτσι. Υπήρξα άφαντη και αταξίδευτη. Το κοντέρ των χιλιομέτρων δεν έγραψε τίποτα.

14708365_1805236723093690_3763497261819591268_n

Κι επειδή ούτε την τελευταία του μέρα ξύπνησα με το σύνδρομο της δικαίωσης, θα μιλήσω και θα αποχαιρετήσω τώρα, πριν να σωπάσω για πάντα. Το 2016 το περίμενα εώς την ύστατη του να μιλήσει, να μου πει τι είχε να μου πει με τον αμετάφραστο τρόπο που μου φερόταν. Και επειδή παρέμεινε σιωπηλό ως το «Πάει ο παλιός ο χρόνος», τώρα θα πρέπει να σωπάσει και να προσπεράσει για πάντα. Όμως θα γράψω για εμένα μέσα σε αυτό. Για μένα που είχα μια τέτοια υποταγή στους κανόνες της κοσμιότητας, για εμένα που λειτούργησα μέσα σε απόλυτα ελεγχόμενους και ρομποτικούς ρυθμούς, τέτοιους που ο χρόνος αυτός απλά με προσπέρασε με μια ρεπλίκα ζωής, αδικώντας την ουσία.  Και αυτό ας το παραδεχτώ ως την πιο χαρωπή έκφραση μιας δυσάρεστης αλήθειας.

15094369_1824404974510198_1370043163310648649_n

Αυτό που (περι)γράφω δεν είναι καταστροφικό, όμως επειδή δε θέλω να με νταχντιριντίζω για το πόσο υπέροχη ήμουν αυτή την χρονιά, πρέπει να πω με την δόση παραδοχής που χρειάζονται οι απολογισμοί, ότι δεν ήμουν η κυρίαρχη του παιχνιδιού. Δεν θα πω επίσης ούτε ότι το ‘16 ήταν εξίσου κακό με το ‘15, ήταν όμως ράπισμα για μένα. Και αυτό το λέω γιατί δε μπορώ τις κατάντιες των συμμετρικών ζωών. Δε γουστάρω τον χρόνο που φεύγει αθόρυβος και μένει πίσω χωρίς να έχει κάτι ιδιαίτερο αφήσει. Θα ήθελα σήμερα να είχα γράψει άλλα. Έντονα. Να πω έζησα κι έχω να σας διηγηθώ απόψε και τα σκατά που έφαγα. Επειδή για εμένα έχει μια ποιητική να εξιστορείς και τις αδυναμίες σου, την αστοχία σου, τις τυρρανίες σου, τις ατυπίες σου, τις αναζητήσεις σου, την απαξίωση σου που έδειξες σε όσους έχουν απουσία οράματος, να έχεις να πεις για τους απρογραμμάτιστους μορφασμούς που σου βγήκαν στη θέα ανθρώπων που ζουν σε σώματα κοιμισμένων ειδώλων μιας αστικής ηθικής που εσένα σε κάνει να πλήττεις, και να είχα να πω όλα αυτά που θα χαρακτήριζαν έναν άνθρωπο που κυλά στο αίμα του ζωή. Κι επειδή είναι ακόμα πιο λυρικό όταν το λες με μπάσο κι όχι σιγομουρμουρίζοντας. Σήμερα όμως σιγομουρμουρίζω.

917034399fe58cb33b864d711396f94d

Κι επειδή τέτοια είμαι κανονικά στην πραγματικότητα, η παύση ζωής 2015-16 και η άχρωμη στάση η δική μου μέσα σε αυτό, με εκνευρίζει αφόρητα τώρα. Επειδή ως άνθρωπος δε νιώθω ασφαλής στην προβλεψιμότητα και στις μονομανίες που έχει ο κάθε φουκαράς που ζει με τη σαφή υποχρέωση του. Δεν είμαι δεισιδαιμονική, ούτε απαξιωτική. Ξέρω πως κάποιοι άνθρωποι πεθαίνουν ευχαριστημένοι σε δουλειές, σε γάμους και σε ζωές τυπικών προσόντων. Όταν όμως κάνεις το ξήλωμα των στερεοτύπων, όσο χαοτικό και αν είναι πριν το κάνεις, όταν έρθει η ώρα και κάνεις τη ρήξη και απαλλαχτείς από τις ηθογραφίες, όταν πεις στους άλλους ότι αυτοί είναι οι πνευματικά νωθροί και πατάς πόδι στο ότι εσύ είσαι που βλέπεις το σωστό όνειρο, όταν αποδομήσεις τη σημαντικότητα της στέρεα συγυρισμένης ενότητας σου με τις αντιλήψεις των άλλων, θα δεις πόσο μαγικό και ανακουφιστικό είναι όταν διαχυθεί το συμπιεσμένο. Κι εσύ είσαι ζωντανός, αυθεντικός και ειλικρινής.

14732348_1803407866609909_5900298545342608911_n

Αυτό θα ήθελα να είχα κάνει κι εγώ, όμως ας μου πιστώσω ότι χρειαζόμουν έναν ενδιάμεσο χρόνο (ας δώσω αυτό τον ορισμό στο 2016, «Ενδιάμεσος χρόνος», προσανατολισμένος να βάλει σε τάξη και το χάος που του παραδόθηκε). Στο βιογραφικό του ’16 θα γραφτεί ότι έχει απέναντί του ένα διαλυμένο τοπίο. Κι ίσως, να πρέπει να μην θυμώνω αλλά να τον δεχτώ ως αόριστο, συγκρατημένο, αδιασάφητο. Ή αν του έδινα μια πιο αισιόδοξη μετάφραση θα τον δεχόμουνα ως ενδεχομένως μια φύτρα άλλων καλών που θα έρθουν αργότερα. Κι ότι αυτές ήταν η δεξιότητες του. Να προετοιμάζει. Κι ότι αυτός ήταν ο ρόλος του. Να ήταν απαλλαγμένος από τις υπερβολές του ενθουσιασμού για να μη βαθύνει τον λάκκο με άλλους εξτρεμισμούς. Κι ότι ίσως να είναι αυτό ένας  δίκαιος και απόλυτος καταμερισμός ζωής. Και να πρέπει να εκτιμάται εξίσου.

15327344_1832721640345198_8148337008014192290_n

Μου έχουν λείψει ωστόσο τα θορυβώδικα. Η ορμή να θέλω να ξεσκίσω τη ζωή και να με καίει να θέλω να αναπτύσσομαι χωρίς τέλος και χωρίς να γίνομαι ένας δουλικός μιμητής που ζει  με προκατασκευασμένα, προεγκριμένα και νομοτελειακά δόγματα και που έχει ήδη πεθάνει δυστυχισμένος χωρίς να το έχει πάρει χαμπάρι. Σαν αυτούς που έχουν το θλιβερό προνόμιο να νομίζουν πως ζουν μια χαρά έτσι.

akami

Εγώ θέλω τον κανονικό εαυτό μου πριν την κατάψυξη του 2016. Θέλω και καινούργιους φίλους που πλουτίζουν τη ζωή μου, και καινούργια στέκια και καινούργιες εμπειρίες κι όσα θα με θησαυρίσουν. Ξέρω πως αυτό δεν εγγυάται ασταμάτητη ευτυχία. Αντίθετα είναι ένας high risk τρόπος ζωής. Μα το ξέρω πως δε μπορείς και να ζεις χωρίς να τραυματιστείς.  Θέλω η ζωή να είναι στη διάθεση μου. Και για αυτό θέλω το 2017 να μπει με τα νταούλια, τερματίζοντας τον κύκλο των χαμένων υποσχέσεων στον εαυτό μου. Να γίνει έκθεμα, να είναι χρόνος περιούσιος, χωρίς να υπακούει, χωρίς να χαλκεύει, χωρίς να κομπάζει, χωρίς να είναι άοσμος χρόνος.

atakes-neo-etos-590-1

Ξέρω όμως πως δεν υπάρχουν  φλυτζάνια του καφέ. Και πως ότι και να πω, ότι και να περιμένω δεν έρχεται με όρκους, ούτε με συναινέσεις. Όμως η ζωή κινείται από εμάς. Και ορίζεται από το προσωπικό μας απεταξάμην από την εθελοδουλία που πέφτουμε.

kjkj

Και νομίζω ήρθε η ώρα να πω δημόσια, για να υποχρεωθώ να το ακολουθήσω, πως ακόμα και αν χρειαστεί να ξαναμάθω το ποδήλατο της ζωής (ελπίζω να ισχύει πως είναι ένα από τα δύο πράγματα που δε ξεχνιέται) πως το 2017 δε θα το αφήσω στο απυρόβλητο. Και ότι θα λάβω θέση να δεχτώ όλες τις μεταλλάξεις μου που με τρόμαξαν, ως την συναισθηματική μου ενηλικίωση. Κι ότι πρέπει να αναμετρηθώ με εμένα και να μου θυμίσω ανθρώπινη ιστορία. Πως οι μεγάλες σιωπές πρέπει να γεννάνε αντάρτες. Κι ότι ακόμα κι αν είναι η κακόηχη ρεβανσίστικη εκδοχή όπως το λέω, το 2016 που ήρθε αντιμέτωπο με τον απογοητευμένο εαυτό μου και είχε υψηλά ποσοστά αδιευκρίνιστης πρόθεσης και κατάλοιπα κάποιου είδους προϊστορίας (κι αυτό ήταν σχεδόν τιμωρητικό) θα πρέπει επιτέλους και αποφασιστικά να αποκατασταθεί.

tumblr_mt7v47eh4l1s8uefyo1_500

Δε θέλω να ψάξω τα συρτάρια του για να ξορκίσω τον χρόνο που πέρασε. Είχα αποφασίσει καιρό τώρα και τα έκλεισα και σε αυτό παρέμεινα συνεπής. Και θα κρατήσω τα καλά που κληρονόμησα. Ότι κατέληξα στα πράγματα που μου αρέσουν και έχω συγκεκριμένα γούστα και πως έμαθα να λέω όχι σε όσα ψιλοβαριέμαι. Ότι έμαθα να γράφω και να εκφράζομαι χωρίς να φιλοτεχνώ. Ότι έμαθα πως, αν πληγωθείς, αν απογοητευτείς, μάζεψε τους φίλους σου και ξεπεράστε το. Ότι οι φίλοι που επιβίωσαν στον κύκλο σου αν ήξερες κι έκανες καλά ξεκαθαρίσματα ως τώρα στη ζωή σου, ξέρουν και ακούνε, ξέρουν το ύφος της ειλικρίνειας που θα σου απαντήσουν, ξέρουν πότε να σωπάσουν, ξέρουν πότε να σε πάρουν τηλέφωνο, ξέρουν να σε περιλαμβάνουν σαν κομμάτι δικό τους και στις δικές τους γεμάτες ζωές, ξέρουν πότε να μην κρίνουν ότι χάθηκες, ξέρουν να στηρίζουν κάθε κύκλο που ανοίγεις ή κλείνεις, ξέρουν πώς να σκουπίσουν κάθε αγάπη και κάθε μέρος σου που ήταν μες τα αίματα, ξέρουν πότε να μην αναφέρουν όσα επέλεξες να ζουν ψιθυριστά.

150261_478666225502644_1038431523_n-copy

Έμαθα να δρω άμεσα σε ότι έχω να αντιμετωπίσω, με έναν περίεργο τρόπο που παράλληλα έμαθα και να κάνω πιο μετρημένες κινήσεις και να αντιμετωπίζω ψύχραιμα όσα φτάνουν και έμαθα πόσο αποτελεσματικό είναι αυτό. Έμαθα το ευχαριστώ και το συγγνώμη. Έμαθα ότι όλοι έχουμε ρόλο και θέση στην κοινωνία. Και ότι όλοι οι άνθρωποι που γνωρίζουμε έχουν τη δική τους ιστορία. Και ότι επίσης δεν πρέπει να κρίνονται για την αδράνεια τους η οποία αποδίδεται σε καταθλίψεις κι αδιέξοδα, αλλά να τους δίνουμε χέρι να τους τραβήξει έξω κι ίσως έτσι πατήσουν στα πόδια τους.

12745534_974385855930676_1859523639097682835_n

Έμαθα πως πρέπει να κόψω τις θεωρίες και τις φιλοσοφίες για την κοινωνία κι ότι για να γίνουν κάποια πράγματα καλύτερα, θέλει ξενύχτι, θέλει δουλειά, θέλει χαμένα σαββατοκύριακα, θέλει να μελετάς την μια ώρα και την άλλη να κάνεις χαμαλίκι, και να αφιερώνεις πολύ λίγο χρόνο στον καναπέ και στις ωραίες μεγάλες σου σκέψεις. Μέσα σε όλα αυτά έμαθα πως δεν πρέπει να μιζεριάζεις, ούτε να πέφτεις κι εσύ αν θες να γίνεσαι πρότυπο. Κι έμαθα πως το κραγιόν πρέπει να παραμένει κόκκινο ακόμα κι όταν κουβαλάς κιβώτια τρόφιμα. Και πως όσο κουρασμένος κι αν είσαι οφείλεις ένα ποτήρι κρασί στον εαυτό σου ένα σαββατοκύριακο του μήνα. Και λίγο φλερτ (καλά αυτό θα μου το θυμίσω καλύτερα φέτος).

gkjgu

Για αυτό, το λοιπόν, θυμίζω στον εαυτό μου ότι δεν αρκέστηκα σε ότι ζήσαμε και τέλος, θέλησα να γράψω καινούργια μίλια στη ζωή μου. Κι ότι αρκετά με το pause. Ο χρόνος φέρνει περιθώρια που στενεύουν και άλλα που ανοίγονται. Και θα επενδύσω σαν παπατρέχας και στα δύο. Χωρίς να ψηλαφίζω άλλο τη ζωή από πάνω πάνω. Καμιά κακομοιριά, καμιά άλλη κολλώδης ζωή, καμία δέσμευση από την νομοτέλεια, κανένα μούλιασμα, καμία καλογερίστικη εμμονή, καμία άλλη επινόηση εικόνων, και όχι άλλοι έρωτες μπακάλικου! Όσα έγιναν πρέπει να χαρακτηριστούν από τη γαλήνια άποψη του ότι έχουν πάρει ανεπίστρεπτη πορεία.

tumblr_nssjlfrtky1r2f908o1_500-copy

Η ζωή πρέπει να πάλλεται, να είναι κατεργάρικη και να μην περιορίζεται σε ένα τακτικό κλουβί. Το ταξίδι μπορεί να μην πάει εκεί που προορίζεται ούτε πρέπει όμως να είναι ξενέρωτο και θρεμμένο με όσιες και εγκιβωτισμένες αξίες. Το 2016 κράτησε το λογικό του και δεν το κατηγορώ, όμως πριν του κουνήσω το μαντήλι, οι τελευταίες του αράδες θα παραδοθούν ελάχιστα φορτωμένες στο 2017. Εδώ ο χρόνος κυλά. Τικ τακ και για τις λέξεις που δε θα έρθουν ποτέ. Τικ τακ και για τα πράγματα που λήγουν αλλά ο χρόνος συνεχίζει. Κι αν έφαγες τα μούτρα σου, τώρα φτιάξ΄τα ομορφότερα. Και βγάλε κερδισμένη τη μνήμη των βιωμάτων.

1

ΥΓ: Και μόνο που τα έγραψα, είναι σαν να ξανάβαλα τα ρούχα στη ντουλάπα μετά από ένα μεγάλο ταξίδι!

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΝΕΕ ΧΡΟΝΕ!

 

index

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s