Κορίτσι πράμα

13516434_10153600235556776_1765374759792119323_n.jpg

Χθες πήγα στην αποφοίτηση της Βερόνικας από την προδημημοτική, όπου συμμετείχε σε ένα θεατράκι. Δυστυχώς δεν την ρώτησα πριν, τι θα παίξει, τι αφορούσε το έργο, αν ξέρει τους διαλόγους της, ούσα επαναπαυμένη στην λογική πως τα σχολεία έχουν αλλάξει πολύ από την -προ δυόμιση δεκαετιών- εποχή μου και πως τα θεατρικά έργα έχουν σύγχρονη οσμή.

Δεν έχω θυμό για αυτό που παρακολούθησα. Ένιωσα όμως απογοήτευση για αυτούς που το επέλεξαν.
Η Βερόνικα εμφανίστηκε στη σκηνή με σφουγγαρίστρα, κουβά, ξεσκονόπανο, μαντήλι στο κεφάλι και ποδιά, να έχει τον ρόλο της συζύγου-μητέρας-οικοκυράς (δουλάρας) που, εννοείται δε δούλευε, αλλά περίμενε καθαρίζοντας τον πάτερ φαμίλια και τον υιό της να επιστρέψουν από δουλειά και σχολείο αντίστοιχα.

Οι δύο άρρεν της οικογένειας, επιστρέφοντας, έβγαλαν τις μπλούζες και τα παπούτσια, τα πέταξαν στο πάτωμα (θα τα μαζέψει η σύζυγος -γυναίκα- με την προικοδοτημένη υποχρέωση της), κάθισαν με τα πόδια απλωμένα στο τραπέζι σαν πασάδες και περίμεναν να τους σερβίρει η υπεύθυνη για αυτό, Βερόνικα.

Παράλληλα, έτρεχαν άλλες δύο σκηνές με οικογένειες στην εξέδρα. ΣΕ ΟΛΕΣ, οι γυναίκες περίμεναν στωικά τους άντρες να επιστρέψουν…καθαρίζοντας.

Στη μια πράξη, η γυναίκα, δεν ήταν εντελώς άβουλη(!) αντίθετα, είχε τον ρόλο ιδιοτροπης σκύλας που θύμωσε στους άντρες που της πάτησαν τα σφουγγαρισμένα της. Αυτή η (πολύ ακραία για τα ψεκασμένα σεξισμό μυαλά μας) θηλυκή επανάσταση ωστόσο, έπρεπε (απο)φασιστικά να αποκατασταθεί κι έτσι οι άντρες βεβαίως και πάτησαν μέσα, γιατί επέστρεψαν κουρασμένοι, δεν επιτρέπεται να περιμένουν, και δε θα πάθαινε και κάτι να ξανασφουγγαρίσει, εξάλλου αυτή ήταν η μόνη της δουλειά.

Και σ’αυτή τη σκηνή εννοείται πως τους σερβιρίστηκε το φαγητό ζεστό κι αχνιστό, ως μια άνευ αμφισβήτησης νόρμα.

Στην τρίτη σκηνή, η σύζυγος είχε μια πιο ανάλαφρη προσωπικότητα (οι άντρες βέβαια με ακλόνητη συνέπεια ήρθαν στο σπίτι με τα κοστούμια καριέρας και τους χαρτοφύλακες, βλέπετε ο άντρας μπορεί να έχει μια διευθυντική θέση αλλά για όνομα του φαλλικού θεού, ποτέ τέτοιος ρόλος σε κορίτσι). Η γυναίκα –συμμαθήτρια της Βερόνικας- σέρφαρε στο Facebook και τους ζητούσε να περιμένουν να τελειώσει τα Like της (προτού τους σερβίρει). Μια γυναίκα μπορεί να έχει μια ανάλαφρη χαζή προσωπικότητα, αυτό γίνεται μια χαρά, τι θέλετε άλλο..

Και στις τρείς σκηνές ο άντρας είναι πρώτος μάγκας κι η γυναίκα μια εώς και άβουλη, υπεύθυνη για το σπίτι χωρίς παραπάνω αξιώσεις και προοπτικές. Που βέβαια δεν περνά ο τελικός λόγος από αυτήν.
Ένα έργο νηπιαγωγείου που δίνει το φιλί της ζωής σε μια, τελικά όχι και τόσο παραπαίουσα φόρμα πατριαρχίας που συντηρεί το κοινωνικό κώμα. Τι κι αν έχουμε 2016.

Και που αντί τα σύγχρονα σχολεία να είναι πρώτοι που αναδεικνύουν με απαξίωση αυτές τις κατανομές ρόλων στα φύλα και που να φέρνουν τον ρεφορμισμό, αντίθετα, με μια απογοητευτική επικοινωνιακή νηνεμία, συντηρούν μια κουλτούρα παρεμπόδισης της εξέλιξης και της ανάδειξης της –αυτονόητης ως θα έπρεπε να είναι- ισότητας των κοριτσιών.

Η αναπαραγωγή των ρόλων που δίνονται στα φύλα, φαίνεται πως πρέπει να ξεκινά από την προσχολική ηλικία για να το εμπεδώσουν και να το εντάξουν καλά (όπως όλα τα παραδοσιακά στερεότυπα) μπας και τολμήσει και φυσήξει αέρας αποδόμησης και διαμορφωθούν σε γυναίκες με μυαλό, στόχους, καριέρα, δυναμική.

Δεν ήταν ούτε μομφή ούτε χιουμοριστική αναπαράσταση της πραγματικότητας (ας μην το επικαλεστούν αυτό) αλλά μεταμόσχευση μιας χωρίς μάσκες νοοτροπίας που δεν αποριζώνει, ούτε απορρίπτει, ούτε αντικρούει τις δομές της φαλλοκρατορίας.

Δε ξέρω ποιο μου φάνηκε πιο θλιβερό. Το γεγονός ότι ακόμα κι οι νεαρές και σύγχρονες παιδαγωγοί στήνουν εξέδρες στην αναπαραγωγή των εκνευριστικών αυτών ρόλων, δομώντας αβίαστα νόρμες κανονικότητας σε αυτούς; Ή, το ότι το κοινό του κατάμεστου μεγάλου δημοτικού θεάτρου από γονείς και συγγενείς των παιδιών ξεσπούσαν όντως σε γέλια με την καρδιά τους την ώρα που έβλεπαν τα βλαστάρια τους να αναπαράγουν αυτό το έκτρωμα δομών ζωής και κατηγοριοποίησης των δύο φύλων επί σκηνής, με τους κατάλληλους βέβαια διαλόγους;

Από χτες σκέφτομαι συνέχεια πόσο βαθιά τελικά είναι χειροτονημένοι οι ρόλοι, μιας υποκριτικής εποχής ισότητας των φύλων. Πως κλωνοποιούμε σαν συνεπείς μεσαιωνίτες, ρόλους ισχύος και ρόλους υποταγής, με μια κατανομή στα φύλα που δεν έπρεπε να στοιχειώνει ακόμα με γερασμένα φαντάσματα στερεοτύπων, τις ζωές της νέας γενιάς ανθρώπων. Ειδικά μετά από τους άπειρους στο χρόνο αγώνες των γυναικών να διεκδικήσουν το αυτονόητο και που υπέθετες πως έθεσαν άλλα κοινωνικά βαρίδια. Αγώνες τους οποίους τα σχολεία φαίνονται να μην νιώθουν σεβασμό ή θαυμάσει ακόμα. Κι όλα αυτά, από παιδαγωγούς γυναίκες(!) σύγχρονες, με καριέρα και καταξίωση.

Τα νέα σχολεία έπρεπε να ταρακουνούν συθέμελα και να αποδομούν ολοσχερώς, τα παρωχημένα στερεότυπα, ως αποστεωμένα κατάλοιπα μουχλιασμένων εποχών. Να κοιτούν στα μάτια τα παιδιά, μιλώντας τους φυσικά και εξηγημένα πως αυτές οι αναχρονιστικές κατανομές ρόλων έχουν σκουριάσει και τις απαρνιόμαστε. Κι έχουν αποπεμφθεί πανηγυρικά. Και οι παιδαγωγοί να καταρρίπτουν την εικόνα της υποταγμένης οικοκυράς γυναίκας και του άντρα καριερίστα αφέντη, στα εύπλαστα μυαλά των καινούργιων παιδιών.

Αυτά τα ψευτοδιλήμματα έπρεπε να είχαν από χρόνια απαντηθεί και να έχουν τερματίσει τον κύκλο των βαλσαμωμένων μέσα σε χρονοντούλαπα μυαλών.

Δε μου άρεσε που είδα ένα έργο που το έχει δει η πρό-προγιαγιά μου.

https://www.youtube.com/watch?v=oL8QbJaU-2w (ταιριάζει απόλυτα)

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s