Όχι Γιάννης. Γιάνης.

Της Ανθής Ερμογένους

var eur gr

 Επαναστάτης με αιτία (?)

Μια αργή πρόοδος που άφηνε την Ελλάδα χωρίς ανάπτυξη και ένα λαό που μάταια περίμενε ένα καλύτερο μέλλον, αυτό που μάλλον χρειαζόταν, έστω σαν ανάσα, ήταν κάποιος να δώσει μιά έξαρση αισιοδοξίας,μιά τόνωση αξιοπρέπειας και μια πεποίθηση εθνικής κυριαρχίας, όταν όλοι οι προηγούμενοι λύσσαξαν να πείσουν τον Έλληνα ότι την έχασε. Δον Κιχωτισμός ή όχι, τουλάχιστον έχει αέρα αλλαγής.

Με ένα πλανήτη να ασχολείται με την Ελλάδα, με νέα μοντέρνα ενδυματολογικά ήθη να έχουν καθιερωθεί και με αντιστοφή των εκβιασμών, σχεδόν πείσαμε τους λαούς πως μας εκβιάζουν εκείνοι. Ακόμα κι αν στο τέλος δεν θα γίνουν θαύματα, ακόμα κι αν χαθεί ένα 6μηνο ανάπτυξης μέσα στην ήδη παγωμένη αγορά, τουλάχιστον μετρά το όφελος του ότι, έστω και προσωρινά, χορηγούνται στον Έλληνα ενέσιμες δόσεις ιδιαιτερότητας, υπερηφάνειας κι αξιοπρέπειας, που αντιστέκεται στην ενδοτικότητα και τη δουλοπρέπεια.

Σαφώς η Ευρωζώνη είναι ο μεγαλύτερος πιστωτής της Ελλάδας –οι οφειλές φτάνουν το 60% του χρέους , αριθμολογώντας, 193 δισ. ευρώ- η διαπραγμάτευση του ελληνικού χρέους είναι σίγουρα το κυρίως θέμα της Ευρωπαϊκής οικονομίας που συγκεντρώνει το ενδιαφέρον όλου του πλανήτη. Και κάπου εδώ εμφανίζεται ένας κύριος Βαρουφάκης , απεταγμένος από τον κλοιό της γραβάτας, του οποίου το προφίλ  σήκωσε ανάστημα στην εκβιαστική συμπεριφορά των ανάλγητων Ευρωπαίων εταίρων, και κάνει ξεκάθαρη νίξη για την «σαθρά δομημένη» τρόικα που πειραματίζεται χωρίς νομιμοποιημένη εξουσιοδότηση. Κοντράροντας τις εμμονές και τα φετίχ των πιστωτών δημιουργεί τουλάχιστον την ιδέα, της αρχή για ένα νέο «συμβόλαιο»… Και ο λαός αρχίζει να προβληματίζεται.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ

Όταν οι λαοί είχαν ενώπιον τους την ένταξη τους στην Ευρώπη, έθεσαν την απόφαση προσχώρησης τους στην Ε.Ε. είτε κάτω από εθνικά δημοψηφίσματα, είτε με άλλες συνταγματικές και δημοκρατικές διαδικασίες. Απόφαση παρμένη, έχοντας ενώπιον ένα συγκεκριμένο θεσμικό πλαίσιο και τρόπους λειτουργίας. Γνώριζαν σε ποιους τομείς και με ποιους τρόπους θα αποφάσιζαν οι ίδιοι και σε ποιους η Ε.Ε. για ζητήματα καθημερινής ζωής, οικονομίας του τόπου όπως και άλλες σειρές αποφάσεων. Ταυτόχρονα, τα κράτη, γνώριζαν ότι εκχωρούσαν μέρος της κυριαρχίας τους στα Ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα ανάλογα με τους ρόλους και τις αρμοδιότητες που τους είχαν εκχωρηθεί, όπως και ποια ζητήματα θα παρέμεναν στην δικαιοδοσία και την αρμοδιότητα του δικού τους κράτους. Γνώριζαν επίσης και ποιο είναι το θεμελιώδες δίκαιο που η Ε.Ε. και οι ιδρυτικές της Συμβάσεις προστάτευαν. Όλα αυτά προσέδιδαν μια δημοκρατική νομιμοποίηση στους θεσμούς και τη λειτουργία της Ε.Ε. αφού οι λαοί γνώριζαν (ή, μπορούσαν να γνωρίζουν) που εισέρχονταν. Αυτή ήταν η επίφαση της δημοκρατικής νομιμοποίησης.

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΤΡΟΙΚΑ;

Παρά τα ανωτέρω, σήμερα παρατηρούμε μια μεγάλη ανατροπή στη λειτουργία των θεσμών, η οποία εκδηλώνεται μέσα από την εμφάνιση και τον καθολικό χειρισμό θεμάτων, από εξωθεσμικά και/ή νεοεμφανισθέντα και/ή με νέες αρμοδιότητες «όργανα» (λέγε μας Εurogroup, Τρόικα) τα οποία δεν έχουν καμιά δημοκρατική νομιμοποίηση μέσω των λαών και τα οποία αποφασίζουν μέσα από αδιαφανείς ελέγχους και διαδικασίες, διαχειριζόμενοι την μοίρα των λαών. Παρουσιάστηκε, ένα συγκεντρωτικό μοντέλο της Ε.Ε. με την επιβολή πολιτικών και την υιοθέτηση νέων μέτρων που κανείς μας δεν ενέκρινε. Προσβλέπαμε στην κοινοτική αλληλεγγύη και τελικά εισπράξαμε πρωτοφανή σκληρότητα. Περάσαμε από την Ευρώπη της κοινοτικής αλληλεγγύης στην Ευρώπη των εκβιασμών και των τελεσίγραφων. Παρουσιάστηκαν νέα για τους λαούς όργανα, ή, με νέα εκχωρηθέντα καθήκοντα, που προσβλέπουν στην ευημερία αριθμών και όχι την ευημερία των ανθρώπων.

ΠΟΙΑ ΕΥΡΩΠΗ; ΠΟΙΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ;

Επιπρόσθετα, ούτε ο μονομερής τρόπος επιβολής των μνημονιακών συμβάσεων, δεν έχει καμιά δημοκρατική νομιμοποίηση, καθότι ουδέποτε τέθηκε ενώπιον των λαών για έγκριση. Τα κράτη ενέκριναν ένα άλλο θεσμικό πλαίσιο. Ως εκ τούτου, εγείρεται θέμα στο ότι ο σωστός (δημοκρατικός) τρόπος θα ήταν να τεθούν οι μνημονιακές συμβάσεις στους λαούς που αντιμετωπίζουν τις αποφάσεις τις Τρόικας και του   Εurogroup, σε δημοψήφισμα -όπως θα έπρεπε να γίνεται για κάθε σοβαρό ζήτημα που αφορά το μέλλον των λαών και των πολιτών τους- . Ουσιαστικά, θα δινόταν η ευκαιρία στους λαούς να αποφασίσουν (με ουσιαστικές δημοκρατικές διαδικασίες) αν δέχονται το νέο μόρφωμα που διαμορφώνεται. Εν αντιθέσει, ποτέ δεν τέθηκε στην πολιτική αντζέντα τέτοιο θέμα και αφέθηκε να περνά ότι τέτοιες αποφάσεις βρίσκονται εντός της πολιτικής εξουσιοδότησης της εκάστοτε κυβέρνησης χωρίς στην πραγματικότητα να είναι!

Μέσα από αυτή τη συλλογιστική, εγείρεται το αν βρισκόμαστε τελικά στην Ε.Ε. που ψηφίσαμε, ή, σε κάτι άλλο. Υπάρχει μια χειραγώγηση και μια μη ενημέρωση και ελλιπής πληροφόρηση για το κατά πόσον το Εurogroup, ή, η Τρόικα είναι «Ευρώπη» ή, έχουν αλλοιωθεί οι αρμοδιότητες των «οργάνων» . Το ορθό θα ήταν ο δημοσιογράφος να είχε τον ρόλο αυτού που θέτει να πραγματικά δεδομένα στη γνώση των πολιτών παίρνοντας την κατάσταση πολλά βήματα πιο μπροστά. (π.χ. ότι ρόλος του Eurogroup είναι συντονιστικός και δεν έχει οποιαδήποτε νομοθετική ή εκτελεστική αρμοδιότητα). Η Τρόικα διαχειρίζεται τη μοίρα των λαών της Ευρώπης, ενώ το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, που είναι το μόνο εκλεγμένο όργανο της ΕΕ, είναι απών στις εργασίες του. Το Eurogroup δεν λογοδοτεί σε Εθνικό Κοινοβούλιο, ή, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο). Επιπρόσθετα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι επιφορτισμένη με το έργο της εφαρμογής του Ευρωπαϊκού Δικαίου. Αυτό μοιάζει να απουσιάζει πλέον από τις άνω τακτικές. Η αλληλεγγύη, που κατά πως γνωρίζουμε είναι η θεμελιώδης αρχή της Ε.Ε., απουσίασε. Δεν υπάρχει κανένα ισοζύγιο ισχύος. Και καταλήγουμε εν τάχει, στο ξερίζωμα της αρχής της κοινοτικής αλληλεγγύης ρίχνοντας μεγάλο μέρος των κρατών στον λάκκο των λεόντων του Eurogroup και της Τρόικας. Νέες πολιτικές και χειρισμοί που θέτουν εν αμφιβόλω και διαβρώνουν επικίνδυνα τα νομικά, πολιτικά και ηθικά θεμέλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο κόσμος δεν αντιλήφθηκε και δεν κατανόησε την καθαρή εικόνα των «οργάνων» και παραδόθηκε θεωρώντας τα σταλμένα από την Ευρώπη στην οποία εντάχθηκαν. Μια Ευρωπαϊκή Ένωση ωστόσο, που συμπεριφέρεται τόσο ανάλγητα και επιδεικνύει μηδαμινή αλληλεγγύη, με τους λαούς να επιδεικνύουν πια και αναμενόμενα, μια εθνική εσωστρέφεια.

Με το ζόρι παντρειά;

Και εδώ γεννάται ο προβληματισμός εάν δημιουργείται ένα νέο θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας της Ε.Ε. το οποίο δε γνωρίζουν οι λαοί. Εν τέλει, μήπως οι λαοί πρέπει να επανατοποθετηθούν μπροστά σε αυτά τα νέα δεδομένα; Τι είναι αυτό το μη προβλεπόμενο από τις Συνθήκες νέο ευρωπαϊκό σύμπλεγμα; Μήπως μιλάμε πια για ένα θεσμικό πραξικόπημα; Μήπως είναι η ώρα να αναζητήσουμε νέους τρόπους λειτουργίας;

https://twitter.com/Stefanossp/status/572544878342750208

Και αν αυτές οι μετατροπές περάσουν έτσι, η θεωρούνται νόμιμες, τι θα γίνει στο μέλλον; Θα καταργηθούν όλες οι διαδικασίες συναπόφασης; Να είμαστε έτοιμοι και να περιμένουμε και άλλα groups και για άλλα ζητήματα (π.χ. μεταναστευτικό); Ή, νέες εκχωρήσεις αρμοδιοτήτων στα υπάρχοντα όργανα χωρίς ενημέρωση και έγκριση των πολιτών της Ευρώπης; Είναι μήπως πρόπλασμα μιας μελλοντικής οικονομικής διακυβέρνησης της Ευρώπης, που απλώς προαναγγέλλεται – και εφόσον δεν προβλέπεται από Συνθήκες, δημιουργείται «ειδικά για την περίσταση»;

Όλα αυτά φαίνεται πως μας άφησαν χωρίς δικαίωμα επιλογής σε ένα παιχνίδι “σικέ”. Θα μπορούσαμε να επικαλεστούμε και να πούμε ότι όλα αυτά λειτούργησαν σαν ad hoc…Όχι όμως δικαιολογημένα με αυτή την απολυταρχική και αυταρχική μορφή. Τα νέας μορφής όργανα μπαίνουν στο σπίτι μας, δένοντας μας με δεσμά που δεν γνωρίζαμε. Καταπατήθηκαν όλα τα εργατικά κεκτημένα τα οποία απέκτησαν με αγώνες τα αστικά κράτη. Καταπατείται το δικαίωμα της περιουσίας. Και εδώ να σημειωθεί πως βασική Ευρωπαϊκή αρχή δικαίου είναι αυτή της αναλογικότητας. Δηλαδή η επέμβαση σε ένα δικαίωμα πρέπει να είναι ανάλογη με τον επιδιωκόμενο σκοπό και να μην καταργεί το περιουσιακό δικαίωμα.

Υποτίθεται πως το θεμέλιο μοντέλο της Ε.Ε. παρουσιάστηκε ως ένα ενοποιημένο κράτος δικαίου. Κάτι που συνεπαγόταν με το ότι τόσο οι ενέργειες που θα προβαίνουν, όσο οι αποφάσεις αλλά και τα νομοθετήματα των οργάνων της Ε.Ε. όφειλαν να εδράζονται στις Συνθήκες τις οποίες ενέκριναν και είχαν ενώπιον τους όλα τα κράτη μέλη. Οι Συνθήκες αποτελούν το μοναδικό σύνταγμα της Ε.Ε. και ως εκ τούτου, κανένα νεοεμφανισθέν όργανο, ή με την νέα του «μορφή» δεν δύναται να λειτουργεί πέραν του πλαισίου που έθεταν οι Συνθήκες. Χάθηκε κάθε αίσθημα εμπιστοσύνης στη Ε.Ε. και η γεφύρωση του χάσματος ανάμεσα στους πολίτες και στα θεσμικά όργανα της Ένωσης μοιάζει σχεδόν ανέφικτο να αποκατασταθεί. Το καπιταλιστικό της μοντέλο έχει ξεφύγει κατά πολύ από αυτό που παρουσίαζαν στους λαούς με την προσχώρηση τους.


Δημιουργήθηκε άρα, ως αποτέλεσμα, (με τα οικονομικά άρματα των δυτικοευρωπαίων) ένα νέο de facto θεσμικό πλαίσιο, που υπερκεράζει τα θεσμικά όργανα; Και που εμείς οι Ευρωπαίοι πολίτες, μέσα σε όλες αυτές τις συζητήσεις δεν το ακούσαμε και δεν το αντιληφθήκαμε, μπαίνοντας εν κατακλείδι και στην ουσία, σε ένα γάμο που κανείς δεν ήθελε; Αυτοί θέτουν με ευκολία δολοφονικά για τους λαούς μνημόνια πετώντας τη σκούφια τους κι εμείς ανταπαντούμε πετώντας τη γραβάτα μας.

Κάτι που βρέθηκε να μας θυμίσει ένας Γιανης.

var hand

http://blo.gr/b3v

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s