Bye bye 2015

2015-12-31 11.52.47

Αυτή τη χρονιά δε νιώθω ανυπομονησία. Εξάλλου δεν θεώρησα ποτέ ότι το τέλος του χρόνου όπως και τα γεννέθλια, σηματοδοτούνται σαν ένα ξεχωριστό ορόσημο, στο οποίο θα πρέπει να τοποθετήσω τον εαυτό μου, κάνοντας τον απολογισμό μου, χωρίς άλλους. Με πιάνει ωστόσο μια σχεδόν μελαγχολική διάθεση και εκεί αναγκάζομαι να κάνω την αναδρομή μου, σε ό,τι πέτυχα, σε ό,τι ακόμα ονειρεύομαι, σε ό,τι αγαπώ και το έχω, σε ό,τι αγαπώ μα το ψάχνω, σε ό,τι βγήκε η αυτοψία πως δε θα ‘χω, σε ό,τι παλεύω να πετύχω. Καταμετρώ τι κάνω, τι θέλω να κάνω, πώς φέρθηκα, πώς μου φέρθηκαν, αν βγήκαν αλήθεια τα όνειρα που έκανα. Αν το καλοδείς, δεν κρύβει μέσα του αυτό τη γιορτή, αλλά τη ζωή.
Και σε αυτή την λήξασα του χρόνου, με «βρήκα» να προχωράω παρακάτω, να είμαι μόνη μου χθες βράδυ στο αυτοκίνητο να γελάω και να κλαίω με εναλλαγές, να λέω είμαι γερή κι έχω ανθρώπους να με αγαπάνε, όλα τα υπόλοιπα θα έρθουν, ή, δεν θα έρθουν. Το μόνο σίγουρο συμπέρασμα…you got to make it on your own. Δεν είμαι ένα delicate κοριτσακι και πρέπει εγώ να διευθετήσω να μην επαναπροκυψουν όσα κακά είχε αυτός ο χρόνος.

Αυτή η σχεδόν ανασκόπηση έβαλε το 2015 σε μια από τις άσχημες μου χρονιές. Έχω χάσει πολλά που αγαπώ, έχω κάνει ανώφελους σκληρούς συμβιβασμούς που με πήραν πίσω ή με κράτησαν παραπάνω από όσο έπρεπε σε ύφεση. Αβλαβείς επιλογές που δε μου ταιριάζουν. Και ‘κατσα πολύ σε καταραμένες σιωπές που ακολουθούν κάποιο τέλος. Όμως για λίγο στέκομαι στα καλά της διαθήκης του. Πέρυσι τέτοιες μέρες συνειδητοποίησα πόσο δίπλα μου τάχθηκε η μάνα μου. Σε αυτή τη στάση παρέμεινε ως τώρα. Το ίδιο κι ο πατέρας μου. Κι αυτό είναι η ουσιαστικότερη καταγραφή. Νιώθω πως ήταν η χρονιά που τους ένιωσα κοντά μου όσο ποτέ. Με πιστεύουν, μου στέκονται, πιστεύουν στα όνειρα μου και εμπιστεύονται όσα απαρνιέμαι. Το πόσο δοτική είναι η οικογένεια μου είναι κάτι για το οποίο νιώθω ανατριχιαστικά περήφανη. Και για αυτό και μόνο άξιζε όλο το 2015. Μακάρι όλα τα «παιδιά» να νιώθουν τόσο κοντά τους γονείς τους στις αποτυχίες, στον κλονισμό της υγείας, στις ερωτικές τους απογοητεύσεις, στις απώλειες και στους στόχους. Αθόρυβα, διακριτικά, αυτονόητα. Το ίδιο και τα αδέρφια μου. Η αδερφή μου ειδικότερα, (ο Αντρέας είναι ακόμα μικρός –αν και πάντα τον αντιμετωπίζουμε ισότιμα/κέρδισε μόνος του αυτή μας την εκτίμηση-) ήταν ίσως ο πιο κατανοητικός άνθρωπος που ένιωσα δίπλα μου και πίσω από τα συναισθήματα μου. Μα πιο πολύ από τους γύρω, η Αργεντούλα, η αδερφή της μάνας μου που είναι η έμπνευση μου η μεγάλη. Ο άνθρωπος που μου θυμίζει με την στάση ζωής της να μη στέκομαι στο παρασκήνιο. Να έχω φωνή, να μην πέφτω, να αναλύω αλλά να μην μένω στάσιμη. Αυτό κυρίως. Η μη στασιμότητα της είναι ένα μεγαλείο σαν χαρακτηριστικό στον άνθρωπο. Πιστεύει σε κάθε όνειρο των ανθρώπων δίπλα της. Το σέβεται. Και ψάχνει τρόπους. Δεν το στηρίζει μόνο θεωρητικά και ιδεατά.

Οι φίλοι μου είναι δίπλα μου (προσεκτικά φιλτραρισμένοι). Και το αποδεικνύουν κάθε χρονιά. Αυτό αδιαμφισβήτητα καταγράφεται κάθε χρόνο. Δεν περίμενα το 2015. Ακόμα κι αυτοί που εγώ προσηλωμένη σε άλλα πράγματα δεν έβλεπα φέτος πολύ. Οι καλές φιλίες δεν χάνονται. Ωριμάζουν. Δε σημαίνει κάτι αυτό. Δε χάσαμε καμιά σημαντική στιγμή μεταξύ μας. Η χρονιά αυτή έφερε πολλές αλλάγές και σε αυτούς. Έχουν μπει καινούργια πρόσωπα στις ζωές μας. Πόσο όμορφο αυτό…

Ίσως σήμερα πρέπει να έρθω σε ανακωχή με το 2015. Με όλες τις αλλαγές που είχε. Ραγδαίες, τρομακτικές, αναπάντεχες, αναμενόμενες, ευχάριστες και δυσάρεστες. Μα δεν μπορώ να τις παρακάμψω. Τα σημάδια στους δρόμους και στις ψυχές μας, μας καθοδηγούν για το που να πάμε και μας υπενθυμίζουν από πού ερχόμαστε. Έτσι κι αλλιώς αυτά που έγιναν δεν αλλάζουν. Μπορούμε όμως να αλλάξουμε εμείς για την επόμενη φορά. Εξάλλου αν ΄πήρα και κάτι είναι που ξέρω πως έχω ωριμάσει. Γιατί πίανω τον εαυτό μου κάθε φορά που με πληγώνει κάποιος, να προσπαθώ να τον καταλάβω αντί να ψάχνω να τον πληγώσω πίσω. Κι έμαθα πως τα σημαντικά ας τα κυνηγάμε. Και κάποια πράγματα ας τα αφήνουμε να συμβαίνουν.

Από χθες το βράδυ διαβάζω όλα τα κείμενα που αγάπησα. Στάθηκα πιο πολλή ώρα στη Μαλβίνα και στη Δημουλά. (πάντα συμβαίνει αυτό). Στον προσδιορισμό του «τέλους». Στο πως πρέπει να το αποδεχόμαστε.

«Με ρωτάει ο καιρός από πού θέλω να περάσει, που ακριβώς τονίζομαι, στο γέρνω, ή στο γερνώ. Αστειότητες. Κανένα τέλος δε γνωρίζει ορθογραφία» έγραψε κάποια στιγμή η Κική Δημουλά.

Είπε και κάτι ακόμα: «Το κάθε τελευταίο, τελευταίο το ονομάζω χωρίς επιφύλαξη. Και μεγάλωσα πολύ για να είναι αυτό αφορμή δακρύων».

Και πως: «Βάζοντας τα λουλούδια στο νερό, δεν μεριμνάς. Τους λες το πρώτο ψέμα να ονειρεύονται, τα απελπίζεις».

Έμαθα ακόμα κάτι. Πως δεν πρέπει πάντα να περιμένω ούτε το σύμπαν, ούτε την κατάλληλη στιγμή. Υπάρχουν στιγμές που απλά πρέπει να πάρεις μια αναπνοή και να να τολμήσεις να βουτήξεις. Να μαζεύεις τη ψυχή σου και να ορμάς.

Όταν τελειώνει το όνειρο…Μόνο τότε, είναι γεράματα.

Τον χρόνο που πέρασε δε μπόρεσα ακόμα νηφάλια να τον κατανοήσω. Προσπαθώ ακόμα να τον βάλω σε μια σειρά. Ήταν πολλά αυτά που δεν πέτυχα και αυτά που έχασα. Και το χειρότερο ήταν πως ήταν οι βασικότεροι στόχοι που έθεσα όταν έφευγε το 2014 ή όσα καταπληκτικά έμελλε να γνωρίσω κατά τον χρόνο εκείνο… Και δεν μπορώ να το πω αυτό ξεκαθάρισμα. Καθαρές προσωπικές ήττες ήταν. Με μια λιτή κι απέριττη κοσμιοτάτη διαγωγή. Και δεν το λέω για καλό. Δεν είμαι αποστειρωμένη εγώ. Περνώντας έτσι μέσα από όσα με γοήτευσαν και όσα με απογοήτευσαν. Έβαλα πράγματα σε ένα αδιοράτο πατάρι σε ένα σφραγισμένο σεντούκι για να μην τα φτάνω με ευκολία στην πρώτη νοσταλγία.

Αν ήταν μαθηματική πράξη το 2015 σίγουρα θα ήταν αφαίρεση.
Στον απολογισμό όμως και μέσα από αυτά είναι η χρονιά που έχω γράψει τα καλύτερα μου κείμενα. Τα επιφυλάσσω. Και που έχω ταξιδέψει. Και που κτύπησα με θράσος πόρτες που ένιωθα πως αξιώνομαι να ανοίξουν. Και απέταξα την ντροπή και τη δειλία από την ιδιοσυγκρασία μου. Και που αποφάσισα κι έκανα γεννέθλια μόνη μου με τις πιτζάμες γιατί δεν μπορούσα να δω κανέναν. Και κατέληξα πως δεν πρέπει να κάνω σχέσεις με νερόβραστα και μέτρια συναισθήματα. Προτιμώ να βαδίζω μόνη μου μέχρι να παθιαστώ και να παθιαστούν για πάρτυ μου. Και που κατάφερα και περπάτησα στα σημάδια μου.

Πέραν όμως από τον εαυτό μου, ήταν τόσα πολλά που με απασχόλησαν. Ο κόσμος μοιάζει να ήρθε πάνω-κάτω. Όλο το κοσμογεγονός με τις μεταναστευτικές ροές, το προσφυγικό και την ανέλπιστη απάνθρωπη οπτική που με έκλπηξη συνάντησα με επηρεάζει βαθιά. Η απροθυμία να δώσουμε το ελάχιστο σε αυτούς τους ανθρώπους –ένα στρέμμα γης- με θλίβει. Ο Καναδάς που παρέδωσε μαθήματα αλτρουισμού με εμπνέει.

……….

Το να τα γράφω αυτή τη στιγμή είναι απολυτρωτικό. Δε μπορώ να δω καθαρά αν δεν γράψω. Δεν τα λέω σε κανένα που διαβάζει. Σε μένα τα λέω.

Έχω σκοπό να ταξιδέψω πιο πολύ, να διαβάσω πιο πολύ, να ζητήσω λιγότερα και να κοπιάσω μονάχη πιο πολύ. Να δεκτώ το ότι καμιά αγάπη δεν ήταν χαμένος χρόνος και κανένας έρωτας δεν είναι ανόητος. Να δεκτώ επίσης πως απλά υπάρχουν δειλοί. Να μην είμαι μια από αυτούς που πεθαίνουν στα 30 και θάβονται στα 75. Να αφήνω το έξυπνο μου στόμα να με μπλέξει σε όσους κινδύνους και περιπέτειες χρειαστεί φτάνει να υπερασπίζομαι τις αρχές μου. Να παίρνω από κάθε διαφωνία την πρόοδο και όχι τη «νίκη». Να φεύγω από ότι με πληγώνει και με θίγει περισσότερο από ότι με κάνει ευτυχισμένη. Να συνεχίζω να ζω και να αγαπώ άγρια, παθιασμένα, άφοβα. Και ας ενδέχεται πιθανότητα τέλους. Να θυμάμαι πως οι δυνατοί ανθρώποι όταν δε νιώθουν απόλυτα επιθυμητοί πρέπει να ξέρουν να φεύγουν κι όχι να προσπαθούν να το «επιδιορθώσουν» αυτό. Να δίνω και να βοηθώ όχι σαν ιδέα συνδιαλλαγής. Να μάθω να λέω συγγνώμες χωρίς την ακολουθία δικαιολογίας. Να μην εξηγώ τον σεβασμό που θέλω. Αν είναι να τον κερδίσω να τον εμπνέω. Το ίδιο και με την προσοχή ή την σημμασία που θα μου δίνουν. Να μη δίνω παραπάνω από δύο ευκαιρίες. Να μάθω να λέω όχι χωρίς να νιώθω ενοχές. Να γίνω αυστηρή στα σωστά μου. Να μορφωθώ περισσότερο. Μόνο για την ουσία να βάλω το διάκοσμο ενός λαμπρού στόχου, να τον πίστεψω απόλυτα και να τον ακολούθησω ως το τέλος της γης. Να μη νιώθω υποχρέωση να είμαι το ίδιο άτομο με πέρυσι για την συνέπεια. Έχω δικαίωμα να ωριμάζω.

Το ταξίδι της ζωής και του χρόνου, αξίζει ποιότητα και λάμψη. Κι ο χρόνος αδικείται αν δεν τον χρησιμοποιάς ωφέλιμα.

Δεν μ΄ αρέσουν τα κουτάκια. Δεν είναι απόψε το τέλος για κάτι και η προσπάθεια να αρχίσει κάτι άλλο. Ούτε καλούμαι σήμερα να εκτιμήσω σε ψυχρό χρόνο. Οι απολογισμοί δεν είναι εύκολη υπόθεση. Κρύβουν ιστορίες που αφορούν ανθρώπους, που αφορούν ψυχές, που αφορούν μνήμες, ζωές, στιγμές… Και αυτά δεν τα ξορκίζεις. Κάποιοι άνθρωποι που μας σημάδεψαν σήμερα τσουγκρίζουν το ποτήρι τους αλλού. Μάθε όσο απολαμβάνεις, να απολαμβάνεις υπεύθυνα.

Αν κάτι έμαθα για τη ζωή είναι αυτό. Συνεχίζεται. Δεν θέλω να κάνω άλλον απολογισμό. Ούτε όμως και προϋπολογισμό για ότι θα έρθει.

Μόνο να είναι καλά όσοι αγαπώ εύχομαι για να μπορώ να είμαι και εγώ καλά. Όλα τα άλλα αγαπητό 2016 άσ’τα στο χέρι μου.

2015 στο καλό να πας.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s