Η ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΟΥ ΣΕΞ ΣΤΟ ΜΙΝΙΜΑΛΙΣΜΟ ΤΗΣ

Της Ανθής Ερμογένους

Το γεγονός ότι αυτές οι γυναίκες γδύνονται για τα λεφτά, δεν τις αποξενώνει στη δημόσια συνείδηση, ούτε και τις διαχωρίζει και ιδιαίτερα, από τη βιομηχανία του σεξ. Ακόμα και εάν αυτές είναι μόνο χορεύτριες (έστω αισθησιακών χορών) και όχι ιερόδουλες. Το στριπτίζ στις συνειδήσεις μας εντάσσεται στη βιομηχανία του σεξ, έστω, στο μινιμαλισμό της.

Κανείς όμως δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τις κοπέλες που κάνουν αυτή τη δουλειά.   Ένα ντοκιμαντέρ του CNN που είδα πρόσφατα, μου γέννησε την επιθυμία να ψάξω λίγο περισσότερο για αυτές. Να κατανοήσω το χάσμα της μορφής της δικής τους εργασίας από την κλασσική πορνεία. Οι πληροφορίες ήταν άπειρες. Και μια γενικότερη -και κατά μέσο όρο- εικόνα που αποκόμισα είναι η εξής:
στρ1

ΣΤΡΙΠΕΡ ΔΕ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΟΡΝΗ

Μόλις βραδιάσει για τα καλά, εκείνες τις ώρες που όλος σχεδόν ο κόσμος πάει για ύπνο, αυτές ετοιμάζονται για το νυχτοκάματο. Και αντί σε ένα γραφείο, μπαίνουν στο νυκτερινό μαγαζί, βγάζουν τα πολιτικά τους και φοράνε τη δικιά τους στολή: τη γύμνια τους. Στα καμαρίνια προετοιμάζονται να μοιάσουν όσο πιο μεθυστικές και πλανεύτρες γίνεται. Κάποιες μεν απεχθάνονται να πηγαίνουν στη δουλειά τους, κάποιες δε, όχι. Όσο κι αν μας χαλάει την εικόνα “δράματος” που έχουμε στο μυαλό μας, ας μάθουμε πως οι στρίπερς δεν είναι πάντα εξοστρακισμένες γυναίκες της κοινωνίας.

Το στριπτίζ δεν το έφερε απαραίτητα, σαν ύστατη ανάγκη, η κακιά η ώρα, ή, η εξαπάτηση. Δεν είναι πάντα η έκκληση ανάγκης για να θρέψουν το παιδί τους, ή, για να βοηθήσουν την δυσπραγία κάποιου μέλους της οικογένειας. Δεν κρύβει πάντα πίσω δακρυβρεχτες ιστοριες. Όσο και να μας καταρρίπτει το μύθο της δραματοποιημένης μας εκδοχής, η πραγματικότητα μιλά για πολλά κορίτσια που άρχισαν το στριπτίζ, λιτά, στεγνά και στυγνά, για το χρήμα.

Έχω εγγραφεί σε πολλά φόρουμς για να κατανοήσω και να μάθω περισσότερα για αυτά τα κορίτσια και έχω συνομιλήσει, ή, παρακολουθήσει πολλές συζητήσεις με αυτές. Από τα εκπληκτικά συμπεράσματα που κατέληξα, είναι ότι περίπου μία εκ των τεσσάρων στριπτιζέζ έχει πανεπιστημιακή μόρφωση, ενώ ένα μεγάλο ποσοστό χρησιμοποιεί το χρήμα που κερδίζει για να πληρώσει σπουδές, πολλές φορές και σε μεταπτυχιακό επίπεδο. Μεγάλο ποσοστό αυτών δε, εντάσονται προσωρινά στη βιομηχανία του στριπτίζ, επειδή δεν μπορούν να απορροφηθούν από την αγορά εργασίας χωρίς ωστόσο ταυτόχρονα να σταματούν να αναζητούν την «κανονική» δουλειά. Εάν ο εμποτισμένος πουριτανισμός μας, εκστομίζει την απορία: Γιατί δεν ασκούν μια άλλη «αξιοπρεπέστερη» δουλειά, όπως μπάργουμεν, γκαρσόνες, πωλήτριες, τηλεφωνήτριες κ.ο.κ.; Είναι απλό. Βγάζουν πολύ περισσότερα.
στρ2

ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΕΠΙΛΟΓΗ

Η συντριπτική δε πλειοψηφία, δεν επικαλείται μη ικανοποίηση από το χώρο εργασίας. Και αυτός ο σχετικά μεγάλος βαθμός εργασιακής ικανοποίησης έρχεται σε κατ’ οξύν αντίθεση με τη στερεότυπη πεποίθηση, πως οι στριπτιζεζ απεχθάνονται τη δουλειά που κάνουν ζώντας ένα βίο βουτηγμένο στο περιθώριο. Μάλιστα, η ευέλικτη φύση αυτής της δουλειάς είναι πολλές φορές και το κύριο κριτήριο που επέλεξαν αυτή τη δουλειά.

Οι πιο πολλές αναφέρουν ότι ήταν συνειδητή και προσωπική επιλογή να μπουν στο χώρο του στριπτίζ, υπό το δέλεαρ της απλόχερης κερδοφορίας αλλά και του εύκαμπτου ωραρίου, το οποίο συμμαχεί στη δυνατότητα να σπουδάζουν ταυτόχρονα, ή να μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Δεν υποτιμάται επιπρόσθετα και ο αρκετά μεγάλος αριθμός γυναικών (ιδιαίτερα σε πιο προηγμένες Ευρωπαϊκές χώρες, αλλά και στις Η.Π.Α. – με το δεδομένο πως οι περισσότερες έρχονται από άλλες χώρες για να αναμειχθούν με ανωνυμία στη βιομηχανία αυτή) οι οποίες σκοπεύουν να μπουν στο επάγγελμα, αντικρούοντας την γραφική αντίληψη πως οι στριπτιζέζ σέρνονται σε αυτά τα «σκοτεινά καταγώγια» από ανυπαρξία εναλλακτικής επιλογής. Για τις πιο πολλές –κι αυτό ας το γνωρίζουν οι άντρες που πηγαίνοντας στα στριπτιτζάδικα κι αρέσκονται να εικονοποιούν τα καημένα κορίτσια ως άδικα κρίματα της κοινωνίας για να θέτουν τον αντρικό εαυτό τους, όπως τους επιτάσσουν τα παντελόνια τους, να χριστούν πατέρες και προστάτες τους- πως η καριέρα αυτή είναι αποτέλεσμα μιας προσεκτικά μελετημένης απόφασης ζωής, η οποία έρχεται χωρίς εξαναγκασμό, σε αντίθεση με τα στατιστικά που οδηγούν στην πορνεία τις γυναίκες.
στρ3

 

ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΑ ΠΡΟΣΟΝΤΑ – ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΤΟ ΓΥΜΝΟ ΣΩΜΑ

Ας μάθουμε και κάτι άλλο για τη ζωή της στριπτιζερ. Δεν χρειάζεται απλά σαν προσόν να γδύνεται με χάρη. Πιο αναγκαίο είναι να έχει εξαιρετική επικοινωνιακή ικανότητα ώστε να πλασάρει τον εαυτό της. Το πιο μεγάλο ποσοστό της δουλειάς αυτής, κρινόμενης βάση του πελατολογίου και του ποιοι, γιατί και πως καταφεύγουν σε αυτά τα μαγαζιά, η στριπτιζέρ για να βγάλει το καλό χρήμα, πρέπει να έχει να δώσει περισσότερα από την αποκάλυψη του ποθητού της σώματος. Πρέπει να ξέρει να ψυχολογεί, να συζητά και να δώσει το ρόλο που καλύπτει την ανάλογη της περίπτωσης ανάγκη του πελάτη. (Είναι μακριά η λίστα των περιπτώσεων: Χωρισμένος, απατημένος, ευνουχισμένος από δυναμικές μητέρες, ή, αυταρχικούς πατριαρχισμούς, αποτυχημένους στον έρωτα, παρθένους, λιγούρια, απόκληρους, αυτούς που έρχονται από κακή μέρα στη δουλειά, αποτυχημένη καριέρα, ανεκπλήρωτα όνειρα, σκοτεινούς καλιτέχνες, ανασφαλείς φιγούρες, επιδειξίες στο να πετάνε λεφτά, στερημένους, παιδαρέλια χωρίς γκομενική ανταπόκριση, ή που θέλουν να ανοίξει το μάτι τους, αυτούς μεγάλης ηλικίας που θέλουν να θεαθούν ως εραστές επειδή έχουν χρήματα, επικείμενους γαμπρούς και άλλους που πάνε για χαβαλέ). Αυτές οι επισκέψεις αποτελούν μια έκφραση της σεξουαλικότητάς τους, με την οποία είναι σύμφυτη η αέναη πείνα των αντρών για την ωραία γυναικεία εικόνα και την απαλή αυτή σάρκα. Ίσως η θέα των καμπυλωδών γυναικείων κορμιών να δρα σαν καθησυχαστικός πυροσβεστήρας στην έμφυτη επιθυμία τους για σεξ.
στρ4

ΒΓΑΖΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΣΕΝΑ

Επιπρόσθετα, και αν σου λέει κάτι αυτό, μάθε πως βγάζουν περισσότερα απ’ όσα νομίζεις. Πιθανότατα και από σένα με τη ψηλή θέση στην εταιρεία και το σιδερωμένο-καλοραμένο κοστούμι. Το είπαμε και πριν. Η συντριπτική πλειοψηφία καταφεύγει στον αισθησιακό χορό με επικρατέστερη αιτία τη δυνατότητα να αποκομίζει διόλου ευκαταφρόντητο χρήμα. Λαμβάνοντας υπόψη ότι, από όσο έχω καταλήξει, ο μέσος όρος του νυχτοκάματου των στριπτιζέζ είναι περίπου 350ευρώ την νύκτα, με τις χρονιαίες απολαβές να φτάνουν τα 65.000 ευρώ δεν μπορεί να αποφευχθεί η σύγκριση, πως αποκομίζουν περίπου όσο και μια καθηγήτρια μεγάλου πανεπιστημίου. Προσθέτοντας μια ακόμα λεπτομέρεια. Πως οι πρώτες, αφιερώνουν στην εργασία του δυσανάλογα λιγότερες ώρες από όσες οι υπόλοιπες που εργαζόμαστε.
στρ5

ΖΩΗ ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ; ΟΥΤΕ ΚΑΝ

Σαφώς και το χρήμα δεν βάφει με ροζ χρώμα την εργασία αυτή. Ούτε την ωραιοποιεί. Δεν είναι όλα παραμυθένια. Έχεις αναρωτηθεί γιατί πληρώνονται τόσο ακριβά; Μήπως γιατί έτσι είναι πιο εύκολο να φιμώσεις τις συνειδήσεις τους; Μήπως αυτά τα μαγαζιά είναι όντως, ή απλά κατατάσσονται στη δημόσια συνείδηση ως μια πιο ήπια επιτομή μπουρδέλων, ντυμένων με ένα πιο καλυπτικό ένδυμα για να κοιμίζει τις δικές μας ανάπηρες συνειδήσεις; Κάποιοι επιμένουν συντηριτικά πως είναι ανοησία να προσπαθούμε να τα διαχωρίσουμε στην ηθική μας συνείδηση από τους οίκους ανοχής. Κι όμως έχει κενά αυτή η σκέψη. Δεν ισχύει καθόλου απόλυτα το ομοίος τω ομοίω κι η κοπριά στα λάχανα. Η ζωή και οι εκδοχές της δεν έχουν μια όψη, έχουν πολλές. Δεν πρέπει να αναθεματίζουμε καμιά γυναίκα που επιδίδεται στο επάγγελμα των αισθησιακών χορών ούτε να δαιμονοποιούμε τη μορφή αυτής της εργασίας εξισώνοντας την με την πορνεία.

Παρόλο που, ναι, τα stages shows για χάρη τρελών από τις ορμόνες δεκαοχτάριδων και άλλων λιγούριδων της θέας του γυναικείου σώματος, είναι ικανά, τόσο να κλείσουν εκατοντάδες σπιτιά, όσο και να ξετινάξουν οικονομικά κολοσσιαίους τραπεζικούς λογαριασμούς.
στρ6

Η ΖΩΗ ΜΙΑΣ ΣΤΡΙΠΕΡ

Πως είναι η ζωή μια στριπτιζέρ; Ως εξής: Κατεβαίνουν από τα καμαρίνια και κάθονται στους καναπέδες μέχρι την έλευση των πελατών. Ίσως και να ντρέπονται για τη ζωή τους. Ίσως και να κοκορεύονται υποκριτικά τις επιτυχίες τους. Σαν μια απαραίτητη σύμβαση…ένα καπέλωμα…συνεισφορά στον αυτοσεβασμό τους. Μάταια προσπάθεια γιατί ενδόμυχα καμιά σχεδόν δεν σέβεται τόσο τον εαυτό της για το lifestyle αυτό που διάλεξε. Ακόμα και αν από άμυνα στην αρχή τον σεβόταν, έπειτα από χρόνια γύμνιας, κι αυτό στην πορεία σκιάζεται .

Έχουν μόνο το κορμί τους. Ενδεχομένως και για αυτό τις πιάνεις τόσο συχνά να το κοιτάζούνε σε καθρέφτες. Ως το εφόδιο, το εργαλείο, ο δαίμονας τους… Αλλά και το μοναδικό το οποίο παραμένει για να ‘χουν να αισθάνονται περήφανες.

Έρχονται στη συνέχεια οι πελάτες. Ξεκινούν οι αριστοτεχνικής ομορφιάς και αισθησιασμού χοροί. Έπειτα, ακολουθεί η προσέγγιση στον κάθε πελάτη. Για τα πριβέ sessions. Εκεί είναι τα λεφτά.
στρ7

Ξεκινά το λάγνο παραφύλαγμα: «Θα ήθελες ένα χορό μόνο για σένα;» «Μπορώ να σε κάνω να καβλώσεις» «Κέρνα με ένα ποτό να μιλήσουμε. Δεν μοιάζεις πολύ καλά. Μπορώ να σε βοηθήσω. Για αυτό είμαι εδώ» «Σε κοίταζα από τη σκηνή»  «Ένας τόσο ωραίος άντρας εδώ;Δεν τυγχαίνει συχνά»… Και άλλα φαιδρά, σε μια άγραφη συμμαχία και μια κρυφή συνεννόηση μεταξύ πελάτη-κοπέλας να προσποιούνται πως λέγονται με αλήθεια, αυθεντικά και αυτοί να τα χάβουν. Για να μη χαλάσει η μαγεία αυτής της συνδιαλλαγής. Μια κασέττα που επαναλαβάνεται γραφικά και ευλαβικά όλο το βράδυ. Το τι είναι αυτό που «ξεσηκώνει» με συνέπεια σε αυτές τις κοπέλες; Μπορεί να είναι και αυτές οι κλισέ τους φράσεις…Η γνώση της ύπαρξης του ψέματος μέσα σε αυτές. Ίσως η πεποίθηση της μοναξιάς τους. Ή και η ζωή από την οποία δεν ξεφεύγουνε. Αλλά σε αυτές τις στιγμές της διάρκειας του αφιερωμένου σε σένα χορού η ζωή φαίνεται πως πατά την παύση. Την ώρα του πριβέ dance δεν σε αφορά και τόσο η backstage ζωή της στριπτιζέρ. Ξέρεις εξάλλου όσα θέλεις για αυτήν: Είναι ελαφρόμυαλη, νυμφομανής, αλκοολική, βουτηγμένη στην ασχήμια της νύκτας με μοναδικό της χάρισμα από τη φύση να ξελογιάζει τους άντρες με το βασανιστικό γδύσιμό της. Κι η μεγαλύτερη υποκρισία αυτής της συνδιαλλαγής είναι πως η πλειοψηφία αυτών των πελατών αποτελείται είτε από ανίκανους να πηδηξουν χωρις να τα σκασουν χοντρα, είτε από τέτοιους που γουστάρουν να το παίζουν συναισθηματικά ανάπηροι αναμασώντας το εμετικά ανυπόστατο και κουραστικό πια στα αφτιά μας ηδύγλωσσο: «Αφού έτσι κι αλλιώς όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες». Με τη διάρκεια της συνδιαλλαγής να υποκρίνονται εντούτοις έναν τάχα συναισθηματισμό και μιαν τάχα τρυφερότητα, σε γυναίκες που στο το φως του ήλιου γίνονται ανύπαρκτες για αυτούς.

Τελειώνει η βάρδια και ακολουθεί η είσπραξη. Η χάρτινη δέσμη που μυρίζει αλκοόλ, στήθια, λάστιχα εσωρούχων και τσιγάρα, μπαίνει στο τσαντάκι τους πριν ανέβουν πάλι στα καμαρίνια για να φορέσουν ξανά τα πολιτικά τους ρούχα και συνήθως τα αθλητικά τους παπούτσια, αφού υποθέτω πως ένα εργάσιμο εφτάωρο σε 18ποντα τακούνια και με ακροβατικά σε μεταλικούς πασάλους και στα πόδια του πελάτη δεν επιτρέπουν παρά κάτι άνετο μετά το κουδούνι σχολάσματος.
στρ8

…ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΕΙ

Άβολη, μπελαλίδικη δουλειά, αλλά κάποιος πρέπει να την κάνει… Εφόσων υπάρχει ζήτηση, υπάρχει και η ανάγκη ύπαρξης αυτού του επαγγέλματος. Είναι αρκετές οι δουλειές που πρέπει να υπάρχουν αλλά δε θέλουν να τις κάνουν οι πολλοί. Οι νεκροθαφτες, οι σκουπιδιαρηδες, οι πουτάνες…(Σε αυτές η κοινή γνώμη εντάσσει αφελώς και χωρίς επιείκεια και τις στριπτιτζούδες- ένας φαρισσαϊσμός χωρίς λογική).
Πάντως ενδεικτικό είναι, πως την τελευταια φορα που βρέθηκα σε dvd-αδικο, το μικρό δωμάτιο, αυτό στο υπόγειο είχε πολλή κόσμο… Πρόσθεσε ακόμη στο επί παραδείγματι της ανάγκης ύπαρξης αυτής της δουλειάς, πως στο Άμστερνταμ υπάρχουν οι βιτρίνες, ή, στην Ιαπωνία υπάρχουν οι γκεισες, όλα παρακλάδια των γυναικείων εικόνων που εμπορεύονται τις ανδρικές ορμές. Έχοντας μάλιστα σε αυτές τις χώρες και θεσμικο πλαισιο για την προστασια των ατομων που ασχολουνται με αυτο το επαγγελμα, αλλά και των πελατων. Άσχετα εάν εκεί το λέμε πολιτιστική κουλτούρα. Η πραγματικότητα, όσο άσχημη και να ‘ναι, είναι η εξής: Όσο υπάρχουν άνδρες -άρα ζήτηση- τόσο θα υπάρχει και προσφορά υπο μορφή γυναίκείας σάρκας ή εικόνας της. Και όσο λοιπον υπάρχει η επιθυμία από ομάδες ανθρώπων -κι από τη στιγμή μάλιστα που αυτό είναι νόμιμο- θα υπάρχει και η ανάλογη “υπηρεσία”.

Η ανθρώπινη πλευρά του θέματος ξέρεις ποια είναι; Μια παγωμένη μεταλλική κολώνα που για αυτό το νυχτοκάματο κάποιες κοπέλες –κατά βάση αλλοδαπες- αγκαλιαζουν και χορεύουν αποπλανητικά γύρω της με ρυθμό, έχει λίγο πιο ψηλά από εκεί που κοιτάζεις άδεια ζευγάρια μάτια τα οποία ξερνούν οργή και αηδία.
στρ9

ΜΗΝ ΚΡΙΝΕΙΣ ΤΟΣΟ. ΔΕΝ ΔΙΑΦΕΡΟΥΜΕ ΠΟΛΥ

Μα η εκμετάλλευση του ανθρωπου από τον άνθρωπο ισχύει σε όλες τις μορφές μας, σε όλες τις δουλειές και σε όλες τις ανθρώπινες συνδιαλλαγές. Κι επειδή αν μια ωραία αλλοδαπή με γνώσεις, κατάρτιση, πτυχεία και ικανότητα, αναζητήσει εργασία σε κάποια επιχείρηση αξιοπρεπέστερης για μας μορφής, θα καταλήξει με 600 στην καλύτερη περίπτωση ευρώ και ενδεχομένως να αντιμετωπιστεί και σαν η προσωπική στρίπερ και εταίρα του κάθε λιγούρη επιχειρηματία-αφεντικου-ανωτέρου (και κανείς ας μην τολμήσει να αμφισβητίσει αυτή την πραγματικότητα) ας τους πιστώσουμε το γιατί θα προτιμήσει να το κάνει κερδίζοντας τουλάχιστον περισσότερα χρήματα.

Προσωπικά δε βρίσκω και πολύ παρεκκλίνουσες διαφορές αυτές που τα δεκαπεντάχρονα που έχουν μια σχετική ομορφιά και ξημεροβραδιάζονται στον καθρέφτη αυτοθαυμαζόμενες για τη χαρισματική τους φύση, ονειρεύονται –κατά πόδας του αυτοσκοπού που τους προίκισε η μάνα- ότι με όπλο και εφόδιο αυτή την ομορφια θα πιάσουν τον γαμπρό-αποκαταστάτη από τα αχαμνά για να έχουν πάντα την πλουσιοπάροχη ζωή.

Ούτε διαχωρίζω περισσότερο τους εκαντοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που καθημερινά εργάζονται φορώντας στολές μέσα στις οποίες νοιώθουν άβολα ή τους πνίγουν. Ούτε αυτούς που προσποιούνται σεβασμό στα αφεντικά τους. Ούτε αυτούς που εκθειάζουν ψέματα στους πελάτες για να πουλήσουνε το προϊόν τους. Και που όταν σχολάσουν χαλαρώνουν με ανακούφιση τη γραβάτα τους ή βγάζουν τη γελοία τους στολή. Και αν σκεφτείς με πιο πολλή ακόμα κυνισμό θα σου περάσει και αυτή η σκέψη από το μυαλό. Πως καν αυτοί δεν έχουν ενδεχομένως και κάτι για το οποίο να είναι περήφανοι, ούτε καν το σώμα τους όπως είναι και το μόνο που πιστώνουν στις στρίπερς. Με κάτι ακόμα. Αυτοί στη δικιά τους υποδούλωση όχι μόνο δε ‘κονομάνε 300 και 400 ευρωπουλάκια μεροκάματο αλλά πολλές φορές μάλιστα μισό ή ένα μηνιάτικο δικό τους, μια καλή στρίπερ το βγάζει σε μια νύκτα μισού εργάσιμου ωραρίου από αυτούς. Και το πιο αστείο είναι πως αρκετοί από αυτούς θα φάνε ένα μέρος του άθλιου μηνιάτικου τους σε κερασμένα ποτά και σε χορούς, για τα μάτια μιας στρίπερ.
στρ10

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s